donderdag 23 mei 2013

1389 - MISDADIGE DAGDROMERIJ VAN EEN GROENE BOSKAWOUTER


***

Donderdag 23 mei

Zon 5u43-21u36

H Desideer van Vienne

.

Deel II

1389 - MISDADIGE DAGDROMERIJ VAN EEN  GROENE BOSKAWOUTER

°°°

Is nieuwerwets, maar….

 

Leidt nergens naartoe

°°°

Valt te Besien waar ’t Kawouterke in zijn leven nog zal belanden. Volgens mij in de vleesmolens van de multiculti, die hij nu al met grote bewondering aanduidt als de “superdiversiteit’. Waar haalt’em het, waar haalt‘em het! De man heeft werkelijk zijn roeping gemist : hij moest Socialist geworden zijn wat in haarklieverij en woordenkramerij is hij niet te schatten!
De DM publiceert weliswaar zijn (uitgesponnen) liefdesverklaringen, maar pas nadat de al te gore brokken er uit te hebben verwijderd werden. Waarom stel ik mij daarbij voor, dat er iemand moet achterop komen om vers van de pers een warme donkergroene koeienvlaai te fatsoeneren? Heeft dat wel zin, tenzij men het doet uit…armoede?! Uit gebrek aan kopij? Ik had het kunnen weten : Groen! IHet i de kleur van de Islam en Groen! is ook de kleur van de meloen : groen! langs buiten, en rood langs binnen….
Had ik tot hiertoe als niet-stadsmens een bepaalde sympathie voor het natuurbehoud, dat soort Groen is er de beste remedie tegen! Op die manier de multiculti propageren zonder kop, zou bij Wet moeten verboden worden!
Als Groen straks, in weerwil van de aanhoudende propaganda door de media, onder de kiesdrempel zakt, is de ware reden rap te..Besien.

°°°

Ter zake :

Culturele vrijheid is het antwoord op superdiversiteit

*

In de samenleving van nu en straks zal het heersende ideaal van 'Vlaams burgerschap' alleen maar meer verdeeldheid zaaien. Dat meent Wouter Van Besien, voorzitter van Groen. Dit is een gekorte en herwerkte versie van het essay dat vandaag in het tijdschrift Sampol verschijnt. .

e zullen het gemeenschapsgevoel niet bereiken door mensen een taalexamen te laten afleggen. Gemeenschapsvorming loopt via de weg van dialoog tussen burgers en groepen

Na twee decennia waarbij de immigratie aanhoudend recordhoogtes bereikte, belandt ons land in een nieuwe fase van zijn geschiedenis. De multiculturele samenleving is voorbij, Vlaanderen en Brussel zijn in een nieuwe fase van hun geschiedenis beland: de superdiverse samenleving.

In de jaren 80 en 90 bestond onze samenleving uit een blanke 'Belgische' meerderheid en een beperkt aantal minderheden van Zuid-Europese, Maghrebijnse en Turkse origine. Die minderheden zijn vandaag in aandeel gegroeid en bovendien zijn er een pak minderheden bijgekomen uit de rest van Europa, Afrika, het Midden-Oosten of Zuid-Amerika. Volgens het CGKR waren er in 1991 ongeveer 1,2 miljoen landgenoten niet als Belg geboren, begin 2010 was dat aantal opgelopen tot 1,9 miljoen.

Vooral de groei van al deze minderheden in de jaren 2000 is opvallend: 41 procent op 10 jaar tijd tegenover 13 procent tijdens de jaren 90. Daarbij komt nog een onbekend maar groot aantal landgenoten die als Belg geboren zijn, maar die een (groot-)ouder hebben die niet als Belg geboren werd. Niet alleen in Brussel of Antwerpen is het aantal nationaliteiten en talen geëxplodeerd, het is een fenomeen dat zich in heel Vlaanderen voltrekt, denk maar aan Aalst, Vilvoorde, Sint-Niklaas, ... Zelfs in gemeenten als Boom duiken nu debatten op rond hoofddoeken, Menen voelt zich geroepen om naar Antwerps voorbeeld een vreemdelingentaks in te voeren.

