Als de Nullen het ooit voor het zeggen hebben (wat God verhoede!) dan zijn mensen als NAVAN (zie hieronder) straks de aanvoerders. Van de ‘Endlösung’ wel te verstaan….Want zo lang er vrije meningsuiting is, moeten dergelijke artikels wel tot complete haaruitval van de Nullen leiden….
Waarom toch zijn onze ‘Noorderbroeders’ altijd vlugger op de bal?
Encina Navan 22 februari 2009
De socialisten schudden hun ideologische veren af. Bos: "De scheiding tussen kerk en staat moeten we niet zien als absoluut."
De verborgen islamagenda van de PvdA.
Socialisten leven al bijna twee eeuwen op gespannen voet met de liberaal-kapitalistische samenleving. Ze zijn er niet in geslaagd om de westerse samenleving te veranderen in een socialistische en sinds ongeveer 1975 is steeds meer duidelijk geworden dat het socialisme geen toekomst heeft. De val van het communisme in 1989 betekende de genadeklap voor het linkse referentiekader, zoals dat op dat moment bestond. Het hele bouwwerk van ideologische zingeving stortte in elkaar en er moest iets anders gezocht worden. Ze hadden geen andere keus dan zich helemaal te richten op hun specialisme, het knuffelen van minderheden en achterstandsgroepen. Het voornaamste criterium voor toelating: een grondige afkeer van westerse waarden.
“PvdA steunt liberale islam”, maakte Wouter Bos bekend op 3 september 2007. Na jaren van ontkenning, blijft voor de socialisten geen andere mogelijkheid meer over dan de vlucht naar voren. De achterban van arbeiders verdwijnt immers geruisloos door vergrijzing en sterfte, zonder dat daar jonge nieuwe socialisten voor in de plaats komen. Het ledental van de PvdA is sinds 1968 gedaald van 140.000 naar 60.000. Blijft over de onderklasse van moslims die slecht georganiseerd is en dus ontvankelijk zijn voor een goed gesmeerd partij-apparaat dat cliëntele zoekt. Bos: “De scheiding tussen kerk en staat moeten we niet zien als absoluut”.
Met deze opmerking laat Bos zien dat hij de verhouding tussen islam en Europa niet in het juiste kader plaatst. De scheiding tussen kerk en staat bestaat al tweehonderd jaar in Europa en is wel degelijk absoluut, omdat kerkelijke autoriteiten geen overheidstaken mogen uitoefenen. Het houdt verder in dat de staat geen staatsreligie hanteert en geen voorkeur aangeeft voor een bepaald geloof, maar elke levensovertuiging en de aanhangers daarvan, op gelijke voet behandelt.
Gelovigen kunnen zich verenigen in politieke partijen, net als ieder ander. Indien zo een partij in een regering komt, zoals nu het geval is in Nederland, dan zal deze regering de seculiere principes van de overheid moeten handhaven.
De huidige situatie is het resultaat van de schoolstrijd die bedoeld was om de mondigheid van het individu te versterken ten koste van het geloof als organisatie en maatschappelijk instituut. De westerse samenleving staat voor liberale waarden. Als Bos de liberale moslims wil versterken, dan moet hij de liberale aspecten van hun positie benadrukken, niet de islamitische aspecten.
Inhoudelijk is de bewering “PvdA steunt liberale islam” net zo knettergek als dat Rutte zou beweren “VVD steunt liberaal communisme”. Er is maar één islam, net zo goed als dat er maar één katholicisme is en één communisme. Binnen deze kaders zijn er weliswaar enige varianten en stromingen, maar over de kernzaken zijn ze het allemaal eens en dat hoe ze zichzelf definiëren ten opzichte van anderen.
De ommekeer in de PvdA ontstond meteen na de ophef rond het comité van ex-moslims dat toenmalig PvdA lid Ehsan Jami prominent in het nieuws bracht (3 mei 2007). De ongelovige PvdA stond ideologisch dichter bij de afvallige moslims (“opium voor het volk”), maar huiverde bij de gedachte aan het verlies van moslim stemmen dat een openlijk uitgesproken standpunt zou veroorzaken.
Zelfs Anja Vuilnisbelt merkte in 2007 de innerlijke worsteling bij de PvdA op. Er werd door Omar Ramadan en Eddy Terstall een discussiestuk onder de titel “PvdA heeft islamagenda nodig” (juli 2007) geschreven over wat de PvdA nu moest met de islam. In het stuk worden drie voorstellen gedaan: het doceren van westerse waarden (wat nu te vaak achterwege blijft), het bouwen van moskeeën met gemeenschapsgeld om buitenlandse invloed te voorkomen en een Nederlandse imamopleiding.
