maandag 4 maart 2013

1259 - EEN BEETJE LIEGEN, EEN BEETJE DE WAARHEID VERZWIJGEN : RA RA WIE IS DA?


.

1259 - EEN BEETJE LIEGEN, EEN BEETJE DE WAARHEID VERZWIJGEN : RA RA WIE IS DA?

 

Moest Tsjeven Van Acro toen geleefd hebben

 

We zouden zijn postzegels nu nog moeten likken

***

 
’t Is Godgeklaagd, zou J.P. Van Rossem gezegd hebben! Zo liegen binst ze d’erbij staan! Zonder blikken of blozen…Die man liegt en corrigeert gewoon op een rapke, tussen de middag en 12 uur,  en ’t zou daarbij nog rap moeten slaan of hij zegt weer iets anders. Zou dat misschien de reden zijn, waarom hij zo graag gezien wordt in het Kabinet van Di Jeanetto?  
Die Mr Devriendt, de zoveelste dik-betaalde Tsjeef, die van twee walletjes eet, daar hangt het land der Gebelgden van aan elkaar. Maar Ssssssst! Niet voort vertellen. We mogen dat niet weten!
‘n Bureau hebben in dezelfde gang als Tsjeven Van Acro, bij hem aan tafel zitten en bij hem in het zelfde bed slapen : neen maar Ho! Over het ACW, de core business van de twee, noch over de truc met Belfius : daar werd nooit over ‘gecommuniceerd’… onder elkaar. En als U dat niet gelooft maken ze U wat anders wijs…: In ’s Lands belang, met de dood in het hart, er was geen andere keus… U kiest zelf het excuus dat U het best past…

 

***

Ter zake :

Belfiusbestuurder brengt Vanackere in verlegenheid

Door: Martin Buxant − 04/03/13, 06u13

***

CD&V-vicepremier Vanackere ontkende het hele weekend dat een van de Belfiusbestuurders ook een van zijn medewerkers is. Tot hij zondagavond laat een mededeling verstuurde waarin wordt gepreciseerd dat de man niet alleen een bureau heeft op zijn kabinet, maar ook een e-mailadres van het kabinet.

Na een weekend ontkennen moet CD&V-vicepremier rol van medewerker 'preciseren'

Minister van Financiën Steven Vanackere was het voorbije weekend zwaar ontstemd over een bericht in onze zaterdagkrant met als titel: 'Medewerker Vanackere is Belfiusbestuurder'. Het artikel maakte melding van de verschillende petjes van Wouter Devriendt. De gewezen Fortisbankier (niet te verwarren met het gelijknamige Groen-Kamerlid) is niet alleen onafhankelijk bestuurder bij Belfius en adviseur voor de overheidsholding FPIM, die de aandelen van overheidsbank Belfius beheert. Hij is daarnaast ook nog actief als medewerker van minister Vanackere.

Dat hadden verschillende bronnen aan deze krant bevestigd. "Hij is op de hoogte van alles binnen Belfius en is de band tussen het management van de bank en het kabinet", benadrukte een collega-bestuurder van Devriendt. Of dat ook het geval was voor de omstreden deal die Belfius en ACW afsloten, is niet bekend.

De woordvoerder van de minister ontkende en liet zaterdag weten: "Devriendt was gedetacheerd bij toenmalig minister van Financiën Didier Reynders (MR). Over die periode gaat het." In De zevende dag (Eén) ontkende de vicepremier zondag de berichtgeving met klem.

Mails

Op verschillende kabinetten hoorde men het bij die formele ontkenningen in Keulen donderen. Zij kennen Devriendt immers als aanspreekpunt voor de bankendossiers op het kabinet-Vanackere. Meerdere getuigen bevestigden dat hij niet alleen een bureau heeft in de Wetstraat 12, waar het kabinet-Vanackere is ondergebracht, maar dat ze hem voor regeringszaken ook mails sturen op een e-mailadres van het kabinet.

Deze redactie kreeg ook verschillende mails in handen over bankendossiers die alleen werden gestuurd naar kabinetten van de vicepremiers. Die waren telkens geadresseerd aan de kabinetschef en één gespecialiseerde medewerker per kabinet. Telkens was Devriendt een van de geadresseerden. Telkens ging het bericht naar zijn ckfin-mailadres, waarover uitsluitend kabinetsmedewerkers van Financiën beschikken.

