DE EUROPESE EENWORDING

DE EUROPESE EENMAKING

Herman Van Rompuy, de Perfecte Europese President

From the desk of Filip van Laenen on Sat, 2009-11-07 17:26

Volgens de bookmakers en de kranten is Eerste Minister Herman van Rompuy op dit ogenblik de grootste kanshebber om Europees President –eigenlijk «Voorzitter van de Europese Raad»– te worden. En inderdaad, wie zou er eigenlijk beter passen als voorzitter van een orgaan dat desnoods landen dwingt een tweede maal een referendum te organiseren als de bevolking de eerste keer verkeerd stemt, dan onze eigen Eerste Minister die ooit als Kamervoorzitter nog 's nachts de sloten van de plenaire zittingszaal liet vervangen om een zitting tegen te houden? Dat Herman van Rompuy uit zeldzaam hout gesneden is, is wel het minste dat gezegd kan worden.
Dat de Europese Unie niet bepaald uitblinkt door haar democratisch gehalte hoeven we de lezer niet uit te leggen. Recent was er het tweede referendum in Ierland over het Verdrag van Lissabon, omdat de Ierse bevolking de eerste keer zo vermetel was geweest Neen te stemmen. Ook aan de weinig democratische manier waarop het Europese establishment Turkije in de Europese Unie tracht te loodsen hoeven we de lezer niet te herinneren: eerst ging het alleen maar onderhandelingen over een mogelijke toetreding, en was het dus te vroeg om bezwaren te maken, daarna kwamen bezwaren te laat omdat er al zo lang met Turkije onderhandeld werd. Het spreekt dan ook voor zich dat als de Europese Unie een president wil aanstellen, die president niet rechtstreeks door de Europese bevolking verkozen zal worden of via een open proces, maar in achterkamertjes bedisseld moet worden zodat ook achterbakse figuren kans maken benoemd te worden. En achterbakse figuren misschien zelfs een streepje voor hebben.
De voormalige Britse Eerste Minister Tony Blair was lang de gedoodverfde kandidaat, maar kampte met twee grote nadelen. Het eerste nadeel was natuurlijk dat Groot-Brittannië in de EU nog steeds een buitenbeentje is, en bijvoorbeeld bedankt voor de Euro. Het tweede nadeel was de oorlog in Irak, dat vooral bij het oud-Europese gedeelte van de EU moeilijk lag. Stel je voor, een Eerste Minister die zijn troepen leende om in een ver land samen met de VS actief een bloedig dictator ten val te brengen. Dat is inderdaad onaanvaardbaar! Een andere affaire, namelijk dat hij bij de laatste verkiezingen de Britse bevolking expliciet een referendum over het Verdrag van Lissabon had beloofd, maar naliet die belofte ook in te lossen, speelde duidelijk níet in zijn nadeel. Het zal de lezer waarschijnlijk niet verbazen dat zulk gedrag hem absoluut niet euvel geduid werd in Brussel.
De Brit Tony Blair zal echter geen andere keus hebben dan in de Belg Herman van Rompuy zijn meerdere te erkennen. Enkele van de recentste exploten van onze Eerste Minister tonen duidelijk aan dat hij veel beter zou passen in de functie van Voorzitter van de Europese Raad. Zo slaagde hij er als Kamervoorzitter in 's nachts de sloten van de plenaire zittingszaal te vervangen, om zo een vergadering over Brussel-Halle-Vilvoorde te kunnen saboteren. Een andere keer weigerde hij gewoonweg een week lang op zijn kantoor te verschijnen, om te vermijden er een brief te moeten openen. Algemeen wordt trouwens aangenomen dat hij er eigenhandig voor gezorgd heeft dat zijn partij, de CD&V, haar eis over de staatshervorming en de splitsing van de Brussel-Halle-Vilvoorde als een conditio sine qua non voor regeringsdeelname inslikte op het moment dat de Franstaligen ermee dreigden overstag te gaan. Men kan zich moeilijk voorstellen hoe het verkiezingsprogramma van de CD&V uit 2007 nóg flagranter aangefloten kon worden, of het zou moeten gaan over een volledige aanhechting van Halle-Vilvoorde bij het Waals Gewest.
Zorgde hij ervoor dat de CD&V toch maar in een federale regering stapte, volledig in strijd met haar eigen verkiezingsprogramma, is het duidelijk dat hij er sinds de opvolging van Yves Leterme eigenlijk de grootste hinder is om Brussel-Halle-Vilvoorde te splitsen en de Franstaligen tot een staatshervorming te dwingen. Inderdaad, het splitsingsvoorstel, ingediend en gestemd door zijn eigen partij, zit volledig geblokkeerd door opeenvolgende belangenconflicten die hij zelf bij de respectievelijke regionale parlementen gaat afsmeken. De staatshervorming stopte hij niet in de koelkast, maar in de diepvriezer, met het slot vervangen en de sleutel al lang weggesmeten. In alle andere dossiers, de zogenaamde «werven» asiel en migratie, energie en de overheidsfinanciën, gaf hij de Franstaligen volledig hun zin. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat zij dezer dagen met een bang hartje een beslissing over dat Europees presidentschap afwachten. Hoofdredactrice Béatrice Delvaux van de krant Le Soir meende zelfs al voor alle zekerheid op voorhand al een veto te moeten stellen tegen Yves Leterme als opvolger.
Misschien nog het meest hallucinante feit is dat hij vandaag een regering leidt die aan Vlaamse zijde niet eens over een meerderheid beschikt, terwijl aan Franstalige zijde alleen Ecolo ontbreekt. Vóór de verkiezingen liet hij in een interview met De Morgen nog noteren dat zo'n constructie «staatsgevaarlijk» zou zijn: Vandaag lijkt het echter de enige garantie om België niet finaal in mekaar te doen stuiken. En dat laatste is natuurlijk het enige waar het in zijn federale regering werkelijk over gaat: België nog zo lang mogelijk draaiende te houden, desnoods tegen zijn eigen partij, bevolking en kiezers in. Het hogere belang, weet u wel. Het is daarmee duidelijk dat als de EU iemand nodig heeft die zonder scrupules desnoods ook zijn land bij de bok zal willen zetten voor een hoger, Europees belang, Herman van Rompuy daar de geknipte figuur voor zal zijn.
***************************