De dubbelzinnigheid in de voorstellen springt meteen naar voren. Het ‘doceren’ van westerse waarden kan een normatief karakter hebben, namelijk dat moslims deze waarden overnemen als hun eigen waarden, het kan ook een puur informatief karakter hebben en de moslims bijvoorbeeld sterken in hun afkeer van westerse waarden, zoals democratie, gelijke behandeling van alle godsdiensten, van man en vrouw en de scheiding tussen geloof en overheid. Op dit moment is het karakter van doceren te vrijblijvend vanwege de akkoorden hierover met de landen van herkomst.
Zelfs de oppervlakkige invloed van westerse waarden op moslims is voor salafisten een aanleiding om te streven naar islamisering van moslims in Europa. Hun standpunt is ook uitgebreid beschreven door de AIVD: “Many radical-puritan groups in the Islamic world see the Muslim minorities in the West as their main target group.” (AIVD, From dawa to jihad, 2004, p. 27)
Het idee dat er naast islam ook liberale islam zou bestaan, is net zo absurd als te denken dat er naast een strenge paus ook een liberale paus zou bestaan.
Kent iemand een geloof waarvan de opvattingen bepaald worden door de gelovigen en niet door de schriftgeleerden?
Het idee dat er, omdat er liberale moslims bestaan, er dus ook een liberale islam moet bestaan, is net zo absurd als te denken, dat omdat er katholieken zijn die voorbehoedsmiddelen gebruiken, gezinsplanning onderdeel is van de christelijke leer.
Het idee dat uit liberale moslims op een of andere manier spontaan een liberale islam zou kunnen ontstaan, is net zo absurd als te denken dat het protestantisme had kunnen ontstaan zonder Hus, zonder Luther, zonder Calvijn, zonder Zwingli en zonder Hendrik VIII.
De islamisering van het PvdA standpunt verklaart waarom Marcouch een prominente rol kreeg ten koste van Ehsam Jami. Marcouch krijgt mailtjes uit de islamitische wereld (in 2007) waarin hem verweten wordt dat hij moslims teveel in een hoek drukken laat. Sindsdien heeft Marcouch op allerlei fronten een islamiseringscampagne ontketent. Dit werd mogelijk gemaakt door de uitdrukkelijke instemming van de partijleiding. Voorbeelden: hij probeerde koranles op openbare scholen in Slotervaart (juni 2008) te introduceren. Marcouch was voorstander van hoofddoekjes bij de politie (Buitenhof, 30 januari 2009). De leiding van de PvdA voerde in 2007 een lang debat over de houding ten aanzien van de islam. Ex-minister Vogelaar plaatste haar beroemde opmerking over de christelijk-joods-islamitische traditie van Nederland die in de toekomst zag ontstaan (juli 2007). De integratie nota van Ploumen is het vervolg op de ingezette koers van de PvdA.
De doublethink van de PvdA zit als volgt in elkaar. Westerlingen leggen ‘liberale islam’ uit als liberale moslims, waaronder ‘vanzelf’ een moslim-Luther zal opstaan. Moslims leggen ‘liberale islam’ uit als steun voor islam in brede zin en zijn daardoor nog minder dan voorheen geneigd om westerse waarden over te nemen. Liberale islam blijft nog steeds islam, en daarmee is de PvdA dus eigenlijk openlijk vóór islamisering.
Bron Het Vrije Volk.
Posts tonen met het label LINKS. Alle posts tonen
Posts tonen met het label LINKS. Alle posts tonen
vrijdag 27 februari 2009
woensdag 17 december 2008
LINKSE MARGINALEN
LINKSE MARGINALEN,
Eigen schuld, dikke bult!
Dit ‘Grammeke’ is geen lammeke, maar een koteraar in rood gloeiend hellevuur….
Dat gaat zo, met dezelfde scherpe pen, in licht sarcasme gedoopt maar overspoeld met een meeslepende overtuigingskracht, om de veertien dagen, en over alle geledingen van onze maatschappij, met nimmer falende speurzin, en met rake bewoordingen, die daarenboven lezen als een sneltrein…Voor wie gelooft in reïncarnatie: die hoeft er de Ouden maar op na te lezen, om meer dan één voorganger te vinden. Die, deden ze daar dikwijls de gifbeker drinken, omdat de Waarheid hen te kwetsend overkwam….