Persbericht zondagavond

Blijkbaar deed onze zoektocht enkele alarmbellen afgaan. Want zondagavond laat verstuurde Vanackere plots een persbericht met enkele 'preciseringen'. Daarin werd gesteld dat "de heer Devriendt geen lid is van het kabinet van Vanackere en dat ook nooit geweest is. Vanuit zijn huidige functie bij de FPIM, waar hij de bankendossiers opvolgt, staat hij uiteraard in nauw contact met minister Vanackere en met diens kabinet."

Vervolgens volgde een toch wel verrassende precisering: "Gezien de intensiteit van die coördinatie en onderhandelingen beschikt hij over een bureau in de Wetstraat 12. Hij maakt overigens, naast zijn FPIM-mailadres, ook nog steeds gebruik van zijn ckfin-mailadres daterend uit zijn kabinetsperiode."

Volgens de minister vervult Devriendt, die als bekwaam wordt omschreven, zijn taak als bestuurder van Belfius overeenkomstig de regels van de corporate governance. Al blijft de combinatie van de functies in dit uiterst delicaat dossier wel heel opmerkelijk.

 

***

Weet U het nog? Een recht gehaarde Tsjeef op een minister-post, treedt niet af, niet voor hij eraf geschopt wordt. Dat wist den Cleynen Eysjens reeds toen beek dat een of andere ontvlambare terrorist vrij rondliep in Brussel. In ieder normaal land zou hij dat wel doen, niet in het apen-land, dat België heet.
Tsjeven Van Acro moet aftreden, nu, of na de parlementaire onderzoeks-commissie. Liefst nadat de ACW-zaak tot op het bot is uit gespti, de schuldigen gestraft en de schade vergoed is.  Al is er natuurlijk nog een andere optie. Als Van Acro niet verdwijnt, dan moet het land maar verdwijnen…Opgekuist staat netjes.
Dat laatste is de optie van mijn voorkeur.
Het is verreweg de allerbeste oplossing (het land dat zichzelf opheft), zo blijft het de schande bespaard van uit de Euro te moeten treden. En als ’t een beetje meezit, heeft ondertussen de Euro ook zichzelf opgeheven…. Beppe Grillo, verkleed als Beëlzebub, nodigt ten dans!
Op die manier zullen we nog een standbeeld moeten oprichten voor Van Acro. Kunnen we daarvoor doen zoals de Oude Romeinen : gewoon de kop van een bestaand beeld vervangen. Ziet U hem al met bibberende wangen hangen op zijn paard, het slagers-mes hoog in de lucht, wild om zich heen kappend naar de lastige vliegen….Opschrift : Hij leerde zijn volk liegen….Nu ziet hij ze vliegen!

 

***

Blogs die hier dringend aangeraden worden, met vraag ze zoveel mogelijk door te geven. We doen dat met de woorden van de Opper-Tsjeef Kris Peeters, die dit weekeind de wereld kond deed, dat hij natuurlijk DeWever kon verslaan.. Ook wij kunnen ze verslaan, de huichelaars en de woordenkramers!

De volgorde is willekeurig en de lijst zal regelmatig aangevuld worden.












 

 

 

 

1258 - LEUVEN VLAAMS


A.D. maandag 4 maart 2013

.

1258 - LEUVEN VLAAMS

 

Kardinaal Van Roey bij Paus Johannes XXIII in 1958

 

1958, het jaar dat de spoetnik vloog

***

Vermits ik om vele praktische redenen allen maar in gedachten aanwezig kon zijn op het Zangfeest, Vlaanderens Hoogdag, heb ik dan maar ’t Pallieterke helemaal uitgelezen. Het artikel ‘Leuven Vlaams’ van Jan Neckers was de perfecte remedie om in de juiste stemming te geraken…. Ach man! Zeggen dat we al die dingen in hoogsteigen persoon beleefd hebben legt niet uit waarom het beschreven aandoet als komende van een andere planeet.
Enfin leest U zelf maar.
 
Maar laat mij eerst nog verduidelijken, dat kort daarvoor (1954,) Monseigneur  Lamiroy, Bisschop van Brugge, van de preekstoel had laten verkondigen, dat het een doodzonde was voor de beminde gelovigen, om te stemmen op de Volks Unie.Wie ha dàt kunnen denken, dat de man, na de passage van Hugo Schiltz, nog gelijk zou gekregen hebben ook, maar dan om een heel andere reden….

