ECCE HOMO

.





















.

ECCE HOMO

Vechten tot de laatste druppel
van andermans bloed…


Tijl Uilenspiegel of Lamme Goedzak?
15-05-2010 - Julien Borremans & Johan Sanctorum - knack
Bron Iskander
“In haar streven naar een beter bestuur en meer democratie, kiest de Nieuw-Vlaamse Alliantie logischerwijs voor een onafhankelijk Vlaanderen, lidstaat van een democratisch Europa.”
Dit staat te lezen in de beginselverklaring van de N-VA van 13 oktober 2001. In een interview in een aantal interviews van de afgelopen dagen maakt Bart De Wever daar komaf mee.
Separatisme heeft volgens De Wever een groot nadeel, het heeft een zeer revolutionaire bijklank. Vlamingen en revolutie gaan niet samen. Zo zitten wij niet in elkaar. Volgens de N-VA-voorzitter zijn wij meer Lamme Goedzak, dan Tijl Uilenspiegel. Onlangs verklaarde hij nog dat separatisme beelden oproept van Joegoslavië, miserie, ellende en burgeroorlog.
Daarmee maakt de voorzitter duidelijk dat hij de N-VA in het politieke landschap wil herpositioneren. Hij wil af van het ‘rauwe’ onafhankelijkheidsdiscours.
In 2006 dacht hij daar nog anders over. Onder de veelzeggende titel ‘Waarom Montenegro Vlaanderen kan inspireren’ hield hij toen een vurig pleidooi voor een maximale soevereiniteit binnen een supranationale samenwerking.
Dat lijkt toch op een beduidende koerswijziging. We gaan niet kleinzerig doen en Bart De Wever verdenken van plat politiek opportunisme. We gaan ook niet zeuren over een aantal ferme standpunten die de N-VA overboord heeft gekieperd inzake houding naar de media toe (Enkele jaren geleden pleitte Geert Bourgeois nog voor een verbod om als politicus deel te nemen aan spelprogramma’s...).
Wel verontrustend lijkt ons dat Bart De Wever zijn partij wil omturnen naar een uitgesproken Vlaamse CD&V-versie. De komst van Siegfried Bracke is daarom een geschenk van de goden. De gewezen journalist pleit voor een confederalisme en zegt daarmee wat de N-VA niet openlijk kan proclameren.
De nieuwe Belgische structuur zal een confederaal model worden, dat het licht zal zien via lange, nachtelijke onderhandelingen en ingenieuze, “surrealistische” deals, zoals we ze altijd al hebben gekend in dit land. De eigenlijke drijfveer daarvan is machtsbehoud en streven naar status-quo. De N-VA heeft ‘la grande boucle’ ingezet en zal na de verkiezingen de grote staatsraison van de CD&V overnemen.
Net als zijn leermeester Hugo Schiltz beseft Bart De Wever dat een eventuele doorbraak in de machtsdeelname ligt. Hij bereidt zijn partij daarop voor en iedere vorm van separatistisch elan moet worden weg gemasseerd. De defenestraties zijn al bezig, ook persoonlijke “zuiveringen” horen bij die bocht.
Machtsdeelname vraagt immers een reiniging van de partij van haar pioniersretoriek. Speciaal in de Belgische context van het eeuwige compromis zijn partijen met een duidelijke missie stoorzenders. Dus staat men voor de keuze: het spel weigeren en verder radicaliseren, of verwateren.
Zoals de Volksunie koos de N-VA voor het tweede. Maar de tragedie is, dat de mislukking zich nu al aankondigt. Het Belgisch compromis is namelijk de wortel van het kwaad, waardoor dit land niet meer functioneert.
Om zijn ideeën te realiseren koos Hugo Schiltz voor een deelname aan de macht en was hij bereid om compromissen te sluiten en toegevingen te doen. Net als zijn leermeester is de N-VA voorzitter uit op een historisch vergelijk, een “pact”. Hij heeft lessen getrokken uit het ‘conventio ad excludendum’, waardoor de Italiaanse communisten decennia verstoken bleven van iedere vorm van machtsdeelname en uiteindelijk ten onder gingen.
Bart De Wever trekt parallellen met de Belgische context en ziet ook hoe het Vlaams Belang, als anti-establishmentpartij, door dat politieke establishment deskundig wordt geïsoleerd, met behulp overigens van de cultuursector en de media. De strategie is vervolgens om dat cordon mee in stand te houden en er tegelijk zorgvuldig buiten te blijven. Hij maakt zich bij de traditionele partijen aanvaardbaar door zijn communautaire verhaal wat te milderen maar ook door het cordon in stand te houden. Alles wat maar enigszins radicaler klinkt dan zijn retoriek, wordt als ‘onhaalbaar’, ‘onverantwoordelijk’ en ‘compleet misplaatst beschouwd’. Zo neemt hij stilaan het discours van de gevestigde partijen over. Opdracht geslaagd? Of...terug naar af?
Maar even terug naar het Italiaanse verhaal. Door de onafgebroken regeringsdeelname van de centrumpartijen kon de corruptie welig tieren, terwijl een daadkrachtig economisch herstel uitbleef. Toen de Milanese onderzoeksrechter Antonio di Pietro in 1992 een aantal corruptiezaken begon uit te spitten, barstte de etterbuil open. In een mum van tijd bracht de operatie Schone Handen vrijwel het volledige politieke establishment in diskrediet.
Dit leidde, samen met de kieshervormingen van 1993, tot de implosie van de gevestigde partijen en het einde van de Eerste Republiek.
Bart De Wever, die zich opwerpt als leider van de Lamme Goedzakken, is verwittigd wanneer hij de manoeuvres van zijn leermeester volgt. De gelijkenissen zijn frappant. Net voor zijn ‘fatale’ botsing met de onhaalbaarheid van een stapsgewijze hervorming van de federale structuren genoot Hugo Schiltz een enorme populariteit. Hij was erudiet en scherp van tong. Hij dwong ontzag af.
Enkele jaren later was het sprookje uit en was diezelfde Hugo Schiltz, dé zondebok van de Vlaamse Beweging, die zich opnieuw radicaliseerde. De N-VA kan maar beter twee keer nadenken voor ze zich waagt aan de zoveelste Copernicaanse revolutie om creatief bezig te zijn van wat er van België overblijft.
En misschien moet toch eens opnieuw overwogen worden hoever de macht reikt van een radicaal Vlaams onafhankelijkheidsfront, gemaakt door de drie V-partijen. Hun antwoord op de Belgische chaos zou wel eens veel verreikender én realistischer kunnen zijn.
Julien Borremans (sociaal-flamingant) Johan Sanctorum