Waarom zou ik, bloggerke van 13 in een dozijn, verder in de weg lopen van de Meester, om deze te willen in de schaduw zetten? Ik verdwijn uit zijn zonlicht…want: Uit mijn zunne, of ‘k steke’u, zei de bie’, zoals het klonk bij die andere Grootmeester van het Woord….(De Averulle en de Bie, G. Gezelle)
JOURNAAL
Veertiendaags opinieblad Verantw. Uitgever
(tevens korrespondentie-adres)
Mark Graminens Stationsstraat 200 1770 Liedekerke
tel. 0477/62.92.01 fax 053/68.08.27
Losse nummers zijn niet te verkrijgen.
JOuRNAAL wordt uitsluitend bezorgd op abonnementsbasis.
Abonnementsprijs €89,00 per jaar (23 afleveringen)
te storten op een van volgende rekeningen:
000- 14505 83-45
430-0372691-08
779-5936298-29
***********************************************
“Links” marginaliseert zichzelf in de crisis
Het onvermogen van de politieke en vooral van de intellectueel-politieke linkerzijde om de financiële en economische crisis te zien als een uitdaging, om te beginnen een uitdaging om zich uit vastgeroeste denksystemen te bevrijden en nieuwe horizonten te verkennen, is nogal opvallend. Het is elders in West-Europa niet veel beter dan in Vlaanderen, maar dat is geen excuus. Men probeert te leuren met Obama in de hoop dat iets van diens succes op Europees links zal afstralen zonder dat men in de gaten heeft dat zijn “Yes, we can” al in de jaren dertig van vorige eeuw in Vlaanderen bekend was van de strijdkreet “Het moet, het kan, op voor het Plan”, waarmee bedoeld werd het Plan-De Man voor het herstel van de werkgelegenheid (Plan van de Arbeid), genoemd naar de toenmalige Vlaamse voorzitter van de Belgische Werkliedenpartij (BWP-POB), Hendrik de Man.
De Man putte zijn ideeën hoofdzakelijk uit de succesrijke economische praktijk van het in 1933 in Duitsland aan de macht gekomen nationaal- socialisme, was consequent met zichzelf en pleitte na de Belgische capitulatie in mei 1940 als eerste nationale politicus voor collaboratie met de bezetter, zeker op het terrein van arbeid en economie. Het dankbare België veroordeelde hem na de oorlog ter dood. Hij overleed in ballingschap in Zwitserland bij een treinongeval.
De Man (“... is de man,” zei men in Vlaanderen) was een socialist die open stond voor nieuwe denkbeelden als ze maar beantwoordden aan zijn socialistisch project, en zoals Miel Swillens, een oude bekende uit de linkse polemiek, onlangs in herinnering bracht (in Tertio, 30.7.08), in die tijd, zoals ook nog vele jaren na de oorlog, “was je links als je voorstander was van het nationaliseren van de basisindustrie en de grote banken”. Socialisme was, en is, of zou dat moeten zijn, vandaag nog steeds het streven naar gemeenschapsbezit van productiemiddelen, - niet dus het afschaffen van privaat eigendom, niet nationaliseren van alles en nog wat (de verstaatsing van de landbouw is van bij de aanvang een van de grootste fouten van de “socialistische landen” van Oost-Europa geweest), maar wel het onder gemeenschapstoezicht plaatsen van de middelen waarmee industriële productie wordt voort- gebracht, dat zijn de grondstoffen en basisnijverheden, en vanzelfsprekend de kredietinstellingen die het geld moeten fourneren voor de productie.
Dat was waarmee “links” zich wezenlijk van “rechts” onderscheidde, en als dit vandaag niet slechts theoretisch maar ook in de praktijk nog altijd zo was geweest, dan zou Europees links niet met de crisis in de problemen zitten maar zou het zijn antwoord daarop klaar hebben.