Blaasjes

Superdiversiteit wijst op de evolutie van migratie van 'mensen uit een klein aantal landen van herkomst naar een klein aantal gastlanden' naar 'mensen uit een zeer groot aantal landen van herkomst naar een zeer groot aantal gastlanden'. Etnisch-culturele achtergrond wordt steeds minder een indicatie, omdat (nazaten van) immigranten steeds meer verschillen qua opleiding, werk en inkomen en groepen met elkaar mengen.

Het is onvermijdelijk dat deze superdiversifiëring van onze samenleving zich verder zal doorzetten. In veel landen zal de drang om naar de EU te migreren eerder toe- dan afnemen. Zelfs al verstrengen we ons immigratiebeleid, dan nog leert het verleden dat via volgmigratie en demografische groei, geïmmigreerde bevolkingsgroepen een aantal decennia lang sterk aangroeien. Eurostat berekende dat de Belgische bevolking tegen 2060 met 24 procent zal stijgen tot 13,5 miljoen Belgen, voor het grootste deel door de migratie. Politici die het voorstellen alsof deze klok kan teruggedraaid worden, maken de bevolking blaasjes wijs. De vraag is niet hoe we deze superdiverse samenleving kunnen doen verdwijnen, de vraag is hoe we ermee omgaan.

Hoewel deze superdiversiteit ons land vooruit stuwt (demografisch, economisch, cultureel, ...), verloopt ze moeizaam. Mensen die hier al lang wonen, voelen zich bedreigd. Aan de andere kant ondervinden Vlamingen en Brusselaars van vreemde afkomst dagelijks aan den lijve de uitsluiting zodat onder minderheden de tendens toeneemt om zich af te zonderen. '60 procent van de moslimjongeren denkt dat de Vlaamse maatschappij hen nooit als geïntegreerd zal beschouwen, slechts 30 procent voelt zich aanvaard door de Vlaamse maatschappij', concludeerde een onderzoek in opdracht van de Gazet van Antwerpen.

Deze zinderende maatschappelijke spanning uit zich ook in het taaldebat. Meertaligheid rukt op. Volgens Kind en Gezin spreekt bijna een kwart van de jonge moeders in Vlaanderen geen Nederlands met hun kinderen. Veel Vlamingen vinden dit bedreigend omdat er voortdurend nieuwe mensen naar hier komen die de taal niet spreken. Ze hebben het gevoel dat de integratieklok telkens wordt teruggedraaid.

 

Monocultureel ideaal?

Het momenteel dominante ideologische antwoord in vele Europese landen op deze culturele superdiversiteit, is een versterkt teruggrijpen naar een monocultureel ideaal. In De nieuwe religieuze intolerantie (2012) betoogt de Amerikaanse filosofe Martha Nussbaum dat in Europa homogeniteit en culturele assimilatie altijd het overheersende paradigma zijn geweest. Nussbaum vergelijkt Europese landen met gated communities. De lokale variant daarvan is bij ons de N-VA-ideologie, met als dominante en publieke cultuur 'de Vlaamse cultuur'. Nieuwkomers moeten 'hun cultuur' privé houden, de publieke cultuur erkennen en zich engageren om eraan deel te nemen. Deze invulling van burgerschap draait de zaken om: je bent geen burger omdat je hier woont, je wordt pas burger als je de dominante cultuur omarmt.