HUGO SCHILTZ DEFINITIEVE VISIE

.
























.

HUGO SCHILTZ DEFINITIEVE VISIE




Hugo Schiltz op het Schoonselhof.
In de grond is hij nog niet zo slecht geweest….




Wij hebben, ‘in lang vervlogen dagen, toen we hakkelden ongeriefd van woorden waren’, met velen de lokstem van deze voorvechter van Vlaanderens grootheid gevolgd. Schiltz met de pijp in de mond was het boegbeeld van de Vlaamse Ontvoogdingstrijd. Zelf vereerd zijnde met een congé payé op Staatskosten in de onzalige repressie-tijden in een of ander HK (Hechteniskamp), werd hij aanzien als een der onzen….Zijn partij, de Volks Unie, kon Vlaanderen jarenlang smeden en begeesteren tot er een ogenblik kwam waarop de Held in de huid van een overtuigde belgicist kroop, nadat hij door de slogan ‘Gedaan met geven en toegeven’ aan de macht gebracht, dacht dat hij zich werkelijk alles kon permitteren. Zelfs de uitverkoop van Vlaanderen.
Toen haakten de meesten af, afkerig van al dat politiek gedaas, dat louter op eigenbelang gericht scheen. We lazen interviews van de Held, vriendelijk koutend met Franscouillonse verdrukkers. Hij verscheen in de tuinen en in de salons der elite, deed zaken en zaakjes met hen en keek steeds van hoger neer op de volkse massa die hem groot had gemaakt.
Ondergetekende dacht hem definitief te hebben doorzien, toen hij beroepsmatig ergens in Brussel bij ergens een Departement van Financiën Hugo Schiltz in de gang tegen het lijf liep. Letterlijk omver liep. Hij, verstrooid-weg, lurkend aan zijn pijp de deur uitkomend en bijziend turend naar het papier in zijn hand, ik haastig de hoek omlopend met een zware boekentas. Spontaan groetten we elkaar, en mijn ‘Dag, Mr Schitlz’ moet opgewekter geklonken hebben dan bedoeld, want hij reikte mij joviaal de hand, kwansuis zoekend in zijn geheugen naar mijn naam alsof ik zijn beste vriend was. Hij kwam niet verder dan : Dag Meneer……, want hem helpen wilde ik niet. Toen droop hij af, nog even omkijkend, verwonderd dat er mensen waren die hem, de Grote Schiltz, durfden negligeren…
Toen dacht ik : wat een komediant: die eet van alle walletjes, het is een omnivoor, die vreet wat hem voor de voeten komt. Het is een politieker, en die soort lustik niet. Ik lust ze niet, zeker niet rauw en alleszins al niet als ze badend in zelfvoldaanheid, lopen te blinken in hun eigen vat.
Een Heer-van-Stand, in zijn positie, zou de nobele onbekende die ik toch voor hem was, in die duistere gang, met een hoofdknikje voorbij zijn gelopen. Voor zo iemand had ik respect kunnen opbrengen. Nu was hij voor mij op dat ogenblik gewoon een clown.
Jarenlang heb ik me toen afzijdig gehouden, want al dat geruzie is voor niemand goed. Inzake de politiek had ik voortaan mijn eigen mening : als men iets wil, neme men het als kan. En als het niet kan, zwijge men er over. En gaat men over tot de orde van de dag.
Tot in 2004 het Hof van Beroep in Gent met zijn uitspraak tegen het Vlaams Blok mij ineens terugbracht naar de Krijgshoven van 1945-1950 : de repressie was terug in het land. Even hard als toen en even onverbiddelijk. Nog dezelfde dag schreef ik mij in als strijdend lid van de Nieuwe Partij, omdat ik las dat de rechtbank oordeelde dat elk lid even hard diende gestraft te worden als de mandatarissen. Zij werden gewoon buiten de Wet gesteld, en daar wilde ik bij horen!
Achteraf heeft men die redenering niet meer durven doortrekken : de verkiezingsuitslag was inderdaad niet van aard om de Flaminganten nog verder te treiteren…..
En nu lees ik de latere uitspraken van Hugo Schiltz…Post mortem stijgt hij weer een beetje in mijn achting. Want hij is niet te beroerd geweest om de dwalingen zijns weegs in te zien. Al hebben we er niet veel meer aan….
En het zoontje?
Ach, met het voorbeeld van Thomas Leysen, zoon van die andere ‘Zwarte’ voor ogen, durf ik wedden dat Willem-en-nog-wat zijn kinderen thuis opvoedt in het Frans….