Boeketje Digitalis
(gevoed door baxters in de Spoedopname ‘Terminale Patiënten)
Naar analogie met een paar kunstmatige werkwoorden, zoals ‘Conventrieren’ voor platbombarderen van ganse steden, en ‘balkaniseren’ voor het op stang jagen van vreedzame volkeren (!) zullen wij van nu voort het werkwoord ‘belgiseren’ moeten leren gebruiken, voor het langzaam wurgen van vreedzame volkeren onder een verstikkende deken van bestuurd worden ‘op zijn belgisch’, dit wil zeggen, zodanig besturen dat de levenssappen opdrogen en de potverterende minderheid de baas speelt over de werkzame meerderheid. Samengevat in de spreuk van het Liegebeest: ‘Only in Belgium’….
Engelsen, Fransen, Duitsers en de andere landen van de Unie: let op Uwe saeck!
Dat woord ‘belgiseren’ komt niet uit mijn koker, maar uit de pen van Paul Beliën, die in de niet-verdachte periode van de jaren stillekens het boek gepleegd heeft ‘A Throne in Belgium’. Daar ontleedde hij met chirurgische precisie de situatie van het Koninkrijk, sedert de stichting (1830) om naaldloos tot de bevinding te komen dat Europa de eindbestemming was van deze constructie. Aangezien het boek nadien is verschenen in Nederlandse vertaling, heeft niemand nog een excuus om onbekendheid voor te wenden. Europa moet en zal de uitvergrote landkaart worden van het Koninkrijk der Coburgers.
Het begint al goed. Zie hierboven, bij Van Laenen – en memoriseer bij Uzelve het nut van de Fortis-BNP-Parisbas-affaire en de uitverkoop van de energiebronnen aan Frankrijk. La France, glorievoller dan ooit, als leider van Europa, met Van Rompuy als vazal en wegbereider…Engeland is voorgoed zijn klauwen kwijt en Duitsland is voor eeuwig en een dag schatplichtig aan Frankrijk voor zijn Eenwording. De rest zijn meelopers en duur betaalde JA-knikkers….
En Vlaanderen? Welk rol speel Vlaanderen daarin? Eenmaal straks de ‘partijfinanciering’ van het Vlaams Belang afgenomen, verhoopt men het nationalisme de kop te hebben afgehakt….en kan de ‘belgisering’ gestalte worden gegeven…..
Tenzij men hier, zoals in november 1989 in Duitsland, roept ‘Wir sind das Volk’ en er over de hoofden van de regeringsleiders, front gevormd wordt naar Zwitsers model. Hopelijk duurt dit niet al te lang, want anders zouden de guillotines weer eens kunnen uit de musea bovengehaald worden. Zoals men weet, kan hun honger slechts gestild worden door stromen bloed. En door gekroonde hoofden die vallen in de mand met zaagmeel.
De Geschiedenis is een eeuwigdurend wentelen van dezelfde wielen!

MOLENBEEK TWEEMAAL IN HET NIEUWS

Niet gelezen in de gazet ? Vreemd, het stond overal op pagina 1


Deze 5 lachende en vriendelijke jongeren werden gefilmd in het metrostation Beekkant in Molenbeek, u weet wel, waar Pater Leman het multicultureel evangelie verspreidt en de socialistische fascist Philippe Moureaux 5 x 's daags zijn gebed tot Mekka en Moskou richt.
Wat is er gebeurd ? Cédric, een 32-jarige rustige blanke man zit op een bank in het station te wachten tot hij aangemaand wordt door een moslim om zijn plaats af te staan. Cédric, die de buurt kent, doet wat hem gevraagd wordt en gaat wat verderop zitten. Daar wordt hij door dezelfde man, inmiddels bijgestaan door 4 gelijkaardige prachtfiguren, opnieuw aangemaand zijn plaats af te staan, maar vooraleer Cédric ditmaal kan rechtstaan, wordt hij door de 5 smeerlappen in mekaar geslagen en gestampt. Hij kan eenvoudig niet rechtkomen, want telkens opnieuw, wordt hij tegen de grond geklopt. Tot opeens de leider van de islamitische gestapobende Cédric over de grond sleurt en hem op de sporen van de metro zwiert. De vijf gaan vervolgens op de loop.
Cédric is gelukkig door twee omstaanders, die getuige waren van deze zoveelste schanddaad door moslims, van de sporen gehaald. Nodeloos te zeggen, dat hij ook beroofd was van zijn portefeuille.
La DernièRe Heure heeft dit bericht uitgebracht. De andere kranten zwijgen en zullen hun schade inhalen van zodra 5 blanke jongeren een moslim aanpakken.
(met dank aan Dirk voor de tip)



De revanche van Molenbeek

Jan Goossens ging kijken naar de nieuwe Belgische film "Les Barons", debuut van regisseur Nabil Ben Yadir. Jan Goossens is artistiek directeur van de Koninklijke Vlaamse Schouwburg (KVS).
Hopelijk heeft weldenkend Vlaanderen ogen en oren voor de realiteit van vandaag: Nabil Ben Yadir, Sam Touzani, Ben Hamidou en vele anderen schrijven nu al volop mee aan onze toekomst. Als we plaats voor hen maken, is dat een buitenkans
Jan Goossens
"Een met visuele pit gefilmde komedie over enkele jongeren uit een populaire Brusselse wijk die hun plaats in het leven zoeken", schreef onze recensent over Les Barons (DM 3/11). Jan Goossens was danig onder de indruk: "Naast Felix Van Groeningen of de broers Dardenne is Nabil Ben Yadir een Belgische cineast om te koesteren."

Het kan verkeren: twee maanden terug werd Molenbeek nog uitgeroepen tot no go-zone en zelfs "Arabisch reservaat", vandaag loopt het storm voor een op en top Molenbeekse film. Vaak zal het je niet overkomen dat je naar de UGC-cinema's op het Brouckèreplein in Brussel trekt en dat alle tickets een uur voor de vertoning de deur uit zijn. Vorige week was het prijs, met de nieuwe Belgische film Les Barons van Nabil Ben Yadir. Toen ik na drie keer proberen eindelijk binnen raakte, kwam ik in een zaal terecht waar vele theaterhuizen jaloers op zouden zijn. Bomvol, een sociale mix waar je kippenvlees van krijgt, met veel jonge ketten over wie wij doorgaans menen te weten dat cultuur hen geen bal interesseert, en bakken ambiance. En met een daverend applaus aan het eind erbovenop, zo luid dat "ça monte", Arno's bijdrage aan de soundtrack, nog amper te horen was. De simpele les: maak een film met rijzende sterren uit Maghrebijns en Franstalig Brussel, én ook met Jan Decleir, en hun fans zitten allemaal samen in de zaal.

Talentvol
Les Barons neemt je mee naar hartje Molenbeek en vertelt het confronterende maar ook zeer grappige verhaal van vier jonge "Maroxellois" die een band voor het leven lijken te hebben. Typische adolescenten zijn het: getalenteerd, geestig en een tikje rebels, maar ook aan de luie kant, en op zoek naar een eigen plek in een verwarrende samenleving. En die zoektocht rukt hen uit elkaar: sommigen komen op hun poten terecht, anderen lopen met hun kop tegen de muur. Natuurlijk kleurt de Maghrebijnse achtergrond van Hassan, Munir en hun kompanen hun doen en laten. Voortdurend moeten ze virtuoos switchen tussen twee culturen waartussen kiezen niet meer kan - het zijn meesters van het onvermijdelijke multiculturele koorddansen. Maar toch is Les Barons geen goedbedoelde multicultifilm, wel een aanstekelijk portret van hoe heel veel jongeren vandaag opgroeien in een grootstad als Brussel. Sterke cinema dus: een knap scenario, steengoeie vertolkingen van onder meer Nader Boussandel, Mourade Zeguendi en Jan Decleir, en een mix van humor en inhoud die elkaar niet in de weg staan, maar versterken.