Dat is nu niet het geval, omdat de hoofdaandacht is uitgegaan naar maatschappelijke minderheidsproblemen. Wie vijftig jaar geleden zou zijn opgekomen voor bijvoorbeeld het homo-huwelijk zou door linkse partijen zijn uitgemaakt voor “een decadente bourgeois”, zoals Swillens zich terecht herinnert. Alleen het vredesideaal kon toen ter linkerzijde nog bestaan naast het sociaal-economische ideaal. De nieuwe thema’s die sinds eind van de jaren zestig op de linkse agenda zijn gekomen – feminisme, ecologie, solidariteit, gelijke kansen, welzijn (en niet slechts welvaart), seksuele en laatstelijk ook etnische minderheden, en vele andere - zijn ongetwijfeld erg interessant maar hebben volgens Bart Tromp (in “Het sociaaldemocratisch programma”, dat gaat over de beginsel- programma’s van socialistische partijen 1878-1977, uitg. Bert Bakker, Amsterdam, 2002, 682 blz.) “de ideologische consistentie van de sociaal-democratie ernstig aangetast”. Men ziet niet meer dat “links” een systeem dient te bestrijden, en men verliest zich in marginaliteiten zonder maatschappelijk-structurele betekenis.
Met in Vlaanderen, zoals De Standaard (19.11.08) heel terecht schreef, “als uniek hoogtepunt een optreden van SP-Kamerlid Maya Detiège in Terzake, om er haar nieuw lief Dusauchoit voor te stellen”.
Pak maar eens een economische krisis aan met zo’n soort mensen, waarbij in het algemeen misschien wel eens betreurd mag worden dat de SP (zoals trouwens ook enkele andere partijen, want dit is een zeer Vlaams verschijnsel) een soort dynastiek bezit is geworden van de families Detiège, Van den Bossche, Tobback, Van Velthoven, en nog enkele andere namen op lokaal vlak. De partij “betaalt een loodzware prijs voor het systematische nepotisme dat de laatste twee decennia werd bedreven,” aldus Marc Hooghe (in De Standaard, 20.10.08), die blijkbaar meent - het zou nader onderzoek wettigen - dat in dit nepotisme een van de redenen moet worden gezocht voor het feit dat de SP in Vlaanderen electoraal slechts de helft haalt van het percentage kiezers dat socialistische partijen halen in de buurlanden. Een andere reden zal wel zijn dat te veel boegbeelden de strijd hebben gestaakt om aan zelfverrijking te doen, zoals de burgemeester van Antwerpen of de gouverneur van Limburg. Deze laatste treft de meeste persoonhijk schuld voor de achteruitgang van zijn partij. Hij beloofde immers veel, maar pakte zijn biezen zodra hij de kans kreeg om een goed betaalde vaste job in de wacht te slepen voor de rest van zijn leven. Wie stemt nog voor een partij met zulk een voorman?
In de ontreddering van het moment wordt dan maar uitgekeken naar de komst van een Verlosser. Zo pleitte senator dr. Marleen Temmerman voor “een rode Dedecker” (in een VRT-praatprogramma op 16.10.08). David van Reybrouck houdt zelfs kort en goed (met de titel van zijn boek) een “Pleidooi voor populisme” (Uitg. Querido, Amsterdam, 2008,79 blz.). Hij droomt van een populistisch-linkse partij, want vandaag kunnen mensen die zich door het populistische discours laten verleiden, alleen terecht bij “rechts”. Het is een uitdagende stelling, en toont aan dat er weerstand begint te ontstaan tegen een socialisme dat nog weinig meer is dan een vlag die een politiek-correcte maar inhoudloze bestuurderspartij moet dekken, verbonden met belangengroepen die als enig politiek doel lijken te hebben de subsidiestroom uit Brussel veilig te stellen.
Ondertussen begint de crisis steeds ernstiger vormen aan te nemen, en beginnen de berichten over ontslagen en bedrijfssluitingen beangstigend te worden, waarbij Vlaanderen het gelag betaalt voor een Waals beleid dat alleen heil ziet in begrotingstekorten, waarna we (Vlaanderen) weer een paar generaties lang massale brokken van onze welvaart zullen moeten inleveren. Waar met wat geluk de crisis ook had kunnen fungeren als een breekijzer voor ideologische indolentie, zijn het de Waalse en niet de Vlaamse socialisten die het beleid van de regering-I.ererme bepalen, maar het zijn wel de Vlaamse linksen die er electoraal zullen voor opdraaien. - en ze zien het niet eens.
Eigen schuld, dikke bult!
Dit ‘Grammeke’ is geen lammeke, maar een koteraar in rood gloeiend hellevuur….