Het verschil tussen Hugo en Willem-Frederik
06-05-2010 - Jan Van de Casteele - de standaard
In Iskander
Siegfried Bracke wil 'in de traditie van Hugo Schiltz' stappen. Willem-Frederik Schiltz (Open VLD) grijpt (DS 5 mei) deze passage aan om te benadrukken dat die traditie zou betekenen 'niet onverzettelijkheid etaleren, maar wel op zoek gaan naar banden van vertrouwen, over partij- en taalgrenzen heen'. Dat is dan toch helemaal niet in overeenstemming met wat Schiltz in een van zijn laatste interviews aan het maandblad Doorbraak (oktober 2005) vertelde. Over 'Vlaamse wil' zei hij toen het volgende: 'De socialisten plakten voor de Eerste Wereldoorlog heel Vlaanderen vol: Heel het raderwerk valt stil, als uw sterke arm het wil... Waar zit die sterke arm van de Vlamingen? Het zijn uiteindelijk de Vlamingen zelf die het zullen moeten doen hé! Als men morgen zegt: “Het heeft nu lang genoeg geduurd, sorry, er komt geen regering meer!,, wat zou er dan gebeuren? Als de Vlaamse regering de macht in handen neemt, wie zou dat kunnen tegenhouden?'
Uit die passage blijkt dat vader Schiltz - in tegenstelling tot wat zijn zoon nu suggereert - alvast in zijn laatste levensjaren al helemaal niet zo'n voorstander was van 'de delicate balans tussen krachtige overtuiging en realistische haalbaarheid', maar vijf jaar voor de politieke crisis van vandaag - behoorlijk helderziend - de weg wees waar zijn zoon hem niet volgt: trek de stop uit het federale niveau. Het Vlaams Parlement moet de autonomie grijpen.
De schrik voor de internationale gemeenschap noemde Hugo Schiltz 'het meest belachelijke argument' tegen Vlaamse autonomie. 'Wat kan de internationale gemeenschap doen als men dat wil, op voorwaarde natuurlijk dat de Vlaamse bevolking aantoont dat ze dat ook wil? Tsjechië en Slowakije waren in een-twee-drie gesplitst... Nationalisme, als het goed opgevat is, leidt tot pacificatie.'
Open VLD deed de regering-Leterme vallen. Schone schijn? Dat was 'a' zeggen, maar geen 'b'. De erfenis van de 'flamingante Belg' Guy Verhofstadt bepaalt nog iets te veel het denkkader van de partij. Aangemoedigd door een vrij gunstige peiling trok Open VLD de stekker uit de regering. Tactisch slim gespeeld, zo denkt men, want CD&V had dit in het najaar liever zelf gedaan. Maar het manoeuvre was wellicht meer geïnspireerd door electorale berekening dan door een plots herwonnen Vlaams-radicale reflex.
Beide traditionele partijen willen zich blijkbaar blijven profileren als gematigd, en op zoek naar 'banden van vertrouwen over de taalgrenzen heen', op het pad van 'de dialoog'. Hugo Schiltz wist in 2005 wel beter. Het is niet denkbeeldig dat zijn inzichten meer kiezers zullen overtuigen dan die van zijn zoon. Open VLD moet nog veel pap eten om mee 'de sterke arm van de Vlamingen' te kunnen zijn. De tijd is kort.
Pleidooien voor samenvallende verkiezingen (Filip Rogiers, DS 5 mei) en een federale kieskring (Pavia-groep, idem), kaderen volledig in dezelfde sfeer van 'dialoog' en 'vertrouwen'. Maar op een gegeven moment is een mens wel eens uitgepraat. Het zijn sporen waarvoor vader Schiltz zonder de minste twijfel zou hebben gepast.

WEL WEL WIE WE DAAR HEBBEN

.



















.

WEL WEL WIE WE DAAR HEBBEN…

Over de laatste vlaggengroet…..