En vooral: dit is Belgische cinema, van jonge artiesten die stuk voor stuk meer Brusselaar zijn dan alle ingeweken Vlamingen en Walen in onze hoofdstad samen. Ook al werd Les Barons in bepaalde media weer meteen geklasseerd in het vakje van de "allochtone" cinema en verbaasde men er zich en passant over dat die allochtonen zo goed met zichzelf kunnen lachen (hallo, al ooit van Sam Touzani gehoord, of van Ben Hamidou, of al ooit gaan kijken naar een voorstelling van het theatergezelschap Union Suspecte waartoe Mourade Zeguendi behoort?). Nabil Ben Yadir is 30 jaar oud en een geboren en getogen, zelfbewuste én zelfkritische Molenbekenaar. Zelf krijgt hij trouwens ook serieus de zenuwen van al die etiketten: "Die "appellation très contrôlée" vind ik fundamenteel problematisch. Laat ons de zaken allereerst goed benoemen. Wij zijn Bélgen, punt aan de lijn. Eerder dan dat we onze tong in bochten wringen om het te hebben over "allochtonen" of "jongeren afkomstig uit de migratie": er is één woord, met vier letters, gratis, en zonder auteursrechten - Bélg."

Les Barons is dus niet alleen een goeie film, maar heeft ook andere verdiensten: hij toont dat al die zogenaamd "andere" jongeren, of het nu de fictieve filmpersonages of de acteurs zelf zijn, vandaag onherroepelijk deel uitmaken van onze eigen omgeving, en ja, ook van onze cultuur. Ze zijn herkenbaar, getalenteerd, en allesbehalve aartsgevaarlijk. En passant komt zo het echte Molenbeek in beeld: een niet onproblematisch maar ook bruisend stukje grootstad, waar Brusselaars van allerlei slag iedere dag een "modus vivendi" moeten vinden. Nee, vooralsnog niet de hemel op aarde, maar evenmin een brokje Bagdad in Brussel waar u voor uw leven moet vrezen.

Naast pakweg Felix Van Groeningen of de broers Dardenne is ook Nabil Ben Yadir nu dus een van de Belgische cineasten die we moeten koesteren. En Nader Boussandel en Mourade Zeguendi zijn gewoon collega's van Jan Decleir. Allemaal zijn ze cruciale rolmodellen in een gemeenschap die zich met rasse schreden aan het emanciperen is. Benieuwd of wij er met onze veelgeroemde normen en waarden in zullen slagen hen eindelijk ook de plaats in onze cultuur te gunnen die ze verdienen: als enkele van onze waardevolste Belgische artiesten dus, en niet als allochtone curiosa.

Berichten over het failliet van onze multiculturele samenleving: ze hebben hun nut gehad, maar tien jaar na Paul Scheffer zijn we toe aan de volgende stap. Die multiculturele samenleving gaat niet meer weg en zolang we zelf niet in staat zijn om de grote diversiteit aan getalenteerde artiesten en genuanceerde stemmen in ons land op te merken en au serieux te nemen, klinken al onze onheilsberichten karikaturaal en goedkoop.

Hopelijk heeft weldenkend Vlaanderen dus ogen en oren voor de realiteit van vandaag: Nabil Ben Yadir, Sam Touzani, Ben Hamidou en vele anderen schrijven nu al volop mee aan onze toekomst. Als we plaats voor hen maken, is dat een buitenkans. Als we hen als "allochtonen" blijven negeren of in een exotisch vakje stoppen, vanwege potentieel bedreigend of onvoldoende geassimileerd, dan verliezen we zelf stilaan ieder recht van spreken.
10/11/09 09u27 De Morgen
********************************
Boeketje Digitalis
(weggeplukt bij Angeltjes en ook De Morgen, als vergelijkingsmateriaal)
Ik denk dat de titel van de film ‘Les Barons’ heel, héél goed gekozen is. Perfect toepasselijk op de nieuwe Uebermenschen die Molenbeek aan de boezem drukt.
En dat die Jan Goossens (zoon van ?…) na dit verhaal directeur van de KNS kan blijven, zegt alles over dat eerbiedwaardig Instituut. Over de glunderende aanwezigen in de zaal lezen we niet veel. Waarschijnlijk omdat de vrouwelijke helft van de moslims ontbrak. Aldus konden de boezems van de loft-socialistenvrouwen met des te meer glans schitteren…Maar ook daarover lezen we niets. Wat bewijst dat er niet gediscrimineerd wordt.
Die luitjes zijn ‘niet aartsgevaarlijk’, staat in de tekst. Waarbij met een elegante zwaai, eigen aan de Linkse Kerk; wordt voorbij gegaan aan de tweede natuur der Maghrebijnen : liegen tot ze zwart zien. Zelfs als ze betrapt worden met hun handen in Uw zakken, ontkennen ze! Is na te vragen aan elke recht geaarde politieagent…..
Koninklijke Vlaamse Schouwburg……Mag voor mijn part gewijzigd worden in Alhambra of een of andere Arabisch klinkende naam, in afwachting dat de subsidiekraan met Vlaams belastingsgeld wordt dichtgedraaid. …en vervangen door steunfondsen uit Saoed Arabia….
Enne à propos : dat voorvalletje in de metro…Was dat misschien een screen test voor de volgende film? Een soort oefening van ‘banana split’?