 

***

Ter zake :

Leuven-Vlaams 35 jaar geleden (1): de proloog

Nog zie ik voor mij die afgeladen volle zaal van het Volksbelang in Mechelen, 35 jaar geleden. De betogers luisterden naar de bekendste Leuvense studentenleider; het Mechelse burgerzoontje van NMBS-ingenieur Goossens. Je voelde het enthousiasme zo wegvloeien toen hij krampachtig de eis voor Leuven-Vlaams kunstmatig probeerde te knopen aan pseudo-intellectuele praat over meer (arbeiders)democratie. De temperatuur steeg opnieuw toen de twee nationale hymnen gezongen werden: “De Vlaamse Leeuw” en “We shall overcome”. Wat later, voor de eerste keer in 138 jaar, struikelde de regering over een Vlaamse eis.

Dierengeneeskunde

Je gelooft je oren en je ogen niet als je de herinneringen uit de jaren zestig van personeel en studenten aan de KU Leuven leest of hoort. De universiteit was tot pakweg 1965 een unitaire burcht waar Vlamingen alleen geduld werden;

een Franstalige universiteit met een Nederlandstalige poot, al waren er vanaf 1960 bij de 15.000 studenten meer Nederlandstaligen dan Franstaligen. Faculteiten zoals Rechten, Letteren en Wijsbegeerte, en Geneeskunde hadden wel Nederlandstalige afdelingen maar waren nog gemeenschappelijk gestructureerd. Vergaderingen werden in het Frans gehouden en in het Frans genoteerd, want een groot deel van het Franstalig academisch en wetenschappelijk personeel kende geen Nederlands en wilde het niet kennen. Aanstellingen en bevorderingen van Vlamingen werden in het Frans besproken.

De centrale administratie gebeurde alleen in het Frans. Boeken en documentatie in de bibliotheken waren Franstalig want “ça n’existe pas si ce n’est pas écrit en Français”. Nederlandstaligen moesten het met benepen kleine lokaaltjes doen. De Vlamingen hadden een lokaal van 40 vierkante meter. De Franstaligen hadden een lokaal van 500 vierkante meter bij paleontologie.

De cursussen anatomie werden uitsluitend in het Frans gedoceerd en vele Vlaamse studenten haalden hun beste schoolfrans boven om te slagen in het examen. Vooral bij Geneeskunde bestonden onvoorstelbare toestanden.

Het bekende Sint-Pietershospitaal was eigendom van de Leuvense Commissie Openbare Onderstand (OCMW), maar de dienst werd er door Franstaligen verzekerd. In een hospitaal waar de armste Leuvenaars, altijd dialectsprekers, terechtkwamen, waren er nogal wat artsen

en verpleegsters die geen woord Nederlands kenden. Het was soms meer dieren- dan mensengeneeskunde. Ook Sint-Jozef in Herent was Franstalig. Zelfs in Sint-Rafaël ging het leeuwendeel van de infrastructuur naar de Franstaligen.

In 1964 waren er voor de 616 Vlaamse doctoraatsstudenten maar 369 bedden. Natuurlijk werd in universitaire middens aan een uitbreiding gedacht, wegens het stijgend aantal studenten, maar zelfs die expansie werd integraal en exclusief door de Franstaligen opgeëist.

Naastenliefde

Waarom lieten de Vlamingen zich zo ringeloren?

De nog altijd bestaande Vlaamse lafheid verklaart veel, maar niet alles. Veel Vlamingen zagen nog niet “de tekenen des tijds” en dachten dat het Frans nog een wereldtaal was. Vlaamsgezinden werden door Franstaligen, maar ook door veel Vlaamse collega’s, voortdurend afgeschilderd als geborneerde fanatici en soms achter hun rug als “zwarten”. Toen al gebruikten Franstaligen het woord “racisme” als Vlaamse collega’s rechtvaardig hun deel van de koek eisten. Steun bij de academische overheid was er niet veel. Rector monseigneur Van Wayenbergh was een Brusselse Vlaming en niet ongevoelig, maar hij dacht en schreef in het Frans. In 1961 vond hij het al een drama dat sommige studenten geen volmaakt Frans meer spraken. De bisschoppen waren de organiserende overheid en zij waren erg belgicistisch. In ons geseculariseerd Vlaanderen kunnen we ons geen universiteit meer indenken waar een meerderheid van proffen en studenten gelovig is, maar de toenmalige KU Leuven was nog echt katholiek. Vele mensen zaten schrijlings op hun gevoel voor rechtvaardigheid versus hun plicht van gehoorzaamheid aan de geestelijke overheid (waarbij het laatste gevoel het met de dood in het hart won). Permanent werd de Vlamingen ingepeperd dat ze bezorgd moesten zijn voor hun in Wallonië geminoriseerde broeders in het geloof. En werd het echt te erg, dan waren er nog twee stokken achter de deur: de dreiging met wegsturen en vooral de plicht van “naastenliefde” (zo werd dat echt genoemd) tot de Franstaligen.