Nu N-VA steeds meer beleidsverantwoordelijkheid krijgt, wordt deze ideologie omgezet in concreet beleid. De N-VA zweept de Vlaamse regering op - CD&V en sp.a laten dit gebeuren - om inzake taal een schild-en-vriendbeleid te voeren: de verwerving van het Nederlands geldt als voorwaarde tot deelname aan de samenleving. "Wie mijn taal spreekt, behoort tot mijn club", zo verwoordde Bart De Wever het ooit. Het inburgeringsbeleid van Geert Bourgeois vertaalt dit concreet: je bent niet langer ingeburgerd als je een inspanning hebt geleverd om Nederlands te leren, maar pas als je slaagt in een examen Nederlands.

Kennis van het Nederlands is noodzakelijk om elkaar te verstaan en dus voor de sociale samenhang. Maar op dit moment is er iets anders aan de gang. Taal wordt gebruikt als uitsluitingsmechanisme en werkt zo de sociale samenhang actief tegen. Minister van Inburgering Bourgeois schiet in een kramp als ambtenaren in een andere taal dan het Nederlands twitteren en Vlaams parlementsvoorzitter Jan Peumans ziet nog liever een lege tekstballon dan een niet-Nederlandstalige tekst. Ook op lokaal vlak gaan de eerste maatregelen van nieuwe gemeentebesturen onder leiding van N-VA in coalitie met de klassieke partijen - Aalst op kop - opvallend vaak over culturele en religieuze aangelegenheden, zoals de plaats van symbolen van de cultuurgemeenschap (Vlaamse vlag en feestdag) en taalgebruik.

Het is goed en nodig dat we nieuwe antwoorden zoeken op de veranderde context van culturele superdiversiteit. De monoculturele piste die in Vlaanderen en Europa opgeld maakt, is voor mij echter de verkeerde. Ze verhoogt maatschappelijke spanningen en geeft vele Vlamingen het gevoel er niet bij te horen.

Bevrijdend alternatief

Ik wil pleiten voor culturele vrijheid als antwoord op de superdiverse samenleving. Hoe sterk en bevrijdend is de gedachte dat we onze eigen opinie mogen vormen. Dat we mogen geloven wat we willen, onze eigen voorkeuren en uiterlijkheden bepalen. 'Cultuur' kregen we onopgemerkt doorgegeven in het gezin en de samenleving. Het is goed dat die patronen in vraag gesteld kunnen worden. En de aanleiding daarvoor is vaak de confrontatie met andere culturen. De Britse politicoloog Bhikhu Parekh schreef daarover: "Geen enkele cultuur draagt alles wat van waarde is in zich en ontwikkelt alle menselijke mogelijkheden. Verschillende culturen corrigeren elkaar en vullen elkaar aan. (...) Culturele diversiteit is een belangrijk onderdeel en voorwaarde voor menselijke vrijheid. (...) Culturele diversiteit is een objectief goed, omdat het zo'n onmisbare voorwaarden voor menselijke vrijheid creëert zoals zelfkennis, zelfrelativering en zelfkritiek."

Culturele vrijheid heeft niks te maken met cultuurrelativisme. Culturele vrijheid betekent dat we respect moeten hebben voor het recht van gemeenschappen om culturen uit te bouwen, maar niet dat elke culturele praktijk op evenveel respect moet kunnen rekenen. De aanhangers van de monocultuur maken de denkfout dat, vermits sommige culturen hoger ingeschat kunnen worden dan andere, ze zich aan die andere cultuur mogen opdringen, en negeren zo het recht op de eigen cultuur. Cultuurrelativisten maken de omgekeerde denkfout dat we, aangezien iedereen recht heeft op een eigen cultuur, geen kritiek mogen geven op de inhoud ervan. Integendeel, voor mij zijn cultuur- en godsdienstkritiek bijzonder belangrijk in een samenleving.

De voorstanders van de monocultuur stellen dat een gemeenschappelijke cultuur nodig is om samenhang te kunnen organiseren. Het tegendeel is waar. Het zal makkelijker worden als we het idee van de culturele homogeniteit begraven. Want een culturele invulling van 'Vlaams burgerschap' zal altijd verdelend werken. Zo'n concept heeft immers nood aan een culturele definitie van wat een goede burger is, en die definitie is dan gemodelleerd op de dominante cultuur. Iedereen die daar buiten valt, voelt zich buitengesloten en wordt niet aangesproken op het verantwoordelijkheidsgevoel.

