BAN DER RECHTVAARDIGEN

DE BAN DER RECHTVAARDIGEN

Ons aller vonnis in de zaak van de land- en volkverraders, ingeleid op vordering van onze vrienden van Angeltjes, is gevestigd. Beroep is niet mogelijk! Elk gratie-verzoek wordt op voorhand verworpen.
Worden uitgewezen Seppe Weiss Opperbeul van het CGKR-concentratiekamp, de voltallige redactie en alle medewerkers van de schand-televisie BRT (circa 4000 man) en last but not least de Koninklijke mee-eters van Laeken/
Het vonnis werd gewezen met algemeenheid van stemmen, en werd onthaald op een dagenlang volksfeest.
Momenteel wordt onderhandeld met diverse Vlaamse Bewegers, om te weten wie de kat de bel aanbindt. Belangstellenden mogen bij mij hun kandidatuur indienen. Niemand zal uitgesloten worden : iedereen krijgt een welbepaald deel van het vonnis om uit te voeren.
Mijn persoonlijk aandeel zou er in bestaan, lijk we in onze jeugd als kwajongens soms deden, maar later achterwege lieten naarmate onze dierenliefde groeide, om betrokkenen met een blikken doos aan hun staart gebonden, de grens over te schoppen. De vrouwelijke betrokkenen echter zouden wij de haren afknippen, om op de blote scheden en op andere ontblote lichaams-rondingen (boven en ander) paarsgewijze een dikke rode swastika te schilderen. Wie deze werkwijze niet kent, wordt vriendelijk verzocht de beelden in de pers ten tijde van de repressie op te zoeken. Enige verbeelding nochtans is toegelaten, gezien de evolutie van de mogelijkheden.
Het moet, m.i. kinderspel zijn, om op die van Laeken op deze bedoelde plaatsen, boven de swastika, een onuitwisbaar gouden kroontje te prikken. De mannelijke leden nochtans blijven bij de massa met de blikken doos aan de staart, alhoewel die minstens verguld zou dienen te zijn, uit respect voor ons Vorstenhuis en uit erkentelijkheid dat ze de executies op Vlamingen toch na enkele jaren hebben doen onderbreken. Er worden géén handen afgekapt, alhoewel die gewoonte goed ingeburgerd was in die familie.
Kinderen van alle betrokkenen worden in de Zoo van Antwerpen opgesloten in de leeuwenkooien, nadat echter de gewone bewoners daaruit verwijderd werden. Ze zullen tot hun meerderjarigheid voor het publiek en mits betaling, te bewonderen zijn, zonder nochtans te mogen bijgevoederd worden. Voor nadere détails, zich opnieuw wenden tot de dagbladen uit de tijd van de repressie van de Vlaamse Zwartzakken (1944-1950)
Zoals elke lezer uit bovenstaande kan afleiden, zijn wij beschaafde mensen, alhoewel enige slechte invloed van onmenselijkheid niet is weg te cijferen. Dat komt, zeer tot onze spijt, omdat wij op ons netvlies nog de beelden gebrand zien van de Vlamingenhaat die opgezweept werd door het belgicistisch gespuis in die droeve tijden. Wij hopen barmhartigheid in het later Eeuwig Leven. Hic et nunc krijgen wij dat niet over ons hart.
Pssst De vacatures zijn niet, onder geen enkel beding, ter beschikking voor herbevolking. Opgeruimd staat netjes.

NOG EEN REDEN OM EEN WANDLUIS DOOD TE TRAPPEN

NOG EEN REDEN OM EEN WANDLUIS DOOD TE TRAPPEN
Ja, de represiie …und kein Ende….Weeral dezelfde nagel aan onze doodskist! En het onrecht geraakt maar niet hersteld.
Ach ja! Nu sla ik ook aan het schimpen. Zie titel. We worden het voorgeknabbeld! Op den langen duur begint men dezelfde vocabulaire te hanteren als die waarmee we zelf aangesproken worden….Mestkevers – imbecielen – verzuurden – met alle middelen te bestrijden ongedierte… U zegt het maar.
Al is schelden het bewijs van onmacht (zie hoger), deze keer kon ik het niet laten met de wandluis die dood te trappen is, de on-staat die we de belgieke noemen, te bedoelen.
Veel woorden of uitleg zal wel niet nodig zijn, zeker?
Veel fijner en met even weinig woorden als Marc Grammens kan het niet gezegd worden. Het is inderdaad niet aan alle volkeren gegeven, en zeker niet aan het belse volk tegenover de Vlamingen.

