donderdag 7 februari 2013

1204 - DE JUISTE TICTAC VOOR 2014


Wetewatje :VERTROUWEN = op een afgelegen plaats trouwen.

.

1204  - DE JUISTE TICTAC VOOR 2014



***

Niks mis met het cordon sanitaire?!

 

Het is alleen een IJzeren Gordijn op Belgen-maat.

***

 
Nog maar eens Marc Grammens (her onder) de vrije hand gegeven. Deze keer over Donderleeuw, dat terug Denderleeuw mag genoemd worden, nu alles (?) terug in de gewone plooi is gevallen.
Ik breng dit artikel over de afgeknaagde knuist dat het nieuws uit Denderleeuw geworden is, om twee redenen. Primo omdat het zeer frappante details brengt over de plaatselijke toestanden, en secondo wegens de bredere contouren (in de laatste alinea’s) over het reilen en zeilen van dat sovjet-achtige ‘cordon sanitaire’.
Als tweede luik over de tic-tac van de partij-politieke spelletjes voor Mei 2014 volgt vandaag nog een stukje over BDW en Magnette in Knack, met daarin de onvergetelijke
Rode Lantaarn van Sankt Pauli….
***
Dat van die rode lantaarn is ’n versregel uit de schlager-tijd van rond WO II, precies even ouboliig als de ideologie van de in hart en nieren gebleven fanaticus van een De Morgen-journalist die Walter Pauli nog altijd is.
Of, om het met BDW te zeggen : Walter, zet die plaot af!

 

***

Ter zake :

Vlaams Belang niet te gauw afschrijven

En toen was er Denderleeuw. Een vergeten dorp, schijnbaar zonder verleden, maar met een uiterlijk bezienswaardige oude kerk op een heuvel aan de Dender, tegenover de kerk van Liedekerke. Het oude dorp is weg. In de negentiende eeuw kreeg het een voornaam treinsta¬tion, op het punt waar de lijnen uit Brussel opsplitsen naar Aalst-Gent, Zottegem-Oudenaarde-Kortrijk en Geraardsbergen-Edingen. Door dat station werd het dorp een slaapzaal voor huishoud- en bediendenpersoneel en voor bouwvakkers die dagelijks naar Brussel trokken. Vandaar vele eentonige “arbeidershuisjes” uit de periode van Arm Vlaanderen. In het station dichtte Guido Gezelle een ode aan de trein, die er in marmer gebeiteld de reiziger een onverwachte poëtische afleiding biedt. Door de schuld van het station werd Denderleeuw tijdens de Wereldoorlogen gebombardeerd: als er ergens tussen de “arbeiderswoningen” iets staat dat niet in de rij thuishoort, weet dan: hier is ooit een bom gevallen, die mensen in hun slaap of in hun kelder heeft verrast en de dood heeft ingesleurd.

Jonge gezinnen willen in die oude huizen niet meer wonen, en trekken naar de rand van het dorp en naar omliggende groene gemeenten. Hun plaats werd ingenomen door in hoofdzaak uit donker Afrika afkomstige vreemdelingen, die heel snel (we zagen de bevolking onder onze ogen van kleur verschieten, maar beseften het pas als het gebeurd was) uitgroeiden tot één op acht van de bevolking, overigens gekoncentreerd in de straten waaruit de armoede de reiziger nog tegemoet springt.