Als we aan gemeenschapsvorming willen doen, is het contraproductief om daar een culturele saus over te gieten. We zullen het gemeenschapsgevoel niet bereiken door mensen de geschiedenis van de Guldensporenslag bij te brengen of ze een taalexamen te laten afleggen. Gemeenschapsvorming loopt via de weg van dialoog tussen burgers en groepen, op straat, in verenigingen, in het onderwijs, op de werkvloer, in de gemeenteraad, in het parlement. De overheid moet die dialoog permanent en overal organiseren en ondersteunen.

Via zo'n permanente dialoog kunnen en moeten er heldere grenzen getrokken worden en kan er in één adem besloten worden tot 'redelijke aanpassingen'. We kunnen met alle belangrijke gemeenschappen in onze samenleving samen beslissen een rode lijn te trekken tegen vrouwenbesnijdenis, polygamie, huiselijk geweld, lijfstraffen, racisme, discriminatie, verbaal geweld in de publieke ruimte, ... Culturele gebruiken zijn nooit een excuus om tegen de mensenrechten of de wettelijkheid in te gaan. Tegelijk zouden we het eens kunnen worden over redelijke aanpassingen zoals het toestaan van verlof op verschillende momenten voor religieuze feestdagen.

Burgerschap is sociaal en politiek van aard. Het is via dialoog en gezamenlijke besluitvorming dat de gemeenschap zal worden opgebouwd. In een context van uit elkaar drijvende morele overtuigingen, steeds meer verschillende culturen en op elkaar stapelende loyauteiten, bouwen we een democratie uit die culturele verschillen waardeert voor wat ze zijn, waarin grenzen in overleg worden afgebakend en waar alle burgers het gevoel hebben erbij te horen. En hoe een kunstwerk wordt afgebeeld, laten we over aan de kunstenaars.