Knut Hamsun (Noorwegen) in eer hersteld.
Niet slechts de stichter en leider van het Italiaanse fascisme, Mussolini, kent een revival in zijn land, ook de Noorse schrijver Knut Hamsun geniet deze eer.
Hamsun was naar vrijwel eensluidend oordeel van de Noren de grootste schrijver die Noorwegen gekend heeft, maar hij koos voor het nationaal-socialisme- en werd om die reden na de oorlog uitgestoten. Naar de gevangenis moest hij niet - dat fatsoen hadden de Noren wel -‘ maar zijn bezittingen werden geconflicteerd. Hamsun verwelkomde de Duitse bezetting van Noorwegen in 1940 en--schonk het bedrag dat hij verdiend had met de Nobelprijs die hem in 1920 was toegekend, aan de nationaal-socialistische propagandaminister Goebbels voor diens goede werken. Hij bezocht Hitler in Berchtesgaden.
Hamsun stierf in 1952, hij was toen 92 jaar en een paria in de Noorse samenleving van na de bezetting. Daar komt nu een einde aan. Dit jaar is Hamsun-jaar geworden en wordt in heel het land de 150e geboortedag van Hamsun gevierd. Een meer dan levensgroot standbeeld van de schrijver wordt onthuld, en een ultra-modem museum (kostprijs 20 miljoen dollar) wordt aan zijn leven en werk gewijd. Hij wordt ook verplichte lectuur op school.
De Noorse koningin Sonja heeft de plechtigheden van het herdenkingsjaar geopend. Ik neem aan dat het niet nodig is erop te wijzen dat het vermogen om de grootheid van historische figuren te erkennen, los van hun toevallige en tijdsgebonden politiek engagement, niet alle volkeren gegeven is.
Bron: Marc Grammens, in Journaal blz 4272

Pssst 1
Zou er over deze historische (Noorse) figuur al iets verschenen zijn in de Oude Media? Is er echt niemand van die horde hoernalisten gebeten om daar alles over te weten? Ook geen van de overige kwaliteitskranten (zeggen ze toch van henzelf)? Er staat anders wel een lijst, zo dik als een telefoonboek, van slachtoffers ter beschikkling. Allemaal geboren en getogen Vlamingen….
Pssst 2
Wat moet het als Italiaan of Zweed goed zijn om een Vaderland te hebben dat je kan liefhebben!

Pssst 3
Werk aan de winkel; jonge aspirant-hitorici die op zoek zijn naar een onderwerp voor hun thesis..
De archieven uitpluizen bij de Veiligheid van de Staat in de periode ‘35-10 mei ’40 om deze te vergelijken met deze van de Abwehr van Admiraal Canaris van de SD (Sicherheisdienst) en later met die van het Generaal Gouvernement (of hoe heette dat ding) tijdens de bezetting van de bestuurlijke entiteit Belgiën-Nord Frankreich, gekoppeld aan de Flamenolitik van de Duitsers…..
Daar zal weeral overduidelijk uit blijken dat de eigenlijke erfvijand van de Vlamingen het eigen vaderland, belgië, is! Al dreigen beiden ingehaald te worden door de Muzelmanse bevrijdings-theologie, nu het monster Europa, dat belgie heeft helpen ter wereld brengen, weer eens 60 miljoen immigranten binnenroept. Daarvoor bijgaande afbeelding van boot-toeristen onderweg naar Het Beloofde Land