De “historische realiteit” van de Franstalige universiteit

De universiteit kon de tijdsgeest en de rest van de wereld niet buiten de muren houden.

De regering van de Gentse CVP-franskiljon Theo Lefèvre en de Brusselse eentalige salonsocialist Spaak (1961-1965) ging aan de communautaire zogenaamde schijnproblemen definitief een einde maken.

De marsen op Brussel en de vijf VU- volksvertegenwoordigers bij de verkiezingen van 1961 bewezen dat het Vlaams-nationalisme toch niet dood en begraven was, na 1945. De regering beloofde de taalgrens vast te leggen, waardoor Leuven onherroepelijk uitsluitend Nederlandstalig dreigde te worden. In de praktijk bogen Vlaamse bedienden op het stadhuis, bij de post, de PTT en achter de loketten van het station als knipmessen wanneer iemand Frans sprak. En in de winkels was er zeker geen probleem. Maar toch begonnen de Franstaligen te vrezen voor de toekomst van de Franstalige scholen voor de zogenaamde kinderen van de academici, want ze kenden goed de realiteit. Nauwelijks 34 van de 284 leerlingen van de Franstalige lagere en middelbare school in Heverlee hadden banden met de universiteit; alle anderen waren kinderen van Leuvense franskiljons. De Franstaligen van de KU Leuven (feitelijk de UCL) zagen maar één oplossing: de stad Leuven, en liefst het hele arrondissement, moest het tweetalige statuut van Brussel krijgen, al bleek er op een paar kilometer van het Leuvense centrum nauwelijk één Franstalige te wonen. Daarom verscheen in februari 1962 een “livre blanc” met de bekende blabla voor het behoud van de unitaire universiteit: de rechten van de mens, de internationale uitstraling, de verrijking van de contacten. Ook een paar Vlamingen gingen hiermee akkoord, zoals de Antwerpse gouverneur Richard de Clerck en de Gentse hoogleraar Vlerick. Om het programma door te drukken, werd het later beruchte Acapsul (“Association du corps académique et du personnel scientifique de l’université de Louvain) opgericht. In Vlaanderen begon het langzaam te gisten. Men aanvaardde tegen heug en meug nog de “historische realiteit” (zelfs het KVHV nog in oktober 1963) maar de verfransingsmachine moest stoppen. Er werd een V(ereniging) V(laamse) P(rofessoren) L(euven) opgericht en de dynamische voorzitter, de Antwerpenaar Raymond Derine, durfde zelfs suggereren om de Franstalige kandidaturen naar Wallonië te sturen.

Leo Suenens, aartsbisschop sedert een jaar en de nieuwe hoogste baas van de universiteit, begreep dat er wat maquillage nodig was om de universiteit unitair te houden. Hij schoof Van Wayenbergh vakkundig opzij en verving hem door een goed tweetalige Waal, monseigneur Albert Descamps (zoon van West-Vlamingen).

Descamps begreep dat de stijging van het aantal studenten (soms 2.000 per jaar) hervormingen nodig maakte. Hij splitste de faculteiten maar rectoraat, administratie en beheerraad bleven één. De Franstaligen reageerden woedend, maar de bisschoppen steunden Descamps.

Zoals altijd werd een principiële Vlaamse overwinning in de praktijk uitgehold. De gesplitste faculteiten hadden niets te vertellen. Alle belangrijke beslissingen en aanstellingen bleven bij de unitaire raad van beheer. Acapsul werd er wel zenuwachtig en vooral arroganter van en eiste nog meer taalfaciliteiten, bijvoorbeeld het recht van de Franstalige faculteiten om met om het even wie in Vlaanderen uitsluitend het Frans te gebruiken. De taalwetten van juli 1963 maakten een einde aan die paradijselijke toestand, maar stonden in Leuven nog altijd Franstalige scholen toe, zodat ieder franskiljons kind welkom bleef. De bisschoppen waren het gekibbel beu. Ze bevalen iedereen te zwijgen en voor de laatste keer werd hun gezag aanvaard. Inmiddels werd over de toekomst van de KU Leuven onrechtstreeks beslist in de hoofdkantoren van de Amerikaanse en Britse multinationals. Die kwamen naar Vlaanderen met zijn werkwillige bevolking, zijn meertaligheid, zijn aanvoerhavens en zijn lage lonen. De levensstandaard steeg tussen 1960 en 1976 met bijna 250 procent. Studenten stroomden toe. Het aantal gebouwen moest feitelijk verdubbelen, wou men het verwachte aantal van 30.000 studenten in 1970 nog enigszins aankunnen.