BEDENKINGEN BIJ 9 NOVEMBER 1989

BEDENKINGEN BIJ 9 NOVEMBER 1989

Hallo,
Twintig jaar geleden hoorde de wereld vanwege de Duitsers ‘Wir sind das Volk’…en niettegenstaande alle tegenkantingen viel op deze dag (9 Nov) de Muur der Schande.
In onze Lage Landen bij de Zee staat er sinds 1830 ook een muur der schande, die Vlaanderen scheidt van de rest van het moederland. Verder naar het Zuiden, tussen ons en Vlaanderen-in-Frankrijk staat er nog een tweede, en wel sedert 1579? waarbij Romaans Vlaanderen weggeroofd werd door Frankrijk. Zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Unie_van_Atrecht
Op onze blogs zijn wij ook ‘het volk’ en is het aan ons om ons in te zetten voor de misschien niet staatkundige, maar wel de culturele eenwording. Ook hier geldt ‘wat God verbonden heeft, scheidde de mens niet’….Hand in hand staan wij sterk en ooit komt het uur der Opstanding.
Samen onderweg naar de Herenigde Vrije Republiek der Nederlanden! ‘Luctor et Emergo’ wordt toch uitgebeeld door een klimmende leeuw? We moeten het beest alleen vervagen door de klauwende Vlaamse Leeuw: zwart op geluw veld….
Wat of wie houdt ons dan tegen om een nieuwe Gouden Eeuw te beleven?
*******************
Boeketje Digitalis
(in jubileum-verpakking)
Er zijn zo van die dagen (denk aan 9/11, waarmee bedoeld is 11/9, maar volgens de NY Times is dit’nain eleven’) waarop men aan zijn kleinkinderen kan vertellen, waarmee men op die dag en dat uur bezig was….
Op 11 September 2001 probeerde ik achteruit en naar omhoog de carport in te rijden, tot de nok gevuld met boodschappen. In de radio was er lichte paniek wegens de vele eventueel nog in de lucht zijnde burgervliegtuigen, waarvan er reeds twee binnen waren gevlogen in het WTC, met waarschijnlijk vele duizenden doden en gewonden. Vol ongeloof keken wij elkaar aan. In hartje Amerika, als een donderslag bij heldere hemel….Naar de daders kon men alleen maar gissen, bij de BRT. Op France 2 had men al lang door dat Bin Laden de aanstoker was - Hoe zou de publieke opinie daar over de Oceaan reageren, nu Amerika voor het eerst aan den lijve ondervond wat terreur-bombardementen betekenden. Tot hiertoe waren zij steeds de aanvallers, en kon er alleen maar gejuicht worden bij het zoveelste succesvol optreden van hun alom gevreesde B52 bommenwerpers, of van de ‘Little Joe’ die Hiroshima van de kaart had geveegd. ….Natuurlijk wensten wij dat aan onze ergste vijanden niet toe, toen een na een de machtige wolkenkrabbers in elkaar zakten en wij herhaling op herhaling, de Boeings in gestrekte vlucht als speelgoedjes zagen crashen tegen en binnen-in de torens. Oorlogsverslaggeving uit de eerste hand, bijna als op bestelling en gefilmd van uit alle mogelijke gezichtsvelden lijk in een perfect geregisseerde nachtmerrie uit een slechte Hollywood-film….
De wereld zou, van uit Amerikaans standpunt, nooit meer dezelfde zijn.
Een gevoel dat wel bekend is bij zoveel Duitse en Japanse steden, en zelfs in onze eigen gewesten..Daar telde men de doden niet bij een paar duizend, maar met honderdduizenden….
Op 9 November 1998, die andere memorabele datum, kwam ik om 23 uur thuis van een uitgelopen werkvergadering. Ik luisterde met stijgende belangstelling naar de TV-berichten, die met de minuut duidelijker werden….Na Nova Huta (Polen) had die duivelse kardinaal Woytilla zijn slag thuis gehaald: het regime moest ook hier, in het centrum van hun prestige-project dat Berlijn was, de duimen leggen. Wij belden met vrienden ondereen, tot een stuk in de nacht, om onszelf te overtuigen: dit was ‘it’! Op mijn eentje heb ik toen (meer dan) een goed glas gedronken. En waarom? weet ik niet, met tranen in de ogen om dat nog te hebben mogen beleven…Weg was alle gevoel van vijandschap tegenover de al zo lang geleden verslagen vijand, die nu in deze nacht de vriend werd van de gehele wereld. Nu nog de oude hoofdstad Berlijn in eer herstellen, en de laatste bladzijde van WO II kon definitief omgeslagen worden…
Ook voor Vlaanderen is, met die twee data in het achterhoofd, meteen het uur ‘U’ nabij. Nu de eerste Europese president een Belgiër dreigt te worden, staat de 19-Eeuwse kunstmatige constructie der Grootmogendheden ten aanzien van de ganse wereld, op barsten. Zelfbestuur is het woord, waarmee Vlaanderen de nieuwe periode van zijn welvaart zal inluiden.
Vijf minuten politieke moed – en/of Forza Flandria aan de macht! Na Van Rompuy I mag er geen nieuwe federale regering meer komen, en moet het Vlaams Parlement waar voor zijn geld kiezen. Niet alleen mag Europa de Kardinaal-Predmier hebben, van mij mogen ze zelfs geheel de regering en zelfs geheel het ‘Hoofddstedelijk Gewest hebben! Kunnen we die dingen inruilen voor de staatsschuld. Coburg en C° kan in voorkomend geval, als pasmunt gebruikt worden. Onnodig een referendum te organiseren : een straathond jaagt men weg door een bos lege blikjes aan zijn staart te binden!
Van de Partij der Pedofielen (ook wel eens CVP genoemd, maar door mij herdoopt sinds het Wetsvoorstel van toegelaten seks tussen 14-jarigen en volwassenen, met misschien Marc Dutroux als patroonheilige) moet Vlaanderen niet veel verwachten. Dagelijks verdienen die elk, met hoeveel zij ook zijn, hun dertig zilverlingen, naar het voorbeeld van Judas, die de Meester verraadde.
Vliegt de blauwvoet? Storm op Zee!

Pssst
Het begin van dit stukje werd door mij elders geplaatst als reactie op een woordje van aanmoediging van uit Nederland. Maar omdat de inhoud iedere Vlaams-Nationalist aangaat, heb ik het hier herhaald en uitgebreid. Met de hoop dat wij van uit de 3 delen van de Lage Landen-bij-der-Zee iedere dag bruggen mogen slaan van Friesland tot Boonen (Boulogne) en zelfs over hert Kanaal en aan de overkant der Rijn.

MORELLEKE MORELLEKE

ALS JIJ VERANDERT VERANDERT ALLES

MOLENBEEK EEN EINDJE GELEDEN

MOLENBEEK EEN EINDJE GELEDEN

MAN SLAAT VIJF MAROKKANEN MURW
In de Brusselse wijk Sint-Jans-Molenbeek kreeg Christian B. het aan de stok met vijf Marokkaanse jongeren. Volgens Christian werd hij opeens omringd door de belagers die hem verbaal bedreigden. “Eerst probeerde ik ze gewoon te negeren,” vertelt Christian “tot er fysiek geweld bij kwam kijken. Toen sloegen de stoppen bij me door.”

De feiten deden zich voor rond de valavond in de Van Malderstraat. Christian B. komt net terug van een training in een sportzaal als vijf jonge Marokkanen obscene gebaren naar hem maken. Christian merkte dat hij gevolgd werd door het groepje. Op een gegeven moment werd hij tegengehouden en begonnen ze hem verbaal te intimideren. Toen ze zagen dat het niet veel indruk op hem maakte, probeerden ze hem tegen de vlakte te krijgen.

Christian, die 2003 als vierde eindigde in een Belgisch kampioenschap
thai-boksen,
wist zich evenwel los te trekken en slaagde er in om zelf de belagers te vloeren. Het kwam tot een intens handgemeen waar enkele van hen een neus- of ribbreuk aan overhielden. Een van hen belandde tegen een voorbijrijdende auto, zonder erg. Zelf hield Christian een blauw oog en geschaafde wang aan over.