September 1955 – Kazerne Etienne de Hemtinne/Heverlee. Een bende pummels bij elkaar gedreven om afgebeuld te worden binst de dag door schoonmoeders-sergeanten, en om s’avonds bij elkaar op een klontje, de lange uren door te brengen. Een lichting KROO’s, onderweg om te leren roken als Turken en om met drie strepen op de mouw, het Vaderland te dienen.
Een kale soldaten-kamer, een van de velen op rij…Links (net zoals rechts) een lange rij ijzeren stapelbedden. Met gemillimeterde gevouwen matrassen overspannen met het onderste deel van de matras-beschermer. Alles strak gespannen en militair in ’t gelid….Ge-inspecteerd met het liniaal en goedgekeurd…Eerste bed: boven : de Karel, onder ikzelf. Aan het andere uiteinde, tegen het venster,: een West Vlaamse blozend-gezonde brul-aap, die iedereen die hem niet aankon, bij ’t couilloneren aansprak met ‘Pee Krieke’…Die gast tiranniseerde de ganse groep….
En de Karel was zijn geprivilegieerd slachtoffer. Die zei nooit iets terug, bang voor de grove grappen, en las ’s avonds ‘Goethe’ uit een pocket-boek. Karel was veel te stil om de plaaggeest van antwoord te dienen. Daarom nam ik het, in hetzelfde West Vlaams als de plaaggeest, op voor mijn kameraad, wat algauw de rust in de kamer terugbracht. Pie Krieke had schrik van mijn vuisten….
Karel en zijn Goethe (of was het Schiller?) is mij bijgebleven als de dag van gisteren, maar ook de onhandige rekel die hij was, om zijn lange benen in zijn te korte broek te beheersen bij de lange dagmarsen. Karel was, dat zag je zo, geen buitenjongen. De ‘fourier’ had hem voorzien van een helm die veel te klein boven op zijn (groot) hoofd stond te dansen – en iedere keer dat ik mijn souvenir-foto’s boven haal, zie ik dat gepijnigde bezwete gezicht voor mij van de Karel. Die had een hele resem broers thuis (en zussen? daar hoorden we niets van) waar later ene rebel, ene zekere Johan Anthierens voor mij compleet het tegendeel scheen van de brave Karel.
En nu vind ik die Karel, na al die jaren, ineens terug. Op de barricaden. En deze keer laat hij zich niet ringeloren door die andere Pee Krieken…..
Dag Karel : hoe is’t jong?! Weette nog wier ik ben? Toendertijd moet ik U veel verteld hebben over mijn lief, ik was er vol van. Dat moette gij nog weten, want gij vond dat fijne zever…
Lang ben ik daar op die kamer niet gebleven, want van gebuisde KRO liep mijn weg over de ‘Gerbe de Blé’-kazerne in Leuven naar de TTR Team Supply in Sijssele, voor 10 of meer lange maanden. Tot ik via het Kamp van Beverloo (Leopoldsburg) en de Pantzers begin 1956 eindelijk aan mijn burgerleven en aan een nieuw lief kon beginnen.
Weet U, in al mijn naïviteit had ik mijn toegangsexamen voor KRO in Everberg afgesloten met een verplichte verhandeling over ‘Mijn Vaderland’ of zo. Ik had daar met vuur het ros bestegen van de Fronters van ’14-’18, zodat ik verhoopte Vlaanderen het best te kunnen dienen als …Vlaams-bewuste meerdere. Dat moet minder goed bevallen zijn bij de examinatoren, want na 3 dagen werd ik uit de vlaggengroet (!) weggeroepen naar de Korps-Commandant, kreeg daar een serieuze preek over de ware vaderlandsche gevoelens – en werd overgeplaatst naar de KROO-afdeling. Samen met nog een tiental balorige universitairen, die na een paar dagen naar Duitsland ‘vlogen’….
Waarom ik den Armee Belge als officier wilde vervoegen? De soldij was heel wat aantrekkelijker, want als ‘soldaat-milicien Nr 55.53173’ bedroeg deze de ronde som van …10 BEF…Ons moeder had die centjes als KRO goed kunnen gebruiken! Het was trouwens zij die mij opgestookt had : het nuttige aan het aangename paren, zei ze…..Ja, ons Moeder is altijd een beetje fier geweest op haar stand….
Och, Karel, we hebben over die dingen vroeger veel en lang gepraat – maar dat zal je wel vergeten zijn. Ik niet. Want sedert die tijd heb ik geleerd dat men beter vuisten maakt in zijn broekzakken…

Pssst.
Onnodig te vermelden dat daar in Heverlee, in September ’55, mijn laatste vlaggengroet werd gebracht?

Over Lars Vilks
(Artikel gepikt bij Angeltjes)

In de rechterbenedenhoek van pagina 43 in DM 12/5 vind ik een acht centimeter hoog berichtje: 'Zweedse Mohammedcartoonist aangevallen'. Het gaat om Lars Vilks, die ooit Mohamed heeft getekend met het lijf van een hond, en vorige dinsdag in Uppsala een lezing wilde houden over - uitgerekend - vrijheid van meningsuiting. Twintig mensen hebben geprobeerd Vilks aan te vallen, hij kreeg een kopstoot en verloor in het geharrewar zijn bril.

En dat staat dus onderaan pagina 43 (drieënveertig!), niet op de voorpagina. Zijn wij allemaal gek geworden? Vinden wij de vrijheid van meningsuiting dan geen heilig goed meer? Of hangt het er maar van af over wiens en over welke mening het gaat?

Ik heb hetzelfde, bijna misselijk makende gevoel gehad bij de reacties op de geaborteerde lezing van Benno Barnard in Antwerpen. Ineens werden ook door goede, zeg maar linkse, vrienden van mij allerlei argumenten aangedragen die er twijfel over moesten zaaien of het Barnard wel paste te praten waarover hij wilde praten, of zijn stellingname wel koosjer was en of hij zelf niet een onverdraagzaam mannetje was. Met andere woorden: wij zijn voor vrije meningsuiting, op voorwaarde dat het over een mening gaat waarmee wij het eens zijn, en over een spreker (tekenaar, schrijver) van in onze ogen onverdachte levensbeschouwelijke overtuiging.

Tot voor kort dacht ik dat het niet uitmaakt wat iemand wil zeggen en hoe hij dat wil doen, wat hij in het verleden beweerd, geschreven, verklaard heeft: iedereen moet voor om het even welke mening kunnen uitkomen. Maar ook het incident met de Zweedse cartoonist bewijst dat wij ons hoe langer hoe minder verzetten tegen aanslagen op de vrijheid van meningsuiting en dat wij er blijkbaar mee leren leven. Daarom bereiken berichten daarover hooguit nog een hoekje op pagina 43.