Dat was onmogelijk in Leuven, dus moest er “gespreid” worden. Maar hoe?

JAN NECKERS

Volgende week: Leuven-Vlaams

***

Vergeet niet dat tot de jaren ’59-’60 de CVP de volstrekte meerderheid had in heel het land, en dar haar wil tot dan toe wet was geweest.
Als U dat in Uw achterhoofd op de voorgrond houdt (!) , zal de volgende bijdrage over “Leuven Vlaams’ U des te onbegrijpelijker voorkomen. Het was de tijd (1955), toen Bisschop Lamiray in de Feestzaal van ons College zijn gezellig babbeltje met Mr Roryck, de gewezen Principaal onderbrak, om op het podium vooraan voor de Retorica-schoolverlaters zijn speech in het Vlaams (zo zei hij het) af te steken. Hij had zei hij, de eer van een goed onthaal gehad, alles in de Franse taal, en nu zou hij, voor het eerst in de geschiedenis van zij  bisdom, op de uitdrukkelijke vraag van Zijne Eminentie de Kardinaal van Roey, zijn studenten in hun moedertaal uitgeleide doen naar het verdere leven. Als we daarbij toch maar niet vergaten, wat de Franse cultuur ons Volk doorheen de geschiedenis had bijgebracht.
Ieper was toen nog een Fransdolle stad en daar zijn nadien op de koer en in de cafés vriendschappen gesloten en vijandschappen ontstaan voor de rest van ons leven. De laatste die ik mij herinner, is de herziening van het Krijgsgerecht in  de aak Irma Laplasse, de gedoodverfde ‘verraadster’ van Oost Duinkerke, wiens doodvonnis toen herroepen werd tot levenslang, zodat de kogels konden terugvliegen in de loop van de Rijkswacht-geweren. Mter W., de Advocate van de Witte Brigadisten terzake, was een oude bekende uit die tijd…De hoofdverantwoordelijke voor deze vaudeville, de aanvoerder van de Witte Brigade, had op zijn sterfbed inderdaad verklaard dat niet Irma, de boerin, de Duitsers had ingelicht, maar hij-zelf….

***

Blogs die hier dringend aangeraden worden, met vraag ze zoveel mogelijk door te geven. We doen dat met de woorden van de Opper-Tsjeef Kris Peeters, die dit weekeind de wereld kond deed, dat hij natuurlijk DeWever kon verslaan.. Ook wij kunnen ze verslaan, de huichelaars en de woordenkramers!

De volgorde is willekeurig en de lijst zal regelmatig aangevuld worden.












 

 

 

 

zondag 3 maart 2013

1257 - OVER STAATSGEVAARLIJKE STELENDE GEHEIME ORGANISATIES


.
1257 - OVER STAATSGEVAARLIJKE STELENDE GEHEIME ORGANISATIES
 
Naast het ACW-petje ontbreekt
 
ook het groene vakbonds-vestje
 
Moest er hier of daar nog een zeldzame lezer zijn, die gelooft in de onschuld van de Bende van het ACW, dan vindt die hieronder zijn gading, om levenslang lezer te worden van ’t Palliterke.
Nergens in de media werd de vinger zo duidelijk op de wo de gelegd…. Nergens werd gezocht naar het bot in het verhaal. Reden dat ’t Pallieterke onmisbaar is in de finale oplossing van het Belgisch probleem die er zit aan te komen….Al vliegt de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel..
Meer nog: aan it artikel kan gerust de waarde van een historische profetie toegekend worden. In hart-Vlaanderen – in Bachten de Kupe dus – zeggen wij dat kort en goed: ze drinken ’n glas, ze psssten ’n plas en lieten alles zoals het was…
Maar dat is zonder de blog-wereld gerekend! .
 