Alle betrokkenen werden uiteindelijk ingerekend door de politie. Christian mocht meteen naar huis, de anderen worden voorlopig vastgehouden.
******************************
Boeketje Digitalis
(geurig en fris vers uit Allah’s hofke)

Dit heerlijk verhaal kwam een heel eindje geleden uit de koker en de pen van
http://klauwaert.blogspot.com/
Persoonlijk zal ondergetekende hoogstwaarschijnlijk nooit ofte nimmer in de gelegenheid zijn om eenzelfde wedervaren te genieten als Christian B in Molenbeek. . Mijn eventuele belagers bevinden zich steevast aan de overkant der straat en hebben mij nog nooit in de mogelijkheid gesteld om onze Nero een van zijn geliefkoosde oefeningen ‘bandietje vasthouden’ te demonstreren. Wij hebben op mijn hondensport-school dit onderdeel grondig ingeoefend en Nero munt daarbij uit in snelheid en ‘gesloten houden’.. Dit wil zeggen, als het ‘oefen-bandietje’ eenmaal tussen zijn tanden geklemd, op de grond is beland, dan komt hij er van af met een gebroken arm, elleboog of schouder, en wat vleeswonden die zelfs nog op zijn al lang begraven bendieten-geraamte zullen te zien zijn. Want Nero doet zijn job graag en hij doet het grondig. Is weliswaar nog nooit bij de politie geweest, zoals zijn Tante Birka die lange tijd de uitgangsbuurt in Oostende onder de duim heeft gehouden. Die was gespecialiseerd in losscheuren wat ze kon bemachtigen. Ze (die Birka) is bij mij op pensioen gekomen en heeft aan de rest van de kennel een paar politie-truukjes geleerd….Onze Nero nu, bewerkt liefst, bij de minste aanleiding, nog een tweede arm, of een been. Maar als Baasje hem terugroept, lost hij ogenblikkelijk, alhoewel de lust tot verder spelen hem zekerlijk nog niet vergaan is. Zodat hij belangstellend uitkijkt naar de volgende oefening, inclusief het ‘oefen-bandietje in snelheid te pakken te krijgen…Dat is hem zo geleerd, tot Baasje ‘AF’ commandeert…en de oefening afgelopen is…..
Nero kan het namelijk aan de nieuwe belgen niet vergeven, dat ze hem, als edele Duitse herder, een onreine hond zouden durven noemen. Na een eventueel contact met hem, zijn de belagers in ieder geval niet meer ‘halal’ voor de rest van hun leven….
Ik heb een attest als mensenredder, met die hond, vanwege zijn speurderstalenten. Niemand kan mij dus kwalijk nemen dat er, als de gelegenheid zich voordoet, geoefend wordt met volle publiek….En, o ja! De hondensport-school ziet het als een punt van eer, hun cursussen af te werken met alarmpistolen, met het doel de hond te gewennen aan vuurwapens. De reuk va kruit is daarenboven extra-stimulerend!
Wees echter gerust. Wij zijn zoals karate-veoefenaars. Er worden nooit ‘vertoningen’ georganiseerd, tenzij uit loutere zelfverdediging….
**********************
Staat U mij over die 5 ‘kut-Marokkaantjes’ een paar vraagjes toe?
a. Is de mutualiteit tussengekomen in de ziektekosten van deze nieuwe belgen?
b.Werden ze hiervoor gestraft door het gerecht?
c. Werd Christian B. niet vervolgd door het CGKR voor discriminatie (1 tegen 5) en dit onder de bezwarende omstandigheid als doorwinterde gevechtssport-technieker het te hebben opgenomen tegen een ongeoefende tegenpartij?
d. Is het sportcentrum waar Christian B? zijn opleiding volgde, nu gesloten en/of beroofd van zijn subsidies?
e. Zijn er op het politiebureau geen gewonden gevallen, of hebben hun familieleden zich bij de arrestatie neergelegd?
f. Geniet Christian B. voortaan politiebescherming?

Pssst
Normaal is Nero een troetelbeer van circa 45 kgr; en doet geen vlieg kwaad. Kleine kinderen zouden kunnen paardrijden op zijn rug! Maar dat is een kunstje die alleen mag geoefend worden met Baasje binnen handbereik. Voor wie nieuw is op mijn blog: als U plaats hebt voor tenminste één Nero in Uw huis/tuin/veld, hou U dan niet in. Internet biedt U een waaier van adressen. Als U maar weet, dat niet de hond, maar gijzelf altijd de baas moet kunnen blijven. Zo niet, begin er niet aan!
Pssst II
Het verhaal van Christian B. is hartverwarmend. Zoiets zou iedere dag in de krant moeten staan!
Pssst III
Ondergetekende kan goed lachen. Sint Jans Molenbeek is ver van mijn bed. Maar als ik de verhalen lees, zou één Nero niet meer volstaan om veilig thuis te komen. Tenzij dat hij niet meer meeloopt, kort aangelijnd, maar vrij meeloopt. Weliswaar ‘onder commando’ Maar daarvoor moeten wij waarschijnlijk nog een half mensenleven oefenen. De straten lopen inderdaad vol met pakgrage ‘appachen’, van de soort waarmee geoefend werd.

PING POONG VLAAMS BELANGEN

PING PONG VLAAMS BELANGEN

Belangenconflict over werkgelegenheid
28/10/2009 08:00
Vlaanderen maakt zich op voor een nieuw belangenconflict over het werkgelegenheidsbeleid van de federale regering.
Federaal minister van Werk Joëlle Milquet (CDH) probeert deze week tijdens een interminis-teriële conferentie met haar Vlaamse, Waalse en Brusselse collega's van Werk de plooien rond haar werkgelegenheidsbeleid glad te strijken. De kans dat Milquet daar ook in slaagt, is klein. Ze laveert tussen haar eigen prioriteiten, de visie van de sociale partners in de Nationale Arbeidsraad en de klemtonen die de regio's leggen.
Bij de opmaak van de begroting voor 2010 en 2011 slaagde Milquet erin om extra middelen (73 miljoen euro) los te peuteren voor een plan om de aanwerving van laaggeschoolde jonge werklozen en werkzoekende 45-plussers te stimuleren. Dat gebeurde tegen de zin van de werkgeversorganisaties en de vakbonden in de Nationale Arbeidsraad. Eind 2008 hadden die in het centraal loon-akkoord voor 2009-2010 net een vereenvoudiging van alle mogelijke banenplannen afgedwongen. Diverse specifieke vormen van lastenverlaging zouden voor een aantal doelgroepen worden gebundeld in een bijkomende lastenvermindering van 500 miljoen voor de lagere lonen. Om de kool en de geit te sparen, kondigde Milquet intussen aan die afspraak in een wetsontwerp te zullen gieten, zodat ze op 1 januari 2010 in werking kan treden.
Dat zal dan de tweede poging van Milquet zijn, want in februari werd een eerste versie van dat wetsontwerp met een belangenconflict afgeblokt door het Vlaams Parlement. Dat gebeurde op initiatief van toenmalig Vlaams minister van Werk Frank Vandenbroucke (SP.A). Hij argumenteerde dat de federale aanpak haaks stond op zijn akkoord met de Vlaamse sociale partners over een premieregeling om 50-plussers aan het werk te houden. Van alle 50-plussers die nog aan het werk zijn, is 80 procent aan de slag in Vlaanderen.
Maddensdoctrine
De dubbelslag die Milquet wil slaan, ondermijnt de Vlaamse aanpak nog meer. Kamerlid Hans Bonte (SP.A) rekende uit dat Milquet de aanwerving van jonge en oudere werklozen 1000 euro per maand goedkoper maakt, terwijl het aan het werk houden van 50-plussers 400 euro per kwartaal duurder wordt.
Milquet had over deze kwestie vorige week een gesprek met Vlaams minister van Werk Philippe Muyters (N-VA), maar veel leverde dat niet op. Omdat er niet meteen uitzicht is op een verdere regionalisering van het werkgelegenheidsbeleid, is zodoende aan Vlaamse kant een nieuw belangenconflict in de maak. Voor de Vlaamse regering-Peeters II is dat dan ook de eerste test voor de Maddensdoctrine, die met zoveel woorden in het Vlaamse regeerakkoord werd overgenomen.
Patrick Martens IN Knack On Line
*******************************