Karel Anthierens, voorzitter Press Cartoon Belgium

DE LAATSTEN DER MOHIKANEN

.


























DE LAATSTEN DER MOHIKANEN



Nog 27 keer slapen


Wie gelooft die mensen nog, en nu dus ook onze vriend Roeland? Hij kletst maar wat uit zijn nek. Bijvoorbeeld dat de nobele vriendin des Konings/Du Roi gisteren bij de betoging waarover de Staatszender zo enthousiast bericht uitbracht, geld zou opgehaald hebben. Wij geloven dat niet, anders had de BRT dat wel vermeld. En wij geloven alleen wat de BRT vertelt, want gewoonlijk wordt dat de volgende dag in De Morgen bevestigd, en die gazet schrijft, zoals U weet, alleen de waarheid. Blog-schrijvers zijn stoorzenders en die moesten, zoals tijdens de Oorlog, abgeschossen worden. Of bij elkaar gertrommeld en op transport gezet, richting N und N. Nacht und Nebel, als U dat beter begrijpt.

Het crimineel verleden van deze mieve hondsgetrouwe belgica-vriendin ophalen, dat kan ie, maar de aanwezigheid in de rangen bij de Goede Vaderlanders van zowel Bracke als De Tjever laat ie onverlet…Als dat geen kiezersbedrog is!


Vandaar dat wij bij deze oproepen om beginselvast en standvastig te blijven : Lijst N° 1 wil geen revolutie (zoals Dewever beweert), maar stelt gewoon de Vlamingen Eerst! Als U Vlaming bent – en dat bent U toch, zelfs als U dat niet wil!) kan dat alleen in Uw belang zijn! Wij willen gewoon in vrede leven met iedereen, maar ook baas zijn in eigen huis!


Wat een flop die belgenbetoging



De betoging kwam op initiatief van Marie-Claire HOUARD, de Luikse madam die in 2007 zogezegd 140.000 (voornamelijk Franstalige) handtekeningen verzamelde voor haar petitie voor de eenheid van België.

Vandaag stapten er 1800 (nieuwe belgen inb.) mee in de betoging voor de eenheid van dit onzalige land.

Het persagentschap belga heeft met een vergrootglas moeten zoeken naar ‘bekende belgen’. Ze vonden er drie: oud-judokampioene Ingrid Berghmans, madame Non en Isabelle Durant (die het luchtverkeer in Zaventem om zeep heeft geholpen).

Misschien was de aanwezigheid van de initiatiefneemster Marie-Claire HOUARD een doorn in het oog van de eventuele deelnemers die hun tricolore kat stuurden. De angst om bestolen te worden. Ja, want een mens vergeet vlug.

Even ter herinnering: dat vrouwmens kwam in opspraak omdat ze in 2000 200.000 oude belgische franken (zowat 4.900€) gestolen had van klanten van De Post. .

Houard die in die periode in een Luiks postkantoor werkte haalde onrechtmatig geld van de rekeningen van voornamelijk oudere klanten. Zij misbruikte het vertrouwen van deze bejaarden.

Ook op de betoging van vandaag was ze geld aan het ophalen. Voor wie dat bestemd is laat ik in het midden.

RVW op http://www.bloggen.be/roeland/

NIET ELKE KIKKER IS EEN PRINS

.























.

NIET ELKE KIKKER IS EEN PRINS

Zeker niet deze die zo groot
Als een koe wilde worden
En zich opblies tot hij barste…


We zullen het geweten hebben! En de kleine man is weer de pineut!
Beide kunstmatige opgeblazen waterhoofden staan op springen: de vraag is alleen wie als eerste de lucht ingaat. Halen ze zelfs 1 Juli, de datum waarop het on-land belgië de voorzittershamer mag hanteren van het groter geheel, geschapen naar zijn beeld en gelijkenis, namelijk op de uitbuiting van de gewone man, die overal buiten gehouden wordt.
Inspraak in de open gezette sluizen der volksverhuizingen? Inspraak in de opgelegde regelneving en hoogmoedswaanzin van een natte dweil als ‘Président’? Inspraak in het opzij zetten van elk nationaal volksbesef? Inspraak in de werkingskosten en de verloning van deze seuper hovaardigheidsbekleders?
Op Amerika willen gelijken, maar dan reus zijnde op lemen voeten: geen leiding, geen gezag, geen leger….maar wel veel bla-bla-bla….
Moeten wij nu triomferen?
Verre van! Integendeel! De idee van een Verenigde Staten van Europa is een noodzakelijk kwaad, maar dan moet het geheel gebaseerd zijn op een Europa der Volkeren en niet op een Europa der Nationale Staten, die allemaal gebaseerd zijn op een 19de of 20ste Eeuwse diplomatie à la Bismarck die al jaren zonder zin of betekenis elkaar in wankel evenwicht proberen te houden. Het zijn die artificiële Staten die in 2 verschroeiende wereldoorlogen elkaar hebben geprobeerd uit te roeien en vandaag onderduims elkaars bloed nog altijd kunnen drinken.
Het is spijtig om zeggen: maar laat inderdaad de Amerikaanse natie-vorming als voorbeeld dienen. Na een harde confrontatie tussen Noord en Zuid was daar het menselijk potentieel aanwezig die een duurzame vrede kon bewerkstelligen die alle verschillen kon overbruggen.
Ik hoop dus dat men op het hoogste niveau tot inzicht komt. Zo niet wacht ons eenzelfde pijnlijke bevalling als die waarin The Founding Fathers de teugels opnamen. Weet dat The Constitution amper meer woorden telt dan het Onze Vader. En die woorden zijn universeel en voor iedereen duidelijk zonder meters dikke wetboeken.
Weet U, de Europese ‘Grondwet’ mocht niet verwijzen naar de christelijke wortels van onze beschaving…In Amerika lezen we als eerste zin : ‘In God we trust’….
En als vandaag onze Superman Guynokkio uit na-ijver de Europese Leiders vraagt ‘te stoppen met hun gekakel’ dan weten we pertinent dat deze Staatsman die de wereld ons benijdt, klaar staat om de fakkel over te nemen en om Europa definitief te kelderen, zoals hij zijn eigen ‘no country’ om zeep heeft geholpen.
Mensen als Nigel Fargare hebben we nodig! En ‘Presidenten’ als natte dweils dienen afgevoerd naar het borstelkot, waar ze thuishoren!