Dat gaat zo, met dezelfde scherpe pen, in licht sarcasme gedoopt maar overspoeld met een meeslepende overtuigingskracht, om de veertien dagen, en over alle geledingen van onze maatschappij, met nimmer falende speurzin, en met rake bewoordingen, die daarenboven lezen als een sneltrein…Voor wie gelooft in reïncarnatie: die hoeft er de Ouden maar op na te lezen, om meer dan één voorganger te vinden. Die, deden ze daar dikwijls de gifbeker drinken, omdat de Waarheid hen te kwetsend overkwam….
Waarom zou ik, bloggerke van 13 in een dozijn, verder in de weg lopen van de Meester, om deze te willen in de schaduw zetten? Ik verdwijn uit zijn zonlicht…want: Uit mijn zunne, of ‘k steke’u, zei de bie’, zoals het klonk bij die andere Grootmeester van het Woord….(De Averulle en de Bie, G. Gezelle)
JOURNAAL
Veertiendaags opinieblad Verantw. Uitgever
(tevens korrespondentie-adres)
Mark Graminens Stationsstraat 200 1770 Liedekerke
tel. 0477/62.92.01 fax 053/68.08.27
Losse nummers zijn niet te verkrijgen.
JOuRNAAL wordt uitsluitend bezorgd op abonnementsbasis.
Abonnementsprijs €89,00 per jaar (23 afleveringen)
te storten op een van volgende rekeningen:
000- 14505 83-45
430-0372691-08
779-5936298-29
***********************************************
“Links” marginaliseert zichzelf in de crisis
Het onvermogen van de politieke en vooral van de intellectueel-politieke linkerzijde om de financiële en economische crisis te zien als een uitdaging, om te beginnen een uitdaging om zich uit vastgeroeste denksystemen te bevrijden en nieuwe horizonten te verkennen, is nogal opvallend. Het is elders in West-Europa niet veel beter dan in Vlaanderen, maar dat is geen excuus. Men probeert te leuren met Obama in de hoop dat iets van diens succes op Europees links zal afstralen zonder dat men in de gaten heeft dat zijn “Yes, we can” al in de jaren dertig van vorige eeuw in Vlaanderen bekend was van de strijdkreet “Het moet, het kan, op voor het Plan”, waarmee bedoeld werd het Plan-De Man voor het herstel van de werkgelegenheid (Plan van de Arbeid), genoemd naar de toenmalige Vlaamse voorzitter van de Belgische Werkliedenpartij (BWP-POB), Hendrik de Man.
De Man putte zijn ideeën hoofdzakelijk uit de succesrijke economische praktijk van het in 1933 in Duitsland aan de macht gekomen nationaal- socialisme, was consequent met zichzelf en pleitte na de Belgische capitulatie in mei 1940 als eerste nationale politicus voor collaboratie met de bezetter, zeker op het terrein van arbeid en economie. Het dankbare België veroordeelde hem na de oorlog ter dood. Hij overleed in ballingschap in Zwitserland bij een treinongeval.
De Man (“... is de man,” zei men in Vlaanderen) was een socialist die open stond voor nieuwe denkbeelden als ze maar beantwoordden aan zijn socialistisch project, en zoals Miel Swillens, een oude bekende uit de linkse polemiek, onlangs in herinnering bracht (in Tertio, 30.7.08), in die tijd, zoals ook nog vele jaren na de oorlog, “was je links als je voorstander was van het nationaliseren van de basisindustrie en de grote banken”. Socialisme was, en is, of zou dat moeten zijn, vandaag nog steeds het streven naar gemeenschapsbezit van productiemiddelen, - niet dus het afschaffen van privaat eigendom, niet nationaliseren van alles en nog wat (de verstaatsing van de landbouw is van bij de aanvang een van de grootste fouten van de “socialistische landen” van Oost-Europa geweest), maar wel het onder gemeenschapstoezicht plaatsen van de middelen waarmee industriële productie wordt voort- gebracht, dat zijn de grondstoffen en basisnijverheden, en vanzelfsprekend de kredietinstellingen die het geld moeten fourneren voor de productie.
Dat was waarmee “links” zich wezenlijk van “rechts” onderscheidde, en als dit vandaag niet slechts theoretisch maar ook in de praktijk nog altijd zo was geweest, dan zou Europees links niet met de crisis in de problemen zitten maar zou het zijn antwoord daarop klaar hebben.