Boeketje Digitalis
(in zebrastrepen geschikt, zwart-geel)
En bla-bla-bla en bla-bla-bla…waarna ik voor de lauwen en niet-overtuigden onder ons, opmerk dat de zin hierboven, in vetjes gezet en onderlijnd, door mij is gebeurd. Bede mij nog een paar ogenblikken te willen volgen.….
Hoe kan een land nu deftig bestuurd worden
a) Door mensen die elk een andere taal spreken, waarbij het wel weer de Vlaming zal zijn die zich moet plooien……Die zich, anders gezegd, eens te meer, misschien onbewust,ondergeschikt voelt tegenover de Franstalige pretentie, zoals deze zich superieur waant aan de minderwaardige Vlaming….Heeft men nu nog altijd niet door? Zelfs niet na 179 jaar en meer dan 10 generaties Vlamingen na-een….
b) Door mensen die elkaar met ‘belangenconflicten’ het regeren moeten beletten…
Het eerste duurt nu als 179 jaar en het tweede is er gekomen op vraag van de Franstaligen, die op alle mogelijke en denkbare manieren een democratisch bestuur onmogelijk wilden maken. Stom als het ding is, kan het zelfs tegen hen gebruikt worden….
Democratie is 50% +1 stem, zegt men.
Daarom zou de belse Staat zijn huiswerk vanaf de Grondwet moeten herzien. Art Een zou dan luiden: het land is een democratie en wie zich daarin niet kan vinden, moet zijn/haar conclusies trekken….Zo iets zal natuurlijk voor Sint Juttemis zijn.
Daarom is de enige mogelijke uitweg: elk baas in eigen land, op eigen hoofd en in eigen buik. Gedaan om bij elkaar te blijven voor de kinderen!
Waarom kan de pedofielen-partij (Ja toch! Is al zo sedert de beginjaren van Miet Smet! De Mevrouw Martens N°3…Die aan een ouwe bok van 72 jaar na twee huwelijken en ontelbare slippertjes onlangs voor het eert een écht doorleefd orgasme heeft bezorgd, zoals hijzelf op TV is komen verklaren), de CVP, die al lang al haar principes over boord heeft gegooid, nu ook dat beglisch gezeik niet afgeleerd worden? Aan de basis staat men te trappelen. Maar de oude krokodillen zijn alleen bezorgd om hun eigen vel.
Ach! De oude Fabi ligt ziek te bed in Motril (Spanje), in dezelfde ligstoel als deze waarin de H. Boudewijn in 1993 ten hemel is gevaren. De koning is oud en afgeleefd. De kroonprins met zijn gevolg loopt los ergens inde woestijn van Saoed Arabië, waarschijnlijk op bijscholing in de Duizend-en-Een-Nacht schemer van de Islam.. De staatschuld bereikt astronomische hoogten (diepten?!). Straks zijn we 1 november Allerheiligen en Allerzielen zijn in het land.. Kan er een betere tijd van het jaar bestaan om het circus te sluiten? De stad Doornik verkoopt tweedehands grafzerken aan een schappelijk prijsje : het moet toch te doen zijn!
Vlaanderen kan dan herbeginnen met een nieuwe lei.
Geloof me, de tijd dringt! Want onze rijkdom glipt ons als zand tussen de vingers. Onze zo geroemde syndicaten hebben niet kunnen beletten dat de arbeid en dus de welstand verdwijnt uit het land. De werkman beschermd? Neen, zichzelf hebben ze beschermd…De twee hefbomen voor de welstand: energie en bankwezen zijn in Franse handen gespeeld. Parijs trekt de touwtjes: het stroomverbruik in Frankrijk is met 1/3de verminderd, bij ons het duurste van Europa…Gevolg: Kassa! Kassa! (In Parijs)….

HET LINKSE HEILSDENKEN

HET LINKSE HEILSDENKEN

Het heilige gelijk van links
J
JOOST NIEMöLLER - 23 OKTOBER 2009

Rechts lijkt in Nederland aan de winnende hand. Maar bij links liggen de idealen, en rechts onderschat dat. Links is nog steeds goed na de oorlog. Rechts zoekt het in de feiten. Alleen win je niet met feiten. De linkse utopie zal terugkeren als rechts er niet op bedacht is. Met hulp van de media.

Mijn linkse vrienden en kennissen hebben me het al vaak gezegd: “Jij? Jij bent rechts.” Aanvankelijk vond ik dat grappig. Een geuzenaam. Een prettige verrassing ook, want het appelleert aan een diepe wens in mensen: die van de metamorfose. En je krijgt er aandacht mee. Ook leuk. Aan de andere kant; veel verjaarspartijtjes werden steeds meer verpest door die eindeloze discussies over Fortuyn, de islam en Wilders, waarbij mijn vrienden zich op hun borst klopten vanwege hun intense goedheid, gepaard aan gebrek aan kennis. En voor je journalistieke carrière is zo’n rechts imago ook niet handig. Want als links ergens in is geworteld, dan wel de media. Veel dieper dan in de politiek, die direct wordt afgerekend.

Het begon, als bij velen, na 11 september, dat zogeheten rechts-zijn van mij. En wel toen ik de uitslag hoorde van een enquete, gehouden, notabene, door Forum, onder Marokkanen. Bijna de helft van de Marokkanen had toen gezegd ‘begrip’ te hebben voor de aanslag op het World Trade Centre. De verbijstering en de woede die ik op dat moment voelde, ben ik nooit meer kwijt geraakt. Mensen met dit soort gedachten leefden dus onder ons. En het waren er niet weinig. Waarom gingen ze niet weg? Mijn verbijstering werd nog groter toen ik merkte dat mijn linkse vrienden van zo’n uitslag van een enquete totaal niet opkeken. Net zo min als dat ze het later echt erg vonden dat Pim Fortuyn werd vermoord, of dat ze zich echt druk maakten over de moord op Theo van Gogh. Eigenlijk gleed dat allemaal van ze af. Wat was dat toch?