EU-ministers radeloos: Hoe komen we uit de 'euro-hel'?
zondag 16 mei 2010 11:31 ELSEVIER
De ministers van Financiën in de eurolanden gaan maandag opnieuw in overleg over de eurocrisis en de aanhoudende ellende op beurzen. Ze snappen niet waarom de munt in waarde blijft dalen ondanks de reddingsplannen.
De euro zit in een 'hel' en de EU-ministers hebben geen oplossing
Dat meldt de Franse krant Le Monde.

Redding?
Maandag komen de ministers bijeen op zoek naar een oplossing voor de eurocrisis. Namens Nederland neemt minister Jan Kees de Jager (CDA, Financiën) plaats in het overleg. Vorige week kondigden de zestien eurolanden een groot reddingspakket voor de euro aan, dat bestaat uit een investering van 500 miljard euro. Het IMF pompt nog eens 220 miljard euro in de euro.

Grieken
Eerder werd Griekenland ook al gered met een enorm leningenpakket, waar Nederland4,7 miljard euro in investeert.
De munteenheid en de Europese beurzen zakten de afgelopen weken steeds verder weg door de schuldencrisis in landen als Griekenland, Spanje en Portugal.

Einde euro
De reddingsplannen van vorige week leken een eind te maken aan die vrije val, maar dat bleek van korte duur. Vrijdag sloten alle Europese graadmeters in de min en de euro staat momenteel op 1,236 dollar. Dit is het laagste niveau sinds september 2008, toen de Amerikaanse bank Lehman Brothers failliet ging.
Onlangs waarschuwde de Duitse bondskanselier voor het einde van de EU en de euro en dreigde de Franse president Nicolas Sarkozy uit de euro te stappen.
De president van de Europese Centrale Bank, Jean-Claude Trichet, noemt de huidige gang van zaken 'de meest moeilijke situatie sinds de Tweede Wereldoorlog'.

DE TWIJFEL DER AFGELOPEN JAREN

.
























.

DE TWIJFEL DER AFGELOPEN JAREN




Een oud symbool wordt verboden, in de tricolore schuilt
voortaan zeker geen Leeuw meer….

LE CVP NOUVEAU EST ARRIVÉ




Als Yves Desmet een zeldzame keer een citaat correct weergeeft, is dat 1° een uitzondering, en 2° kan U gerust zijn dat er iets achter steekt. Een dubbele bodem, een geheime agenda? Die man is dermate vervalst ingesteld, dat hij van niemand een hand mag krijgen, zonder dat deze zijn vingers natelt. Of controleert op aids, of erger.

Dat hij Marianneke-sausepanneke, die notabene zwaar moet afdokken om haar politieke boodschap in De Morgen verkocht te krijgen, dezelfde dag een sneer nageeft : je moet maar Desmet heten! Niet getreurd echter, als de ene krokodil de andere aanvalt en verslindt : het spektakel kan maar leerzaam zijn.

En of het leerzaam is!

Even vertalen : Marianne, aan het vissen naar stemmen, bedreigt haar stemmers die de afgelopen jaren misschien gedacht hebben dat de CVP Vlaamser zou geworden zijn : daar mag geen twijfel over bestaan : die Vlaamse houding (extremisme voor haar) wordt afgezworen, en vervangen door het verlangen naar ‘evolutie’ in de zin van het mordicus in standhouden van toestanden die het land linea recta naar de afgrond voeren…Ik heb die zinsnede in vetjes gezet, hieronder…en onderlijnd.

De eigen ruiten insmijten, beste troela, noemen wij dat.

Inderdaad, nu er vandaag nog 28 dagen te gaan zijn, wordt het zicht op de landing steeds helderder. Kan het nog helderder? De naam zelfs van het Vlaams Belang, is gewoon…het Vlaams belang. De Vlaming 1st, op Lijst N° 1…..


Marianne

In een interview met Zeno (vandaag in De Morgen op Zaterdag) schetst Marianne Thyssen duidelijk de campagneboodschap van haar partij: "Kiezen we voor extremisme, voor nog meer blokkeringen, voor de grote clash en uiteindelijk voor het uitblijven van oplossingen? Of willen we een kans geven aan de redelijkheid en de dialoog, aan oplossingen?" Het spreekt vanzelf dat CD&V voor het tweede staat, mocht daar de afgelopen jaren enige twijfel over gerezen zijn.

Het helpt wanneer je in de politiek met een stalen gezicht en zonder blos op de wangen keihard kunt afbranden wat je tot gisteren bewierookt hebt.

Want we hebben toch niet gedroomd dat in 2007 diezelfde CD&V uit de oppositie brak met de slogan van haar kopman Yves Leterme dat "slechts vijf minuten politieke moed voldoende was" om de communautaire impasse rond B-H-V op te lossen? Diezelfde Leterme die vervolgens "nooit in een regering zou stappen zonder grote staatshervorming" en die enkele maanden later "nooit uit een federale regering zou stappen zonder een grote staatshervorming"? Het was toch diezelfde man die een federale regering zonder Vlaamse meerderheid met alle wapens zou bestrijden, om er vervolgens zelf zo een te vormen?

De electorale strategie van 2007 heeft de partij veel stemmen opgeleverd, maar tegelijk het land drie jaar lang zogoed als onbestuurbaar gemaakt, met een triest wereldrecord tot gevolg: liefst vijfmaal moest Leterme in drie jaar tijd zijn ontslag bij de koning gaan geven. Na die glansprestatie is hij teruggekeerd naar West-Vlaanderen, bang voor de confrontatie met zijn eigen 800.000 voorkeurstemmen, en moet Marianne Thyssen de kastanjes voor hem uit het vuur halen, in een onmogelijke communicatie: 180 graden van koers veranderen zonder haar voormalige voorman af te branden.

Daarom wordt nu een Rik Torfs bovengehaald, van wie men hoopt dat hij enig intellectueel weerwerk kan leveren tegen N-VA. Daarom wordt de meer Vlaamsvoelende fractie van de partij vriendelijk opgedragen al te Vlaamse oprispingen even achterwege te laten. Na drie jaar communautair radicalisme en electoraal opbod wil CD&V weer de partij van het goed bestuur worden. En wie weet lopen er genoeg kiezers zonder geheugen rond, die niet de vraag opwerpen: "Wie gelooft die mensen nog?".
(Tot zover deze lezing volgens Yves Desmet in De Morgen.)

KLARE KEUZES

.























.

KLARE KEUZES



Nog 28 dagen…


Omdat het Vlaams Belang zoveel mogelijk wordt doodgezwegen, moeten wij, de Overtuigden, zoveel mogelijk op de barricaden klimmen om de boodschap met eigen middelen te verspreiden. Ik had gehoopt dat de procedure om de partij-fianciereing af te nemen van het Vlaams Belang, zogezegd wegens racisme (!) dezer dagen zou voorgekomen zijn, desnoods met een veroordeling, zoals door di Rupo en Genez (maar ook door de NV-A) geëist, maar het Establishment durft zich geen tweede arrest in die zin veroorloven. Ze zitten immers met de vrees, dat, zoals in 2004, het Arrest van Gent een golf van sympathie bij de bevolking zou opwekken – met als resultaat de stijging tot bijna 25%, ei zo na meer dan de almachtige CVP…..

Het tweede proces door Freddy Willockx (Socialist) aangespannen voor het vermeende ‘pers-delict’ onder verantwoordelijkheid van onze ex-voorzitter, Frank Van Hecke, blijft eveneens achterwege…..

Zou het misschien kunnen, dat de Heren Rechters met een bang hartje de uitslag der verkiezingen afwachten?.....Voor geval van meevallende verkiezingen (voor het Vlaams Belang) zouden beide zaken wel eens in de doofpot kunnen geraken : wie riskeert er nu zijn vel als hij plotseling in het verkeerde kamp blijkt te zitten? Maar o wee als het Vlaams Belang klappen zou krijgen (wat zij vurig verhopen en waaraan Ward De Bever en Siegfried Schiltz dapper meewerken) : dan zouden zij onder luid gejuich de genadeslag toedienen : het Vlaams Belang voor een jaar op droog zaad zetten, en Van Hecke voor 10 jaar zijn burgerrechten ontnemen.


Wie kan de zaken helderder formuleren dan de onvoprezen Gerolf Annemans? Hij is niet voor niks meer dan 30 jaar volksvertegenwoordiger voor het Vlaams Blok/Belang en als hij spreekt over Hugo Schiltz, dan spreekt hij uit eigen ervaring. Inderdaad : die had het eindelijk door, en het speet hem de klok niet te kunnen terugdraaien.

Die getuigenissen werden later vakkundig de kop ingedrukt, verdraaid en verzwegen. Maar er is nog één levende getuige van diens ommezwaai op het einde van zijn leven, waarin hij toegaf verkeerd te zijn geweest. Dat is de compagnon van het advocaten-kantoor Schiltz, die, als hij niet gemuilkorfd wordt, vroeg of laat als een duivel-uit-een-doosje kan tevoorschijn springen….In dat geval zou dat het einde betekenen van de Schiltz-manie, en meteen van de NV-A…Moet die man dan niet vrezen voor zijn leven? We weten uit ondervinding dat, in ’s Lands belang, en/of in ’t belang der Sex-en Coburgers, er niet terug geschrikt wordt voor moord.


Wie zei daar ook weer: TO BE OR NOT TO BE, THAT’S TGE QUESTION…..Ja waarlijk, ook deze keer weer gaat het ons ons naakte bestaan!