***
Ter zake :
Waar geen regels zijn, kan je ze niet overtreden
Hoe het ACV / ACW ontsnapte in de zaak-KB-Lux
***
In de nasleep van het Dexia-Arco-verhaal heeft N-VA-Kamerlid Peter Dedecker de aanval ingezet op de fiscale wanpraktijken van het ACW, de schatrijke holding van de CD&V-zuil. Wat naar voren gebracht wordt, doet denken aan wat Marie-Rose Morel en haar VB-vakbondscel enkele jaren geleden al aankloegen. De N-VA werd dan ook meteen bijgetreden door het VB, dat een parlementaire onderzoekscommissie eist.
De Vlaams-nationale partijen hebben meer dan gelijk. Maar het ACV/ACW ontsnapte eerder al de dans in de zaak-KB-Lux, waar manifest belasting ontdoken werd. Waar geen regels zijn, kan je ze ook niet overtreden. Het ACW, via haar spreekbuizen Vanackere en Beke, koos meteen na de N-VA-aanval voor een slimme verdediging: het debat mag niet politiek zijn, en de bijzondere belastinginspectie BBI en het gerecht moeten hun oordeel maar vellen.
De eerste reden is, dat in België geen elke overheidsdienst ontsnapt aan politiekeke benoemingen; zowel in de BBI als bij het gerecht zit de CD&V-zuil stevig verankerd.
In beide instellingen zijn er ambtenaren die hun werk willen doen, maar zodra het écht belangrijk wordt, gaan andere invloeden spelen. Zopas werd de ex-voorzitter van de Brusselse rechtbank van koophandel veroordeeld omdat ze een delicaat vonnis in de zaak-Fortis eerst even ging bespreken met iemand die connecties had met een ministerieel kabinet. Er is ook die moedige BBIdirecteur die het had aangedurfd het manifeste gesjoemel van Karel de Gucht aan te pakken; die heeft zich intussen ‘vrijwillig’ moeten laten vervangen. Of we van die zaak voor het einde van Kareltjes termijn als Europees commissaris nog iets gaan horen, valt af te wachten - en tegen dan zal de verjaring wel stilaan in zicht zijn. In een normaal land met een normale pers zouden zo’n zaken tot een politieke aardbeving leiden; in België is het nauwelijks een rimpeling op het water. De tweede reden is dat CD&V weet dat er bijzonder weinig kans is dat de BBI en het gerecht zullen besluiten dat er regels overtreden werden, omdat er… geen regels bestaan. Ambtenaren en rechters zijn thuis in twee soorten personen: er zijn natuurlijke personen, mensen zoals u en ik, en er zijn rechtspersonen, zoals vennootschappen en vzw’s. Maar clubs als ACV en ACW spelen verstoppertje. Nu eens doen ze zich voor als een ‘feitelijke vereniging’, dan weer als een losse koepel van lid-organisaties, dan weer als een klein ondersteunend secretariaat.
Voor belastingcontroleurs en rechters die zich op wetteksten moeten baseren, is zoiets een nachtmerrie – en dat weet het ACW verduiveld goed. Het is er al een keerin geslaagd op die manier ongeschonden weg te komen, uit het ophefmakende KBLux-schandaal.
In de rand van dat schandaal bleek in 2000 dat het ACV gebruik maakte van een geheime bankrekening in Luxemburg om geen Belgische belastingen te moeten betalen. De rekening bevatte liefst 25 miljoen euro en leverde aan 2 procent minstens 500.000 euro per jaar op, belastingvrij. Die rekening bestond al minstens tien jaar en zorgde ervoor dat het ACV schaamteloos 5 miljoen euro incasseerde zonder daar één eurocent belasting op te betalen. De verontwaardiging was groot, maar toch werd het ACV nooit vervolgd. Waarom niet? Omdat bleek dat de overheid al twee jaar van het bestaan van die rekening op de hoogte was. Al in 1998 had toenmalig ACV-voorzitter Willy Peirens een ‘technische memo’ gestuurd naar de secretaris-generaal van het ministerie van Financiën, met de vraag ‘of belasting moest betaald worden op de opbrengst van een rekening bij de KB-Lux’.
Die memo werd verstuurd meteen nadat twee misnoegde werknemers van de KBLux geprobeerd hadden het ACV af te persen.
Die memo was juridisch een meesterlijke zet: na het verzenden ervan kon het ACV doen alsof het ‘onduidelijk’ was of er belasting moest betaald worden op de intresten en kon het ACV zeggen dat men ‘toch de autoriteiten had ingelicht’… De memo had het gewenste resultaat: eerst liet de administratie de memo gewoon liggen en deed er niets mee. Daarna werd besloten dat het gaat om een ‘feitelijke vereniging zonder rechtspersoonlijkheid’ en dat het ‘onduidelijk’ is er moet betaald worden. Ten slotte klasseerde het gerecht de zaak.
Men moet geen madame Soleil zijn om te zien dat het deze keer op dezelfde manier kan verlopen. Het ACW zwaait nu al met beweringen dat er al ‘controles’ zouden gebeurd zijn door de BBI – alsof de holding ooit, aan wie dan ook, in haar financiële spinnenweb van rekeningen, beleggingen en bezittingen inzage heeft gegeven.
N-VA en VB doen er goed aan, gezien de Belgische context, van de BBI en het gerecht niet al te veel heil te verwachten, maar inderdaad het politieke debat te openen. Als commerciële bedrijven via hun jaarrekeningen inzage in hun reserves aan hun concurrenten moeten geven, en als politieke partijen via een jaarverslag inzage in hun financiën in een zo delicate zaak als veerkracht voor electorale campagnes moeten geven, waarom zouden vakbonden dan niet verplicht worden een geconsolideerde jaarrekening aan een controleorgaan voor te leggen? In Groot-Brittannië gebeurt het al. In België, waar de bonden voor het uitvoeren van een overheidstaak, het uitbetalen van dopgeld, jaarlijks 200 miljoen euro belastinggeld incasseren, zou die ene maatregel zeker een wereld van verschil maken.
 