Ik denk dat ik dat wel begrijp. Ik ben van huis uit links. Ik herken het. Het is het ideaal.

Links is er van overtuigd het morele gelijk aan zijn kant te hebben. Een diep beleefd, emotioneel gelijk. Links is goed na de oorlog. Links is het ideaal voor de betere wereld. Dit is vaker gezegd. Er wordt gesproken over ‘de linkse kerk’, en over de ‘Gutmenschen’. Dat klinkt grappig, een beetje onschuldig ook. Maar de diepte van dat fenomeen is volgens mij nooit echt gepeild.


Linkse mensen zijn interessant omdat ze breed de overtuiging in de eigen goedheid kunnen laten hangen. Dan heb ik het vooral over ‘oud-links’, een term die ik laatst Femke Halsema hoorde gebruiken. Ze doelde daarmee op Anja Meulenbelt, die zo’n weerzinwekkend vertoon van haar eigen goedheid tentoon spreidt, dat ik het nooit heb kunnen opbrengen om haar veelbesproken weblog te bezoeken. Het zelfovertuigde morele gelijk zit natuurlijk ook bij al die PvdA dinosaurussen, van Ed van Thijn via Jacques Wallage tot Marcel van Dam, die er allemaal van overtuigd zijn dat de moslims de joden van nu zijn, en die zich door geen enkel feit van hun weg zullen laten drukken. Of bij die tientallen, ja misschien wel honderden ‘intellectuelen’ die via columns, interviews en essays in de kranten het fascisme van Geert Wilders wensen te benadrukken en daarmee hun eigen hogere ethiek. Zichzelf steeds harder overschreeuwend naar steeds minder luisteraars toe. Of laatst weer Hanneke Groenteman, die met de komst van Wakker Nederland, de soldaten van de Wehrmacht weer door de straten ziet marcheren, of zoiets. Afshin Ellian schreef daar nog een leuke column over.

Het Groenteman-Wallage soort blijft me fascineren. Hun zelfovertuigde ‘hier sta ik, ik kan niet anders’ maakt ze zo lelijk dat het niet om aan te zien is. Wat fascineert is hun zelfbeeld. De ontroering die zij moeten voelen over zichzelf als wereldredders, de utopie die zij diep in zichzelf ontwaren. De mateloze arrogantie ook die ermee verbonden is. Dat je hoort dat Fleur Agema niet wordt toegelaten tot het vrouwenforum van Man en paard omdat ze ‘te dom’ zou zijn. Ja, echt. Linkse mensen weten namelijk: Rechtse mensen kijken er niet anders tegenaan, ze zijn dom.

Die arrogantie gaat samen met de machteloze woede over een wereld die zich maar niet wil onderwerpen aan de linkse utopie. Integendeel. Je zou zeggen: Twijfel sluipt in. Bij sommigen linkse personen, als Femke Halsema, lijkt dit ook te gebeuren. Maar zij is de uitzondering. Het tegendeel gebeurt: De oud-linkse elite van Nederland profileert zich steeds meer als verzetstrijder. Ambtenaren die desgevraagd zeggen de boel te gaan saboteren als Wilders premier wordt. Dat soort werk.

Hoe kan dit?

Het is de kracht van links. Een diep moreel gelijk.

Rechtse mensen bezitten die kracht niet. Rechtse mensen staan aan de kant van het cynisme en de twijfel. Ze beschikken niet over mooi glanzende idealen. Ze zijn overtuigd van de slechtheid van de mensen en van de onveranderlijkheid van hun egoïsme. Rechtse mensen gaan er vanuit dat je daarmee moet dealen. Dat is natuurlijk best een beetje schraal allemaal. Er valt bij rechts niks te zwelgen.

De idealen van rechts klinken nergens naar. Hun ‘vrije markt’, hun ‘vrijheid van meningsuiting’ (gepikt van links, ook nog es), hun ‘trots op Nederland’, hun ‘minder belasting betalen’. Het klinkt allemaal blikkerig, kitscherig, abstract.

In Nederland heeft ‘rechts’ in de politieke verhoudingen bijna altijd de meerderheid gehad ten opzichte van ‘links’. En toch spreekt ‘rechts’, hoezeer die de wind nu ook mee heeft, de taal van de verdediging.

Aangezien ik zelf van links kom (en trouwens, in veel opzichten nog steeds helemaal niet echt rechts ben geworden, of wil zijn, hoezeer mijn vrienden daar dan ook van overtuigd mogen zijn) kan ik die linkse idealen goed navoelen. Sterker: Ik ben ze nog steeds niet kwijt. Ik krijg nog steeds tranen in mijn ogen als ik de film Woodstock zie. Om maar wat te noemen. Echt rechtse mensen vinden dat belachelijke pathetiek. Punt. Maar juist omdat die deze onderhuidse kracht van links niet begrijpen, en zich ook nooit in kunnen leven wat de dragende kracht is van een levende utopie, zullen ze er ook nooit de kracht van in kunnen zien. Rechtse mensen, dat is waarschijnlijk gewoon een ander soort. Ongevoelig voor het heerlijke besef iets te betekenen voor de hele wereld, voor alle armen, voor alle onderdrukten. Ongevoelig voor We Are The World, voor Bono, voor één voor Afrika. Realistisch. Rechtse mensen begrijpen niks van linkse mensen.

Daarom was het bijvoorbeeld mogelijk dat de VVD in de jaren tachtig klakkeloos het multiculturele ideaal overnam. En het CDA dat zelfs hartstochtelijk omarmde. Rechts Nederland zag de uitvinding van het multiculturele als een handig stukje retoriek om de plotselinge aanwezigheid van zoveel immigranten vorm te geven. Als een manier om een beetje te kunnen polderen, niet als iets dieps. Maar voor links was het wel iets dieps. Het multicultureel zijn was voor links niet een stukje retoriek, maar een diepe overtuiging. En daarom moest het verder en verder. Het stukje retoriek werd vastgelegd in wetten voor het onderwijs en de publieke media. De Nederlander werd, zonder dat het ooit in één politiek debat tot inzet van discussie was geworden, opgelegd een ‘nieuwe mens’ te worden, de mulitculturele mens. Ook op scholen waar geen allochtoon te bekennen was, moest de nieuwe multiculturele mens van de toekomst gevormd worden door wettelijk vastgelegd multicultureel onderwijs, tot op de dag van vandaag. Precies zoals het communisme zijn ‘nieuwe mens’ had kunnen creëren, simpelweg omdat ook toen ‘rechts’ de kracht van het linkse ideaal had onderschat.