Dat is nu niet het geval, omdat de hoofdaandacht is uitgegaan naar maatschappelijke minderheidsproblemen. Wie vijftig jaar geleden zou zijn opgekomen voor bijvoorbeeld het homo-huwelijk zou door linkse partijen zijn uitgemaakt voor “een decadente bourgeois”, zoals Swillens zich terecht herinnert. Alleen het vredesideaal kon toen ter linkerzijde nog bestaan naast het sociaal-economische ideaal. De nieuwe thema’s die sinds eind van de jaren zestig op de linkse agenda zijn gekomen – feminisme, ecologie, solidariteit, gelijke kansen, welzijn (en niet slechts welvaart), seksuele en laatstelijk ook etnische minderheden, en vele andere - zijn ongetwijfeld erg interessant maar hebben volgens Bart Tromp (in “Het sociaaldemocratisch programma”, dat gaat over de beginsel- programma’s van socialistische partijen 1878-1977, uitg. Bert Bakker, Amsterdam, 2002, 682 blz.) “de ideologische consistentie van de sociaal-democratie ernstig aangetast”. Men ziet niet meer dat “links” een systeem dient te bestrijden, en men verliest zich in marginaliteiten zonder maatschappelijk-structurele betekenis.
Met in Vlaanderen, zoals De Standaard (19.11.08) heel terecht schreef, “als uniek hoogtepunt een optreden van SP-Kamerlid Maya Detiège in Terzake, om er haar nieuw lief Dusauchoit voor te stellen”.
Pak maar eens een economische krisis aan met zo’n soort mensen, waarbij in het algemeen misschien wel eens betreurd mag worden dat de SP (zoals trouwens ook enkele andere partijen, want dit is een zeer Vlaams verschijnsel) een soort dynastiek bezit is geworden van de families Detiège, Van den Bossche, Tobback, Van Velthoven, en nog enkele andere namen op lokaal vlak. De partij “betaalt een loodzware prijs voor het systematische nepotisme dat de laatste twee decennia werd bedreven,” aldus Marc Hooghe (in De Standaard, 20.10.08), die blijkbaar meent - het zou nader onderzoek wettigen - dat in dit nepotisme een van de redenen moet worden gezocht voor het feit dat de SP in Vlaanderen electoraal slechts de helft haalt van het percentage kiezers dat socialistische partijen halen in de buurlanden. Een andere reden zal wel zijn dat te veel boegbeelden de strijd hebben gestaakt om aan zelfverrijking te doen, zoals de burgemeester van Antwerpen of de gouverneur van Limburg. Deze laatste treft de meeste persoonhijk schuld voor de achteruitgang van zijn partij. Hij beloofde immers veel, maar pakte zijn biezen zodra hij de kans kreeg om een goed betaalde vaste job in de wacht te slepen voor de rest van zijn leven. Wie stemt nog voor een partij met zulk een voorman?
In de ontreddering van het moment wordt dan maar uitgekeken naar de komst van een Verlosser. Zo pleitte senator dr. Marleen Temmerman voor “een rode Dedecker” (in een VRT-praatprogramma op 16.10.08). David van Reybrouck houdt zelfs kort en goed (met de titel van zijn boek) een “Pleidooi voor populisme” (Uitg. Querido, Amsterdam, 2008,79 blz.). Hij droomt van een populistisch-linkse partij, want vandaag kunnen mensen die zich door het populistische discours laten verleiden, alleen terecht bij “rechts”. Het is een uitdagende stelling, en toont aan dat er weerstand begint te ontstaan tegen een socialisme dat nog weinig meer is dan een vlag die een politiek-correcte maar inhoudloze bestuurderspartij moet dekken, verbonden met belangengroepen die als enig politiek doel lijken te hebben de subsidiestroom uit Brussel veilig te stellen.
Ondertussen begint de crisis steeds ernstiger vormen aan te nemen, en beginnen de berichten over ontslagen en bedrijfssluitingen beangstigend te worden, waarbij Vlaanderen het gelag betaalt voor een Waals beleid dat alleen heil ziet in begrotingstekorten, waarna we (Vlaanderen) weer een paar generaties lang massale brokken van onze welvaart zullen moeten inleveren. Waar met wat geluk de crisis ook had kunnen fungeren als een breekijzer voor ideologische indolentie, zijn het de Waalse en niet de Vlaamse socialisten die het beleid van de regering-I.ererme bepalen, maar het zijn wel de Vlaamse linksen die er electoraal zullen voor opdraaien. - en ze zien het niet eens.
Abonneren op:
Reacties (Atom)