EERHERSTEL K. VERTOMMEN

EERHERSTEL K. VERTOMMEN
Gisteren had ik het hier over het ‘Galgenlied’ van ene zekere …Bert Peleman, wat grandioos verkeerd bleek te zijn. Dank dus aan die enkele lieve vrienden die mij daarvoor aan de oren trokken. Komaan, kom mee op mijn ‘staantje’ (1), ik fiets U richting oplossing.
De dichter van het onvolprezen Galgenlied, dat thans, na meer dan 60 jaar op de achtergrond geraakt te zijn (thans weer op de voorgrond met een profetische bijklank, denk aan de nakende ‘omgekeerde repressie’ eenmaal het bels juk is afgeworpen) is de onvergetelijke Vlaamse bard KAREL VERTOMMEN (1907-1991)
Toen ik, op golven van geestdrift, gisteren aan het schrijven was over ‘Barbertje die moest hangen’ voelde ik mijn eigen twijfel groeien toen Bert Peleman mij als auteur van dat ‘Galgenlied’ voor de geest kwam. Waarschijnlijk wegens mijn meer emotionele kant, waardoor zijn naam gewoon vooraan in mijn herinnering moet zijn blijven hangen. Toen ik mij wilde overtuigen (zeer gemakkelijk omdat al mijn geliefkoosde gedichten opgeslagen zijn in een aparte ‘map’) bleek niet de zetduivel, maar de computerduivel mij dat te beletten. ‘Map niet toegankelijk voor onbevoegden’, kreeg ik te lezen. Al mijn onmogelijk gepruts, ja zelfs al mijn smeek- en schietgebeden bleken vruchteloos, en dus moet ik ten einde raad… om raad naar Massimiliano, maar om de hulpschermen af te lezen,
Massimiliano no capito Ollandese..
Massimiliano , ons ‘computerventje’, is het smal zwart duiveltje-doet-al in deze landelijke gemeente, die kan doorgaan voor de tweelingbroer van de gevierde acteur uit de wereldberoemde succesfilm ‘La Dolce Vita’, hier opgenomen in het nabije Arezzo. ’n Bewegelijke, geboren clown, met een spraakwaterval van Italiaanse volzinnen als van prima donna in de Scala di Milano. Hoe dat van die ontoegankelijke ‘mappa’ uitgelegd (ik) en opgelost (hij) krijgen is een zaak voor ‘domani’ , ‘doppo domani’ of, wat nog meest waarschijnlijk is, voor ‘piu tardi’..Plus tard, in Franchese….
Dus ben ik maar voortgegaan (verkeerd!) op mijn lange termijn geheugen. Met als ongewild maar gunstig neveneffect, dat Bert Peleman, en diens verdiensten voor Vlaanderen, nog even in herinnering werden gebracht.

***********************

(1) Even halt houden bij het fietsonderdeel “srtaantje’, woordje dat waarschijnlijk het meest populair is in West Vlaanderen. Iemand meenemen op een (heren-)fiets kan op twee manieren: vooraan, in amazone-zit, op de buis, tussen de weerszij op en neer pompende knieën, op de ‘buzze’, of achteraan, op de bagagedrager, op het “staantje’. Met dank aan die andere West Vlaming, die deze morgen dat lang vergeten dialectwoord gebruikte op zijn blog. Hij draaide bij mij als het ware een schakelaar om, die het licht aanknipte op mijn verste lang vergeten jeugdherinneringen….

Ik maak van de gelegenheid gebruik om niet één lans, maar meerdere lansen te breken, voor de dialectspraak. Wie zei er ook weer ‘De Vlamsche tale is wonderzoet, voor wie heur geen geweld en doet’

Ons aller lichtbaken en leidsman Marc Grammens trok in ‘Journaal’ onlangs onnodig hard van leer tegen de lessen Brugs dialect die blijkbaar georganiseerd worden ten behoeve van anderstaligen, zelfs ten behoeve van Algemeen-Beschaafd-Nederlands-sprekenden, die in hun omgang met de Bruggelingen maar al te dikwijls voor aap denken te staan.
De cursisten die ik aan het werk zag op TV vonden dat taalbad 1° absoluut noodzakelijk, 2° amusant, misschien ook om reden van de charmante leerkracht, maar 3° uiterst ingewikkeld en moeilijk, 4° qua klankrijkdom niet en door niets te evenaren. Applaus!
En dat wordt dan hier neergeschreven door iemand die, ‘in lang vervlogen dagen, toen ik hakkelde, ongeriefd van woorden, enz’….in het Sint Vincentiuscollege (Ieper), toen Yves LTRM nog in pisdoeken rondliep (had dat beter blijven doen, dan was Vlaanderen veel nattigheid bespaard gebleven!), met scha en schand’ en wisselend succes, de ABN-kernen in de Provincie hielp boven de doopvont houden. De landelijke voortrekker was toen een bezielend studentenleider, een zekere Wilfried Martens, later bekend en berucht geworden als ‘ouaarde ouielfriede’ en vriend des Konings (Boudewijn I de Gezalfde). Och ja, allemaal een half mensenleven geleden.
Toch ben ik fier, in de nazomer van het leven, tot de taal van mijn moeder, mijn moedertaal, terug te zijn gekomen in het dagelijks leven. Mijn kinderen zijn elders gevestigd in Vlaanderen, zonder dat iemand maar kan vermoeden waar ooit hun wiegje stond. Wat niet gezegd kan worden van de kleinkinderen. Onze Vlaamse vrienden hier op bezoek (Franstaligen zijn ook welkom, zelfs zij die niet welkom zijn, zoals Godfried Bomans zei) komen van aan ’t Zeetje’ en meestal van het Antwerpse. We spreken iedere keer, bij ’t begin van elke ontmoeting, automatisch AN. Naarmate de gezelligheid stijgt, is iedereen, even automatisch, overgeschakeld naar elk de eigen ‘moerstaal’. Geen ondertiteling nodig.
Zeg mij, hoe is dat mogelijk?