***
 
Te onthouden : de Staatsvuligheid spioneert de Vlaams Nationalisten in opdracht van o.a. de bonobo’s van het A1CW? Anders gezegd : de dieven plunderen de voorraad-schuren. Terwijl de bewakers de andere kant opgestuurd worden.
Dus moeten er, in de aanloop naar de volgende verkiezingen, affiches verschijnen met graaiende ACW-handen in de geldbeugels der burgers. Ten ware natuurlijk deze dievenbende in de tussentijd zichzelf zou ontbinden hebben..
 
***
Blogs die hier dringend aangeraden worden, met vraag ze zoveel mogelijk door te geven. We doen dat met de woorden van de Opper-Tsjeef Kris Peeters, die dit weekeind de wereld kond deed, dat hij natuurlijk DeWever kon verslaan.. Ook wij kunnen ze verslaan, de huichelaars en de woordenkramers!
De volgorde is willekeurig en de lijst zal regelmatig aangevuld worden.
 
 
 
 

1256 - DE HEL VAN HET ZUIDEN


A.D. Zondag 3 Maart 2013

Zangfeest..

1256  - DE HEL VAN HET ZUIDEN

***

 

***

Terwijl straks in Vlaanderen de muren zinderen van het gezang van duizenden enthousiaste Vlamingen, is hier in Centraal Italië de Lente doorgebroken. Een wereld van verschil!
Vandaag dus geen vlammende Vlaamsgezindheid, maar blijheid om het leven zelf en om de zoveel eenvoudige zaken om ons heen. Er is bezoek uit het verre hartland Vlaanderen. En dus is ons leven een beetje aangepast. Zelfs de 3 herdershonden zijn minder ernstig dan gewoonlijk. Ze dartelen als paas-lammetjes in de wei.
***
De lezer-sportliefhebber is bij mij doorgaans aan het verkeerde adres. Ik heb niets tegen sport, maar heb er ook geen gram interesse voor Tot gisteren, tot ik, op vraag van mijn schoonpa (88) na de koffie, de TV moest openzetten  om te dienen als achtergrond-vulling voor zijn siësta Er was koers. So what?
Opeens was ik klaar wakker bij wat ik zag. De renners zwoegden doorheen het magisch landschap van aan mijn achterdeur. onderweg naar Siena. Gefascineerd ben ik blijven kijken, een paar uur aan één stuk, op het puntje van mijn stoel.
Ik ga niet proberen de koers te beschrijven, daarvoor ben ik te bleu. Het Toscaans landschap was nog veel ‘unheimischer’’ dan de droombeelden die in mijn verbeelding voor de eeuwigheid zijn opgeslagen.
Het zijn beelden die ik met zoveel mogelijk mensen wil delen.  Vandaag staan de sportkranten vol met lovende verslagen Ik wou dat we al de ‘Primavera’ van volgend jaar waren!

 

***

Ter zake :

Vandaag Strade Bianche: De Hel van het Zuiden

Stof en grind, dat staat vandaag op het menu van de renners.

Het peloton rijdt vandaag haar favoriete race: de Montepaschi Strade Bianche. De witte grindwegen van Toscane katapulteren het wielrennen terug in de tijd, in een wedstrijd die alle karakteristieken heeft om een monument van de wielersport te worden.

Noem start- en finishplaats van de Strade Bianche en je hoort een Italiaans gedicht. De renners gaan vandaag van het Piazza Ricasoli in Gaiole in Chianti naar het Piazzo del Campo in Siena. Onderweg rijden de renners over de zogenaamde settori sterrati , witte grindwegen opgetrokken uit dolomiet. Daar kan je uitstekend op petanquen, maar voor een wielerwedstrijd is het eigenlijk ongeschikt. Het peloton ziet er vandaag uit als een langgerekte witte wolk.

 Zwaar en technisch

In zijn eerste twee edities heette profvariant Strade Bianche ook gewoon L'Eroica , maar dat gaf problemen met patenten. De race werd ook verschoven van oktober naar maart, om beter aan te sluiten op het programma van de klassieke renners, de doelgroep waar Strade Bianche op mikt. Die strategie werkt: van Cancellara tot Sagan, ze zijn er vandaag allemaal bij.

Inzake parcours is geen vergelijk mogelijk met Roubaix, maar de Strade Bianche is wel een wedstrijd die appelleert aan de romantiek van het wielrennen. ‘Een epische race', zegt Michele Aquarone, directeur-generaal van organisator RCS Sport. ‘Een wedstrijd zonder geschiedenis, maar die wel doet terug denken aan de geschiedenis van de wielersport. Echt zwaar en technisch.'

Cancellara rijdt vandaag met een extra motivatie. De organisatie heeft namelijk een nieuw idee gelanceerd. Wie de race drie keer wint, krijgt een grindstrook naar zich genoemd. Hij mag kiezen de welke. 

Neemt niet weg dat de race die vandaag pas aan editie zeven toe is, ondertussen een mooi palmares heeft. Twee keer Fabian Cancellara dus (2008 en 2012) en ook één keer Philippe Gilbert in zijn wonderjaar 2011.

***

 
Dit opstelletje schrijven heeft veel voeten in de aarde gehad. Voor de tweede dag op rij op de gazon in een luie zetel een Leffe Bruin gedronken en onder het getink van de vele roodborstjes in de struiken, de eerste narcissen bewonderd die zachtjes stonden te wiebelen in het net geen windje..
Was weggelopen van Vanacro in de 7de  Dag na de uitleg over zijn eternelleke of zoiets. Werkelijk geniaal! Iets dat op Uw actief staat maar geen waarde heeft en zeker niet mag verkocht worden, te gelde maken onder de vorm van een eeuwigdurende ((hoge) rent. Ge moet het maar doen!  
***
Wacht, voor de dommerikken onder ons, zal ik een eenvoudig voorbeeld geven. Ik heb iets achter mijn rug dat niet bestaat, en de belastings-betaler moet er ad vitam eternam zwaar voor afdokken. Ha ja, want ik als Tsjeven-syndicaat heb mezelf zwaar in de problemen gewerkt en heb dat vele geld gewoon nodig om te overleven. De belasting-betaler weet het niet, maar wij zijn er nodig!
Gaan die zage-venten van de NV-A nu eindelijk daarover beginnen zwijgen? We gaan elkaar toch nog nodig hebber om zaakjes te doen! Nu alleen nog de magnetische mijn van de belastings-fraude vermijden, en we geraken net op tijd voor de volgende verkiezingen, in kalmer vaarwater
We gaan dus nu rap ‘een goede Biecht’ spreken, zodat we met een Eerste Communie-zieltje weer kunnen herbeginnen schipperen. .

***

Blogs die hier dringend aangeraden worden, met vraag ze zoveel mogelijk door te geven. We doen dat met de woorden van de Opper-Tsjeef Kris Peeters, die dit weekeind de wereld kond deed, dat hij natuurlijk DeWever kon verslaan.. Ook wij kunnen ze verslaan, de huichelaars en de woordenkramers!

De volgorde is willekeurig en de lijst zal regelmatig aangevuld worden.