Zo kon in Nederland het ideaal een wettelijk dogma worden, en kon Hans Janmaat door de rechter veroordeeld worden omdat hij had gezegd: “Als ik aan de macht kom, schaf ik de multiculturele samenleving af.” Een van de grote schandalen van onze rechtstaat, maar niemand die het toen zo zag en niemand die zich er nu nog mee wil bezig houden, want ook na zijn dood wordt het vonnis van Janmaat nog steeds niet ongedaan gemaakt.

Het rechtse levensgevoel lijkt nu te domineren. Rechts is hip. Van oudsher waren jongeren altijd linkser dan volwassenen, en ook dat lijkt nu omgeslagen. Rechts rules. De overwinningsmood van rechts blijkt bijvoorbeeld uit het feit dat Geert Wilders ongestraft de retoriek van links heeft overgenomen door te hameren op: “De islam is fascisme.” Iets fascistisch noemen, dat was altijd het alleenrecht van links namelijk. Wilders komt ermee weg en dat zegt iets over de huidige tijdsgeest. Links is zwak. Net zo goed als het iets over de tijdsgeest zegt dat Femke Halsema kan zeggen “De islam is een probleem”, zonder dat haar partij bijeenkomt om haar af te zetten. Of dat dit linkse kabinet tussen neus en lippen afkondigt de neef- en nicht huwelijk te gaan verbieden. Jarenlang was dit een links taboe, want gericht tegen de immigranten. En nu protesteert niemand.

Maar het morele gelijk van Wilders is nog maar heel pril. Het is nauwelijks uitontwikkeld. Het is uiteindelijk gegrondvest op het morele gelijk van het bestaan van de staat Israël, en dat is het morele gelijk over de Holocaust, waar links van oudsher de grootste rechten op claimde. Denk maar niet dat links zich deze claim zich zo makkelijk laat ontfutselen. Vandaar dat links Wilders voor de rechter wil brengen vanwege racisme. Vandaar dat het NOS Journaal een item brengt over de Engelse racistische partij The British National Party, en daarin de huidige leider, Nick Griffin, die voor het eerst optrad bij de BBC, omschrijft als ‘de Engelse Geert Wilders.’ (Wilders zelf heeft altijd grote afstand genomen van The British National Party, maar so what.)

Ik vrees dat rechts nooit zal begrijpen wat de grote kracht is van al die mooie, verinnerlijkte idealen van links. Rechts begrijpt niet dat in de politiek idealen altijd sterker zijn dan feiten. Je kunt honderdduizend feiten brengen over de desastreuze gevolgen van onze massamigratie, en daar hoeft links alleen maar tegenover te stellen: “Maar we hebben het toch over mensen? Hechten we dan geen waarde aan mensen?” en weg zijn die honderdduizend feiten. Je kunt met honderdduizend feiten komen over de ware aard van de islam, en links zal zijn schouders ophalen en zeggen: “Ach, dat is allemaal inspelen op angst.” En weg ben je.

Zolang rechts er niet in zal slagen haar eigen idealen overtuigend vorm te geven, zal ook dit rechtse golfje uiteindelijk weer ten onder gaan in het morele gelijk van links. Maar ja, ik ben dan ook een fatalist. En misschien daarom rechts.
Bron Het Vrije Volk

Boeketje Digitalis
(amper zichtbaar onder een enorme bos blanke lelies)
Dit is een stukje pure poëzie die dezer dagen bij Bruno Valkeniers op de schrijftafel had moeten belanden in plaats van bij mij. Omdat het de nieuwe ‘zachtere’ lijn van het Vlaams Belang perfect weerspiegelt.
Deze redenering in toepassing van het spreekwoord ‘Ce sont les idées qui gouvernent le moinde’?
Na de val van de Berlijnse Muur gevolgd (eindelijk!) door de implosie van het communistisch regime in Rusland had het socialisme wereldwijd eveneens moeten kapseizen. Dat laatste is (nog) niet gebeurd omdat een brede volksmassa inderdaad onderhevig is aan de Wet van de Traagheid. Net zoals het menselijk lichaam, op basis van dezelfde wet, tegen de voorruit smakt bij een auto-botsing. De massa van dat lichaam reageert ‘traag’, dit wit zeggen gehoorzaamt slechts aan de gebeurtenis van het brutaal stoppen met vertraging. Die massa wil de beweging te willen voortzetten.
De linksen rijden ‘pion libre’ zonder remmen, want ze zijn ‘ideaal-loos’ en vervolgen hun weg nog een beetje met behulp van vervang-idealen, zoals hierboven perfect beschreven…Arme immigrantjes. Honger in de wereld…Gat in de ozonlaag. Mexicaanse griep…De repliek van de linkse kerk? Zelfs van de CVP bij monde van haar Eerste Minister? Het gaat om de mensen, niet om de centen. Of: angstaanwakkering….Geert Wilders is groot geworden door speculatie op de angstgevoelens van de mensen.
Ik denk dat wij, de rechtlijnigen van hete Vlaams Belang, het beste en onvervreemdbare ideaal ter wereld hebben. Om het met Filip De Winter te zeggen: ‘Eigen Volk Eerst’…Dat zijn geen gedachten – dat zijn FEITEN..
Dat zou bij Annemans, en de nieuwe marsrichting luiden: onafhankelijkheid en beperking van de immigratie…
Mij om het even, als de wijn maar klaar genoeg is! Maar niet zoals de sossen: ‘Ge zijt mijne maat of “k sla op Uw bakkes’….
Als wij de mensen maar kunnen overtuigen, dat er met de tripartite-partijen geen zee (en zeker geen land)) meer te bezeilen valt. Drie mensen en een paardenkop(Genez) trekken links, de pedofielen-partij (CVP) zou centrum rechtdoor, maar liefst wil ze stilstaan; maar kan dat niet door de Weverkes-partij en de paar blauw-geschelpten die nog niet naar Europas zijn uitgevlogen. De Weverkes willen wel een beetje hetzelfde als wij, maar hebben schrik van hun schaduw.
Ach ja….Aan de beeldspraak van Annemans, toen hij bij Phara op schoot zat (verleden week) kan ik nog altijd niet aan uit….De Winter en hem zijn als twee kreeften die elkaar scharen beet hebben, en zo verder naar de overwinning schuiven…Dan heb ik liever de beeldspraak van Karim van Overmeiren, die zegt dat ‘wij’ uit onze bunker moeten komen. Van daaruit kunnen we op alles en iedereen schieten, en zelf zitten we veilig onder meters beton….Maar van in onze bunker overtuigen we niemand.
Of wacht eens! Om bij die twee kreeften te blijven…met die scharen vermorzelen kreeften toch de mosselschelpen en andere schelpdieren? Ja, zelfs octopussen kunnen ze de baas. Dus, in plaats van elkaars scharen vast te klemmen, zouden die twee tenoren beter op mosselvangst gaan. De politiek zit er vol van! En ondertussen komen wij allen samen uit onze bunker. Om, in plaats van te zeggen ‘Ik ben Vlaming en ben daar fier op’ zou dat dan zijn ‘Ik ben Vlaams Belanger en ik ben daar fier op’….