°°°

Samengevat : Vlaams Burgerschap (wat is dat?) is des duivels, de Moslim-Groene multiculti is de uitkomst. ‘Vlaams Burgerschap’ zaait verdeeldheid, de multiculti leidt tot een ‘gemeenschapsgevoel’ Maar dedju, volgens de Europese Bestierders, Merkel op kop, is de integratie van de diversiteit mislukt, en nu wil die Pipô de superdiversiteit. Waanzinnige droom waarschijnlijk ten gevolge van een overdosis. Of van een slechte jeugd met veel slechte vrienden. Hallucineren noem ik dat. Meer en meer buiten de werkelijkheid leven en anderen daarin willen meetrekken.
*
“Superdiversiteit stuwt ons land vooruit”. Eenzelfde soort ‘Vooruit’ zoals Oom Agent vroeger in Brussel ventileerde? ‘Allei, vooroit, achteruit! Circulez!’. Multiculti is lijk een verkeerd gemonteerde boîtevitesse : 1 vooruit en 5 achteruit! Dat is geen dagdromerij, maar dagdagelijkse werkelijkheid!
En dan is er “die oprukkende meertaligheid”, waarbij Kawouterke zonder omkijken aan de taalweten voorbij gaat. Maar gene bang hebben : met brede zwaai wordt er naast de kwestie gefietst : de taal zou de mensen bij elkaar brengen, maar begot : die arme immigrantjes zouden liever hebben dat wij, de originelen, hùn eigen taal leren ipv zij de onze. Dat zijn er tegen de 200, dus kan de discussie nog een tijdje duren…..
*
En dan die ‘zinderende maatschappelijke spanning’ : tiens, de diagnose is deze keer correct, niet de medicatie. : de angst en de spanning stijgen stilaan hemelhoog. Het punt van verzadiging is al lang overschreden. De volgende fase is de opstand der burgers.  De gevangenissen puilen uit, iedereen blijf ’s avonds binnenshuis, de commerce in roestvrij stalen verkrachtingsvrije onderbroeken voor vrouwen neemt toe. Drugdealers worden schatrijk. De plissie verricht alleen nog bureauwerk. In de moskee wordt geronseld voor de buitenlandse trainingskampen voor gorilla-troepen (!). Sluiers worden uit de mottenbollen gehaald, om de oorspronkelijken (wij dus) eraan te herinneren aan wat ons te wachten staat…. Maar, naast deze kleine ongemakkelijke waarheden, klopt de redenering van het Kawouterke als de bus van een kerk-collecte die in handen van der Jihadisten is gevallen.
*
Tja : bijna onvermijdelijk bij haatpredikers : alles is de schuld van de Vlaamse Gedachte. Deze keer de N-VA, want  de electorale nederlaag zal van die kant komen, dat voelt Kawouterke aan zijn linker grote teen. Ze doen maar, die twee, want ze lopen beiden in de val van de Islam, daar waar wij van het Vlaams Belang een veel radicalere taal spreken. “Aanpassen of opkrassen” : dat schept, als er de hand wordt aangehouden (denk aan de illegalen die hier legaal mogen komen mee-profiteren en die geen strobreed in de weg mogen gelegd worden), klare toestanden. Wie zich aanpast, is (noodgedwongen en met mate!) welkom. Wie wil leven als in zijn of haar thuisland of hier illegaal verblijft : als ongewenste vreemdeling het land uitzetten. Men hoeft alleen de bestaande wetten toe te passen.
*
Naar het einde toe ziet Kawouterke ineens voetangels en schietgeweren onder het Islam-Groene gras : iedereen beleeft zijn eigen overtuiging….maar O wee! Daar is de onverdraagzame Islam en daar zijn onze ‘ethische verworvenheden’….Ach ja : dat ezelke dat de hele dag twijfelt van welk hoopje hooi het zal eten : van de Sharia of van de moderne ‘verworvenheden”
“onze eigen voorkeuren en uiterlijkheden bepalen” : als daar maar geen vodden van komen! Vrijheid van vaginale besnijdingen, gelijkheid van man en vrouw, kind-huwelijken vb schoolmeisjes die bij hun ‘nonkel’ moeten wonen, homo’s die aan ‘’sky diving’ doen,  , bigamie, steniging van overspelige vrouwen, afhakken van handen en voeten, kamikaze-brokkenmakers, enz.
 Maar neen, schrijft Kawouterke : cultuur- en godsdienstkritiek moeten ten allen tijde mogelijk zijn. En hij zet vlug een punt aan de lijn en begint een nieuw alinea over wat anders.
Maar dan bedenkt hij zich : bepaalde zaken zouden moeten verboden worden, door middel van een rode lijn te trekken na een constante dialoog. Een stippellijn, dus. Het zijn dingen die thuishoren in de Moslimwereld, maar ons tegen de borst stoten. Dus toch… geen vrijheid van handelen? Kawouterke toch : wete gij wel wa dadde wilt?
Zo schrijft het ventje : “Culturele gebruiken zijn nooit een excuus om tegen de mensenrechten of de wettelijkheid in te gaan”. Maar hij ziet dat zeer selectief. En alleen waar het hem uitkomt. Respect voor de bestaande wetten (carnavalskledij op straat, betalend Openbaar Vervoer, illegaal is illegaal, enz) horen daar blijkbaar niet bij.
*
De kern van de zaak, volgens Kawouterke. We zouden  alvast kunnen beginnen met voor iedereen een paar Islam-feestdagen in te voeren. Op kosten, uiteraard, van den boas, die toch maor ne smeerlap is.

Geschreven door AABEE via Digitalia

°°°



°°°

 

Geen opmerkingen: