VLAAMSE VOSSENWAAN

VLAAMSE VOSSENWAAN

Vlaamse Waan
29-06-2009 - Marc De Vos - de standaard
Terwijl u deze column leest, onderhandelt politiek Vlaanderen over onze nabije toekomst. Kris Peeters en co. willen terecht 'Actie in Vlaanderen'. Het is opvallend hoeveel spontane consensus de werknota van de Vlaamse formateur onder de grote politieke families heeft losgeweekt, wat obligaat borstgeklop daargelaten. Los van het politieke opportunisme van de dag, moeten we vaststellen hoe breed en vaag het centrum van de Vlaamse politiek wel geworden is dat zowel christendemocraten, Vlaamse regionalisten, liberalen en in mindere mate de socialisten elkaar bijna naadloos vinden.
Die vaststelling is des te opmerkelijk omdat de enorme economische en financiële crisis ons tot existentiële vragen en structurele hervormingen zou moeten dwingen. Van dat besef blijft de Vlaamse politieke klasse blijkbaar nog onvoldoende doordesemd. Zo wordt een consensustekst mogelijk die tegelijkertijd gaat voor budgettaire discipline, investeringsbeleid en Vlaamse sociale zekerheid. In Vlaanderen, zo lijkt het wel, moeten er nog altijd geen fundamentele keuzes worden gemaakt.
Vlaanderen zit nog te veel in de virtuele realiteit van de eigen cocon die ons alleen maar ogenschijnlijk afzondert van de afbrokkelende muren van de Belgische welvaartsstaat. Nochtans was de desintegratie van ons sociaaleconomisch model wel degelijk aanwezig in de verkiezingsstrijd. De N-VA soleerde in Vlaanderen naar de zege met de pertinente slogan dat België 'de hoogste belastingen, de hoogste staatsschuld en de laagste pensioenen' had. Alleen werd daaraan het voorstel van een Vlaamse sociale zekerheid gekoppeld, alsof die los van de verpletterende Belgische realiteit kan worden gezien. Niet dus.
Ik heb niets tegen aandacht voor ouderenzorg, hospitalisatie of kindergeld. Wel integendeel, het gaat om belangrijke sociale noden en beleidsvragen. Alleen moeten die in een totaalperspectief worden geplaatst. De Vlaamse belastingbetaler die aan Vlaamse zorg en aan Vlaamse hospitalisatieverzekering moet bijdragen, is ook een Belgische onderdaan die de Belgische overheidsschuld, de Belgische pensioenen en de Belgische gezondheidszorg torst.
We moeten dus het hele plaatje bekijken. Dat leert ons dat de Belgische exporteconomie - Vlaanderen incluis - systematisch marktaandeel verliest en dat België achteruitboert als investeringsland. Dat België vandaag al 30 procent van zijn jaarlijkse welvaartscreatie spendeert aan sociale bescherming, bijna een vijfde meer dan in 2000 en de top van Europa. Dat ook onze werkgelegenheid steeds meer met belastinggeld wordt gemaakt: een stijging van maar liefst 20 procent tussen 1997 en 2007, met Vlaanderen veruit als koploper. Dit zijn onrustwekkende cijfers, en dan hebben we nog niets gezegd over de kostprijs van de nieuwe staatsschuld door de crisis en de extra lasten van de aanstormende vergrijzing in pensioenen en gezondheidszorg.
Laten we dus wel wezen: als we de sociale zekerheid voor de Vlamingen duurzamer willen maken, dan moeten we in eerste instantie het economische draagvlak verbreden. Dat vergt een kentering in innovatie, ondernemerschap, fiscaliteit en competitiviteit. Dat vergt een andere sociale zekerheid, die efficiënter werkt en de solidariteit gerichter en effectiever maakt. Dat vergt een andere arbeidsmarkt, met meer werk, meer werkers en minder uitkeringstrekkers. Daar liggen de fundamentele uitdagingen, die niet worden opgelost met de vlucht vooruit en de waan dat Vlaanderen voor het eigen volk en met eigen penningen wel het gat in de sociale zekerheid zal dichtrijden.
We moeten ons dus grondig bezinnen eer we beginnen met Vlaamse sociale zekerheid. We gaan de Belgische ziekte echt niet oplossen door meer van hetzelfde in Vlaanderen. Laat Vlaanderen dus het laboratorium zijn voor een andere en betere sociale zekerheid, die model kan staan voor de uiteindelijk onvermijdelijke hervorming op federaal vlak. Maar laten we vooral beseffen dat groei en werk cruciaal zijn en dat we op dat vlak heus niet de limieten van staatsstructuur moeten aftasten om beter te doen.
Vlaanderen kan ambitieuzer zijn in arbeidsmarktbeleid. De formatienota wil vooral het verlies van bestaande jobs inperken. Dat is leuk voor de gelukkigen die een job hebben, maar wel sneu voor jongeren die instromen en anderen die hun baan verliezen. We moeten mobiliseren voor nieuwe jobs, voor begeleide activiteit en voor betere mobiliteit, want er zijn nog altijd duizenden vacatures. Dit is ook het moment om de pest van het brugpensioen te bestrijden bij herstructureringen. De Vlaamse arbeidsmarkt kan beter ondanks de crisis. En zonder betere arbeidsmarkt is elke Vlaamse sociale zekerheid per definitie onzeker.
Marc De Vos is directeur van het Itinera Institute en docent aan de UGent. 'De Visie De Vos' verschijnt tweewekelijks op vrijdag.
Bron Iskander
COMMENTAAR
Nu weet ik weer hoe spreekwoorden ontstaan. Er zal ooi iemand (een pater? Een non?) een echte duvel in een wijwatervat, ergens in een kerk, klassiek achteraan bij de laatste pilaar, gehouden hebben, en deze afgrijselijk hebben zien spartelen . Ofwel om er uit te springen, wat niet kon, gezien de hartige handgreep, ofwel om zich los te wringen en zo langs de mouwpijpen omhoog te kruipen van waar hij even voordien uitkwam, voor hij geknepen werd. U kunt zich voorstellen hoe duivels zijn! Klein, pezig, harig en donker als een zwart verkoold marsmannetje, met bokkepoten, een slingeraap-staart van hier tot ginder, met op zijn kop, boven zijn karbonkelende oogjes, twee enorme horens. Die persoon, pater of nog, moet vliegensvlug in zijn (of haar) ganzenveder gekropen zijn, met de gedachte: daar maak ik een vlug spreekwoord van, dat later als op het lijf van Prof.Devos zal kunnen geschreven staan, want die man/vrouw bezat zienerskwaliteiten. Minstens evenveel als heden ten dage de Prof zelf!
Als de Weledele Heer Professor even wil luisteren?
Ten eerste. Hij zou, teneinde geen argeloze lezer of luisteraar te misleiden, liefst altijd eerst beginnen met een kort Curriculum Vitae te etaleren. Mag in telegramstijl zijn. Waarbij 2-3 woorden volstaan. Desnoods een paar keer herhaald, kwestie van door te dringen. Mag ik een suggestie doen? ‘Hooggeplaatst. Links’ ---‘Hooggeplaatst. Links’ ---‘Hooggeplaatst. Links’
Ten tweede. Worden die links-mensen het dan nooit beur? Altijd die argumentatie van iemand die geen argumenten heeft. Altijd argumenteren naast de kwestie. Van een hooggeleerd man mochten wij anders wel beter verwachten! Is die man wel zijn grote maandwedde waard?
Ten derde. Even samen een ’Vraagstuk’ oplossen uit het Vierde Studiejaar van de Lagere School. Dat moet U toch aankunnen, waarde Heer Professor? Het gaat zeer eenvoudig weer over dat vat met een klein kraantje boven dat water inlaat, en een groot gat onderaan, dat water uitlaat. Oè U heeft al begrepen dat er geen beginnen aan is? U is een goede leerling, Heer Professor.
Ten vierde. Rekenles. Zelfde Studiejaar. Hoe legt U uit dat 3 + 1 groter is dan 6? Die onmogelijkheid is nochtans wat U constant onder de mat veegt. Weet iedere Vlaming, vanaf de eerste dag van zijn geboorte.
Ten vijfde. Auto-rijles. Als een leerling gebuisd is, krijgt hij toch geen rijbewijs? Waarom kaart U dan niet aan dat een gebuisde regering, of gebuisde partijhoofden, toch niet langer aan de macht kunnen blijven?
Ten zesde Les in Vaderlandsliefde. Hoe legt U uit, dat die ene partij die al meer van 60 het bewind ofwel in handen heeft, dan wel er aan deelneemt, niet met pek en veren bekleed, in de woestijn gestuurd mag (kan) worden?
Ten zevende. Les in Beleefdheid. Waarom demoniseert U minstens 1.000.000 landgenoten omdat dat van ‘ergens’ gedecreteerd wordt? Of denkt U zoals Bart DeWever, dat het een bende halve garen zijn? Dan moet U weten dat wij dat van de anderen denken, en zo komen we niet vooruit in een democratie.
Ten achtste (en dan geef ik het op) U weet zeer goed de zere vinger te leggen op zeer vele zere wonden, maar meer dan een paar vrijblijvende algemeenheden reikt U ons niet aan. U zou beter plaats ruimen voor onze Vlaamse ondernemers, die, op eigen risico, en met eigen middelen, proberen er het beste van te maken. Door desnoods de riem een paar gaatjes aan te halen. Maar U helpt ze zeker niet, door hun betrachtingen te deviëren naar oude beddingen, die al lang droog staan. Voor zover ze niet door een dorre woestijn stromen die driekleurig ingevuld, ligt te verwaaien op de puinhoop van straks 200 jaar achteruitstelling…De vos verlies wel zijn pluimen, maar niet zijn streken!
Ben ik blij, Waarde Weledele Heer Professor, bij U niet meer te moeten langs komen om examen af te leggen. Ik zou waarschijnlijk met klank gebuisd zijn. Maar dat, Waarde Weledele Heer Professor, bent U al lang. Door velen, maar in ’t bijzonder, deze keer, door
André Baert

GEZOND BOERENVERSTAND

GEZOND BOERENVERSTAND

Weeral een (veel te) lang artikel – en dan nog overgenomen – maar hoe iemand nu iets uitleggen en duidelijk zijn zonder woorden? Ik zou bijna zeggen: ga direct naar de bron: bij

http://www.workforall.org/

Waar is het aloude gezonde boerenverstand?

Als het economisch moeilijk gaat, moeten we niet méér lenen, maar harder werken. Zo schrijft Jos De Vriendt in een lezersbrief in Het laatste Nieuws. Inderdaad, de crisis zal maar overwonnen worden door waardevolle economische productie, m.a.w. door arbeid en niet anders. Dat moeten ze in de wetstraat wel eindelijk eens ophouden met dat zo moeilijk te maken. De overheid heeft de keus, ofwel snijden de bedrijven massaal in hun personeelsbestand, als ze al niet failliet gaan, ofwel slankt de overheid af tot redelijke proporties. Tenslotte leeft de helft van de Belgische bevolking van een inkomen dat de Staat verschaft. Het is dus niet moeilijk te begrijpen waarom de belasting op arbeid met meer gaat open dan er netto overblijft. Belastingen op arbeid en inkomsten verlagen, de overheid saneren, kortom de mensen laten werken en investeren, dat is de enige remedie die de financiële luchtbel kan doen verdwijnen.
Keynesiaans beleid kan depressie niet genezen.
De roep om een Keynesiaans beleid, met verdere renteverlagingen en méér geldcreatie klinkt steeds luider. Verwonderlijk is dit wel, daar juist dergelijke maatregelen aan de basis liggen van de huidige zware crisis. Tijdens het bewind van Greenspan als voorzitter van de Amerikaanse centrale bank groeide de geldhoeveelheid jarenlang aan een tempo van meer dan 10 % per jaar. Hierdoor werd de rente artificieel naar omlaag gemanipuleerd, tot groot jolijt van het bankwezen, dat hiervan kon profiteren met massaal leningen toe te staan aan inflatoir lage rentevoeten. De economie werd overspoeld met geld, dat niet gedekt was door voorafgaand sparen. Gezonde investeringen kunnen echter enkel gebeuren met spaargeld, niet met geld bij te creëren. Het gevolg kennen wij nu : een bubbel van gigantische omvang met prijzen die door het dak gingen voor vastgoed, aandelen en grondstoffen. Die zeepbel, die nu is uiteengespat, bestrijden met dezelfde maatregelen, die er de oorzaak van waren, lijkt wel op een alcoholverslaafde proberen te genezen met hem elke dag een fles whisky te schenken.
Mislukking
Met nog meer geldcreatie aan lage rente grijpt men terug naar een recept van de jaren '30 van vorige eeuw, destijds voorgeschreven door de Engelse econoom Keynes, die de Grote Depressie wenste te bestrijden met het voeren van een "vraagbeleid", wat neerkwam op het aanwakkeren van de consumptie (de vraag) en niet van de productie (het aanbod). Volgens Keynes moest daartoe veel goedkoop geld in de economie gebracht worden, via "deficit spending" (begrotingstekorten) en via publieke infrastructuurwerken. Gevaar voor inflatie was er niet volgens deze visie, zolang er werklozen waren. Maar Keynes' remedie werkte niet....De Grote Depressie sleepte 17 jaar aan. De stagflatiecrisis op het einde van de jaren '70 maakte de mislukking van het Keynesiaans model plotseling voor iedereen duidelijk, toen hoge inflatie en hoge werkloosheid tegelijk voorkwamen, een Keynesiaanse onmogelijkheid. In ons land heeft het door Keynes voorgeschreven deficit spending toen de overheidsschuld doen oplopen tot méér dan 130 % van het BBP, een record voor de Westerse industrielanden. De bedoeling was de werkloosheid te bestrijden, maar deze steeg sneller dan ooit tevoren. Dit beleid heeft ons samen met meer werkloosheid opgezadeld met een overheidsschuld, die onze kleinkinderen nog mee zullen moeten afbetalen. Meer recent heeft ook Japan aan den lijve ondervonden, dat het Keynesiaanse recept niet werkt. Sedert de zware crisis in dat land uitbrak in 1989, heeft Japan niets anders gedaan, dan bij herhaling Keynesiaanse stimuleringpakketten gelanceerd, met rentevoeten, die extreem werden verlaagd, zelfs tot 0 %. Ook grote infrastructuurwerken werden uitgeprobeerd. In haar editoriaal van 10 october 1996 noemde de gezaghebbende krant "The Wall Street Journal" die maatregelen smalend "Japan's Keynesian Quackery". De resultaten zijn inderdaad desastreus. De Japanse economie blijft gevangen in stagnatie. De overheidsschuld steeg tot een onwaarschijnlijke 170 % van het BBP. De Nikkei-index (Japanse beursindex) die in december 1989 (toen de crisis uitbrak) 38.916 punten bedroeg is gedaald in december 2006 (dus vóór de huidige crisis) naar 17.225 en bedraagt nu nog slechts 8.397 een daling met maar eventjes 78 %.

Spaartekort

Voor de bestrijding van depressies moet men dus zeker niet bij Keynes terecht. Gelukkig zijn er economen, die beter hun huiswerk hebben gemaakt. Men zou bv. eens kunnen snuisteren in de economische theorie van de formidabele econoom Friedrich Hayek Deze ontving in 1974 de Nobelprijs economie voor zijn baanbrekend werk over het ontstaan van economische depressies en over het genezingsproces. Deze econoom behoort tot wat men noemt de "Oostenrijkse Economische School", waartoe ook Ludwig von Mises en Murray Rothbard worden gerekend. Deze economen hebben in briljante geschriften aangetoond, dat een zeepbel, zoals die nu is uiteengespat, steeds het gevolg is van de overdreven geldcreatie en niet van een tekort aan consumptie. Dit was ook zo met de grote depressie van de jaren '30. (Zie hierover o.m. "America's Great Depression" door Murray Rothbard - Mises Institute, 1963). Dit overdreven goedkoop (bijgedrukt) geld zet bedrijven aan tot megalomane investeringsprojecten, (de voorbije jaren vooral in de vastgoedsector). Bij gebrek aan spaargeld kunnen die projecten nooit tot een goed einde worden gebracht. De voortzetting van goedkoop krediet zal de noodzakelijke liquidatie van die verkeerde investeringen belemmeren en zal de crisis onbeperkt kunnen verlengen, zoals dat in Japan is gebeurd.



Productiestimulans
Méér spaargeld is de enige manier om de economie uit het dal te halen. Hoe werkt dit? Er is een economische wet die zegt : sparen = investeringen. Bij stijgend spaarvolume zullen de investeringen dus toenemen. Méér investering is méér productie en méér werkgelegenheid. Het inkomen, dat voortkomt uit de méérproductie (lonen van de werknemers) schept, ingevolge "de wet van Say", de nodige vraag om die méérproductie op te nemen. Het aanbod (de productie) schept de vraag en niet omgekeerd, zoals Keynes dacht. Het is dus de productie die moet voorafgaan. De consumptie volgt daarna vanzelf. Het is die productie, die de werkgelegenheid creëert. Consumptie kan dit niet, omdat consumptie het sparen en dus het investeren belemmert. De taak van de overheid is nu zo snel mogelijk productiestimulerende maatregelen te treffen, die ook het sparen aanmoedigen, zoals verlaging van de belastingdruk op arbeid, afschaffen van alle belastingen op inkomsten uit spaargeld en de rente op spaargeld normaliseren. Het rechtstreeks stimuleren van de consumptie (de vraag) is het slechtste wat nu kan gedaan worden. Consumptie is niet productiestimulerend, investeren is dat wel, via het sparen.
De ingrepen die nu gepland worden, leggen de kiemen voor de volgende ineenstorting, die mogelijk fataal zal zijn.
Willy De Wit
Lid van de onafhankelijke socio-economische denkgroep "Workforall"