De Afrikanen zijn hier, evenmin als elders in de door hen wegens de goede spoorverbindingen uitverkoren Denderstreek (Aalst, Liedekerke) welkom. De bevolking ondergaat met tegenzin hun aanwezigheid. Dit is een streek waar aanvankelijk het Vlaams Blok/Belang met het vreemdelingentema elektoraal sukses boekte, maar toen dat zonder politiek effekt bleef en enkele tenoren de partij verlaten hadden, schakelde men over naar de N-VA, die met ferme sprongen op 14 oktober 2012 vooruitging in Liedekerke en Aalst, maar in Denderleeuw moest toelaten dat het Vlaams Belang nog drie van zijn vier zetels in de gemeenteraad behield. De andere partij¬en waren het over bijna alles onderling oneens, doch familie- en vriendschapsbanden zorgden ervoor dat CD&V en N-VA samenklitten (11 zetels) en SP en VLD van hun kant ook (eveneens 11 zetels). Vlaams Belang zat op de wip met zijn drie zetels. Oude grieven beletten dat de bondgenootschappen uit elkaar vielen. Burge¬meester Fonck (SP) is populair maar het vertrouwen kwijt wegens te veel handigheidjes tijdens de vorige legislatuur. “Het klimaat is verzuurd,” aldus Herman de Croo, die probeerde de plaatselijke VLD ertoe aan te zetten met CD&V scheep te gaan (in De Morgen, 7.1.13). Resultaat: de drie VB-verkozenen zouden tegenover CD&V en N-VA een gedoogbeleid voeren, die deze coalitie aan de macht bracht.

Luid protest alom: het “cordon sanitaire” werd doorbroken! De journalistieke meute uit binnen- en buitenland overspoelde Denderleeuw, tot afgrijzen van de bevolking, die alles wilde maar niet dit, en vooral niet een dorpsplein onder bezetting van zwaar bewapende politie met water¬kanon om eventuele betogingen uiteen te drijven. De gebruikelijke onzin was niet ver weg. Uittredend SP-sche- pen Yves de Smet herinnerde (in Gazet van Antwerpen, 10.1.13) aan ... het Duitse bombardement van 9 november 1918 (niet aan de geallieerde bombardementen uit de volgende oorlog). Ietwat aktueler: in december 2012 kreeg Denderleeuw tien gewapende overvallen te verwerken, “telkens door mensen met een kleur”. De reporter van Gazet van Antwerpen (9.1.13) is de enige die zwaar beklemtoont dat Denderleeuw tegen het “cordon sanitaire” is.

Er bestaat in Denderleeuw weinig animo voor het “cordon”, evenmin trouwens als in de rest van Vlaanderen. De laatste peilingen zijn wat gedateerd. In 2006 wilde 52 procent van de CD&V-kiezers dat het Vlaams Belang in bestuurscoalities werd opgenomen (Het Laatste Nieuws, 18.2.06), wilde 71 procent van de lezers van De Standaard (15.3.06) dat het “cordon” werd doorbroken, en was dit de wens van 7 op 10 Vlaamse ondernemers {De Tijd, 16.9.06).

Deze cijfers liggen vandaag ongetwijfeld nog hoger. Het “cordon” wordt niet door de volkswil maar door de ambitie van linkse politici in stand gehouden. Ten onrechte gebruiken ze ter verdediging ervan een moreel discours, want ze zien wel de splinter in andermans oog, maar niet de balk in het eigen oog. Ze veroordelen het Vlaams Belang wegens “uitsluiting” van vreemdelingen - hoewel voorzitter Gerolf Annemans, ondermeer in Gazet van Antwerpen, 12.1.12, daar nadrukkelijk afstand van neemt -, maar eisen zelf de drastische uitsluiting uit de politieke samenleving van hun VB-medemensen, zodoende het begrip “uitsluiting” zelf banaliserend, wat iedere rechtzinnige demokraat een wrange nasmaak geeft. “Principieel is het onjuist, in een demokratische rechtsorde een deel van het eiektoraat buiten spel te zetten” (Streven, september 2000). I

n Dender¬leeuw treft men buiten de SP niet veel mensen meer aan die het daarmee niet eens zijn. Zij keren zich tegen een verderfelijk klimaat van vijandigheid jegens mensen met een andere politieke overtuiging. De pretentie van de socialisten, dat zij met hun “cordon”-ideologie de enige ware demokraten zijn, vindt geen gehoor buiten de eigen kring: het is de meeste mensen te hypokriet, te arrogant, te zelfgenoegzaam. Echter, “als het cordon sanitaire steeds minder aanhangers telt, dan blijven hun politieke leiders er zich hardnekkig aan vastklampen” (Jos de Man, in TeKos, 2003 nr. 1).