Tataa ! Wie had dàt gedacht ?

zaterdag 15 mei 2010

De incidenten rond de vrij metselende Siegfried Bracke leggen - reeds enkele dagen na zijn aantreden in de politiek - het probleem bloot waar de wijze en nadenkende kiezers (dat zijn de meesten volgens mij) de komende weken mee zullen worstelen.

Bij de vorige verkiezingen voor Kamer en Senaat van 2007 hebben de Vlamingen massaal de rekening gepresenteerd aan Verhofstadt. Die had met een aangescherpt Vlaams imago (herinner u: De Belgische Ziekte) heel wat stemmen behaald in 1999 maar hij had ze vrijwel meteen misbruikt om een neo-belgicistisch alternatief van “onderhandelde oplossingen” op grond van Franstalige desiderata te introduceren. Resultaat was een status quo, want Franstaligen wilden geen verandering meer. Meer autonomie, de resoluties van het Vlaams Parlement en zeker een splitsing van BHV werden door hen als Vlaams extremisme afgeschilderd. Dus veegde Verhofstadt alles onder de mat van zijn paarse goed-nieuws-show.

Die komedie van Verhofstadt werd door de CD&V ontmaskerd. Leterme kreeg in 2007 vanwege een wat dwalende NV-A een Vlaams kwaliteitslabel opgespeld in ruil voor een kartel. Hij beloofde een beter bestuur voor Vlaanderen, een staatshervorming en een splitsing van BHV. Leterme won de verkiezingen, maar werd bijna meteen gesaboteerd door de Franstaligen. Hij beging ook een fatale vergissing door alvast in een federale regering te stappen. De Franstalige politieke elite hield woord alsmede het been stijf; dus kwam er niks in huis van de beloofde hervormingen. Leterme schoof alles voor zich uit, maar belandde in de sloot.

En wat gebeurt er nu? Alle Vlaamse partijen treden opnieuw aan en zeggen aan de kiezers dat ze gààn voor (dat zeggen ze zo tegenwoordig : we gààn er voor) … een beter bestuur voor Vlaanderen, een staatshervorming en een splitsing van BHV! Tataa !

Nu vraagt de wijze en nadenkende kiezer: is dat niet hetzelfde als drie jaar geleden ? CD&V, Open VLD, SP-a en zèlfs N-VA: beloven die nu net hetzelfde als in 2007? Ja, inderdaad, ze beloven hetzelfde als in 2007.

Maar er is een verschil. Er is een accentverschuiving. Nu nog het woord “Franstalige” gebruiken wordt als “nationalisme” veroordeeld. Ook “het been stijf houden” of “geen toegevingen” wordt als radicale taal bestempeld. De opper-goeroe van de paarse duiding Yves Desmet stelt zelfs onomwonden dat deze verkiezingen gaan over “toegevingen”. Vlamingen moeten leren “toegeven”. Niet meer een beter bestuur voor Vlaanderen, maar de “dialoog met de Franstaligen” staat voorop in de communicatie van de CD&V.

Zèlfs de NVA doet mee. Met een verwijzing naar Hugo Schiltz gaf Bracke al aan dat Vlaamse-Waalse autonomie met unilaterale Vlaamse toegevingen mag ontsierd worden. En wie niet op de N-VA stemt, maar op het Vlaams Belang, die kiest voor “revolutie” of voor “chaos”, aldus een behoorlijk zelfvoldane Bart De Wever, die er nog aan toevoegt dat het verbodsbord met het strikje (van 2007) een vergissing was, want dat Di Rupo en de PS niet meer een deel van het probleem zijn. Wat hem betreft mag Di Rupo premier worden. Sinds gisteren komt daar dus nog iets bij. Als het in “een groter pakket” zit, mogen Vlaamse toegevingen inzake BHV geen taboe zijn volgens Bracke.

Hoe dan ook: u voelt het. Niet 'meer Vlaanderen' is – zoals dat in 2007 nog het geval was - “the issue”. Niet 'meer Vlaanderen' is het uitgangspunt, maar België. Mogen we de dialoogproblemen van België oplossen door de Franstalige eisen in te willigen ook als die eigenlijk strijdig zijn met de Vlaamse belangen? Dàt lijkt de vraag te zijn die de “onderhandelingspartijen” voorleggen aan de kiezer.

De partijnaam van het Vlaams Belang krijgt dus deze keer een zeer uitgesproken symboliek.

Want de keuze van de wijze en nadenkende Vlaming wordt dus steeds duidelijker afgelijnd. Aan de ene kant staan alle partijen van het establishment. De meesten in een of andere regering, het weze de federale Belgische regering, het weze de Vlaamse regering. En liefst volgens hun eigen wensen blijkbaar ook de nieuwe Belgische regering. De meeste van hun lijsten zijn opgeleukt door TV-sterren. Journalisten, actrices, quiz-panel-clowns. Het zijn de onderhandelingspartijen.

Aan de andere kant staat – wellicht – slechts één partij. Een partij die naar zo’n onderhandelingen zou trekken met een alternatief in de binnenzak. Een alternatief voor eindeloze onderhandelingen waar in “een groot pakket” Vlaanderen het gelag zou betalen. Zo mag het niet langer meer zijn. Niet teruggrijpen naar Hugo Schiltz, maar vooruitkijken. Want zelfs Schiltz zei op het einde dat België voor Vlaanderen geen meerwaarde meer had…

De keuze is simpel: Belgische onderhandelingspartijen. Of Vlaamse vrijheidspartij. België besturen of Vlaanderen besturen.


Gerolf Annemans