Ook N-VA klampt zich daar aan vast. Waarom? Opportunisme? Omdat, zoals in die kringen wel eens gezegd wordt, elke partij die met het Vlaams Belang scheep gaat, haar eigen doodvonnis tekent? Dus, uit kapitulatie - nog voor de strijd werd gevoerd - voor Belgische belangen? “In mijn partij pleit niemand voor samenwerking met het Vlaams Belang” (Vlaams parlementsvoorzitter Jan Peumans, N-VA, in Knack, 10.2.10). Gaat de N-VA in 2014 de frontale strijd aan met België - dat immers is de algemene verwachting -, en tegelijkertijd met het Vlaams Belang, die onder de onlangs vernieuwde leiding van zijn kant ook alles zal zetten op de strijd tegen België, en niet meer op het vreemdelingenvraagstuk, zoals Gerolf Anne¬mans duidelijk te kennen geeft (het zeventigpunten-plan “is afgevoerd”, “sta ik er nog achter? Neen”, aldus Anne-mans, in Gazet van Antwerpen, 12.1.12). In welke bocht zal N-VA zich wringen als Annemans in 2014 uitpakt met bijvoorbeeld de slogan: “zorgt ervoor dat N-VA én VB samen een meerderheid halen om het zelfbestuur van Vlaanderen tot stand te brengen”?

 

 

***

 
Ik geloof dar zowel Aalst als Denderleeuw als test-case kunnen gelden voor de volgende jaren : groeiende misnoegdheid onder de bevolking die de Brusselse ‘stoelgang’ moet verwerken, groeiende misnoegdheid bij de partij-leidigen wegens die ‘balorigheid’, enz.
Hier geldt niet het aloude adagio ‘Cherchez la Femme’, maar ‘Cherchez la peur’
Het is nochtans eenvoudig : net als bij het grootbrengen van een eigen kind, of bij ’t begin van een relatie : in ’t begin is ’t om doen! Voor halve wilden moet dat ietwat krachtdadiger worden uitgedrukt. Law & Order : afgemeten,  geteld en gewogen tot op de milligram. Rond-lumlmelaars ’n bezigheids-terapie geven, desnoods fietspaden, straat-meubilair, graskanten en grachten blijvend onderhouden, dagelijkse politie-controle aan huis van vreemdelingen, om zodoende criminalieit aan de bron op te sporen, schoolplicht rigoureus controleren, stempel-controle terug invoeren (belet zwartwerk) , enz. Eigenlijk bedoel ik : op de rand af duidelijk maken dat vreemdelingen ongewenst zijn, behalve zij die zich weten te gedragen. Indien sommigen wensen hun eigen cultuur te beleven : hen uitleggen dat ze dat best in eigen land kunnen doen.
Maar nu de integratie mislukt is, moet er, in ’t belang van de eigen bevolking en van zij die wèl geassimileerd zijn, een inhaal-beweging op gang gebracht worden. Het is dàt, of het hele grondgebied volbouwen met ‘penitentiaire inrichtingen’.
Bewijs : de hedendaagse overbevolking in de criminele sector, in of buiten de gevangeis-muren..

 

***

(Get) AA 3AB, strijder-schrijver op rust van blog-bubbels. Hij observeert de wriemelende mensenmassa’s en licht op klaarlichte dag het gebeuren bij met een stal-lantaarn. Want hij heeft niet graag dat Breedsmoel-kikkers in zijn zonlicht komen staan.

“Ut mien zunne, of ‘k straal joe, zei de bie”.
 

Geen opmerkingen: